Hertelicht

Wan­neer je iets de eerste keer foutief opslaat, gaat het nog maar moeil­ijk uit je sys­teem. Ik spreek uit ervar­ing. Zo had ik in 2010 een train­ing gericht op veran­der­man­age­ment. We leer­den daar meteen al tij­dens de intro­duc­tie dat ons brein op een voor­spel­bare wijze met veran­derin­gen omgaat. Voor­spel­baar in de zin dat er alti­jd een aan­tal fas­es door­lopen wordt:

  1. Loss — Ver­lies
  2. Doubt — Twi­jfel
  3. Dis­com­fort — Onge­mak
  4. Dis­cov­ery — Ont­dekking
  5. Under­stand­ing — Begrip
  6. Inte­gra­tion — Inte­gratie

Tussen fase 3 en 4 is een zoge­naamde gevaren­zone, waarin het omslag­punt plaatsvin­dt. Daar wordt de keuze gemaakt om door te gaan naar fase 4 en de kansen te ont­dekken die de veran­der­ing in zich heeft, of dat vrees je doet terug­vallen naar fase 1.

Fase 1 is de fase waarin je gecon­fron­teerd wordt met een veran­der­ing. In veel gevallen zullen mensen zich over­vallen voe­len. Het over­heersende gevoel is dat van ver­lies. Je wordt uit je ‘com­fort­zone’ getrokken. Wan­neer je mensen observeert die onverwachts een veran­der­ing aangekondigd kri­j­gen, dan valt op dat ze dit vaak als ver­lamd onder­gaan. Na de eerste schok kri­j­gen ze de rest van de bood­schap nog maar zelden mee. Ze zijn volop bezig het nieuws te ver­w­erken. Als bood­schap­per heeft het weinig zin op dit moment veel infor­matie te geven om de mensen gerust te stellen. Dat kan men beter op een lat­er tijd­stip doen.

Om een pakkend beeld te geven van de pri­maire reac­tie van een per­soon die in fase 1 te horen kri­jgt over een op han­den zijnde veran­der­ing, kwam de train­er met het vol­gende op de prop­pen:

like a deer in the head­lights

Mooi gevon­den, maar ik verstond/vertaalde:

gelijk een dier in het hertelicht

Wat voor mij heel logisch is, want lang lang gele­den toen ik nog heel heel klein jonget­je was, ging ik een keer logeren bij een klasgenoot­je. ’s Avonds zag ik op zijn nachtkast­je een klein beeld­je staan. Het was een hert met een groot gewei. Hij had het gekre­gen van zijn groot­vad­er die uit Oost­en­rijk kwam. Nadat het licht werd uitgedaan bleef het hert een zwak schi­jnsel afgegeven. Het was gemaakt van een bepaald soort mate­ri­aal dat nog een tijd­lang bli­jft nagloeien. Lat­er zag ik het vak­er maar bij­na alti­jd waren het dan religieuze voorstellin­gen. Niet bij mijn klasgenoot­je. Hij had een hert. En dat hert gaf licht in het donker. Sinds­di­en kri­jg ik dat niet meer uit mijn hoofd.

Van­daag was ik getu­ige van ver­schei­dene dieren die als ver­sti­jfd naar onze pro­ject­man­ag­er keken toen hij vlak voor de lunch een totaal onverwachte aankondig­ing deed. Het hertelicht moest ik er zelf bij denken. Maar dat was geen prob­leem.

~ ~ ~

4 Comments

.. alti­jd fijn, zo’n hert.. Er hangt er hier ook een­t­je, een kop met een gewei. Erf­s­tuk. Heel fijn. De drie jong­sten zijn er intussen aan gewend, maar mijn dochter kreeg haast een doo­d­schrik toen ze die kop in het half­duis­ter aan de balken zag hangen. Alti­jd fijn, die blik..

Geef een reactie