Zonder jou

Nog enkele stap­pen te gaan voor­dat de breuk defin­i­tief zal zijn. Elke pas een nieuwe test. Zou ik ‘m kun­nen zetten? Zou ze me ‘m lat­en zetten?
Wie geeft toe? Wie geeft zich gewon­nen? Wie wil de ander niet ver­liezen?
Alle­bei zijn we te eigen­wi­js. Alle­bei te veel over­tu­igd van het gelijk. Alle­bei voorne­mens deze keer nu eens niet als eerste in te binden.

Weer wat dichter­bij het finale afscheid. Weer wat verder ver­wi­jderd van toe­nader­ing. Het begint te wen­nen. Deze afs­tand. De ver­wi­jder­ing.
Zon­der jou. Zou het kun­nen? Zou ik het kun­nen?
Dat ik hier serieus over nadenk? Wat wil dat zeggen? Wan­neer ze me toch niet teru­groept, waarom zou ik dan stop­pen? Die vol­gende stap niet zetten?

Ergens is dat beruchte, voor iedereen herken­bare maar niet te herken­nen punt van onom­keer­baarheid. Heb ik het reeds gepasseerd?

Kan ik lopen zon­der jou? Kan ik ade­men? Lev­en?
Natu­urlijk. Natu­urlijk kan ik dat. Met elke stap lever ik nieuw bewi­js. Bewi­js ik mezelf dat het mogelijk is. Mogelijk zou zijn. Zon­der jou.

Met elke stap zon­der jou zet ik een stap alleen. Op eigen benen.

Dus zet ik die laat­ste stap hele­maal in mijn een­t­je. Kijk zelfs niet eens meer om. Kijk alleen nog maar vooruit. Met open ogen.
Loop ik de afgrond in.
Val ik mijn onder­gang tege­moet.
Alleen.

Omdat ik dacht dat ik dat kon. Lopen zon­der jou.
Lev­en zon­der jou.

Nou, mooi niet.

And I Fell Back Alone

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets