Wat voor blogger ben ik nu eigenlijk?

Don­derdagocht­end 1 maart werd ik met een schok wakker. Het eerste wat ik me realiseerde was dat ik me ver­slapen had. De klok gaf 06.45 uur aan en ik wist zek­er dat ik de wekker op 06.00 uur had gezet. Drie kwarti­er te lang in mijn bed bli­jven liggen. Ver­vol­gens viel me op dat dit niet mijn bed was. Ik lag in een hotelka­mer mijn tijd te ver­doen. Wat me deed besef­fen dat ik hier niet zon­der reden lag. Er stond van­daag een belan­grijke bijeenkomst gep­land en ik zou daar een pre­sen­tatie moeten ver­zor­gen. Dat had ik een dag eerder te horen gekre­gen. Onze pro­ject­man­ag­er was ziek gewor­den en zijn plaatsver­vanger dat was ik.

Een lichte paniek begon zich van mij meester te mak­en. Of was het een opkomende mis­selijkheid die ver­band hield met het drinkge­lag van gis­ter­avond? Want dat werd me onder­tussen ook wel duidelijk, het voorgenomen plan om slechts even­t­jes naar de hotel­bar te gaan was jam­mer­lijk mis­lukt. Ergens rond 02.30 uur rolde ik mijn bed pas in. Weg was de voor­berei­d­ingsti­jd voor mijn pre­sen­tatie. Zow­el gis­ter­avond als deze ocht­end. Klok­slag 08.00 uur zou de bijeenkomst begin­nen dus ik had net vol­doende tijd om te douchen, ont­bi­jten, tas inpakken, uitcheck­en en de weg vin­den naar de con­fer­en­tieza­al.

Onder de douche bekroop me een vol­gende gedachte. Er was nog iets dat ik gemist had. Het #iederedag­bloggen wat ik zo sto­er op 23 decem­ber ingezet had. Hele­maal niet meer aan gedacht toen er doorgeschakeld werd van bier naar wod­ka. Zomaar ver­geten. Weg was de illusie dat ik het met gemak een jaart­je vol kon houden. Dit kon ik niet meer goed­mak­en. Zelfs als ik tien blogs zou posten lat­er die avond dan nog zou er dat hatelijk hiaat zijn op de 29ste feb­ru­ari. Hoe cynisch ook. Juist die extra dag doet me das om. Niks geen plus-dag, maar een mineur-dag.

Nu is het zondag 4 maart. En dit wordt mijn eerste blog sinds die (ver)schrikkel(ijke)dag. Een blog waarin ik mij afvraag wat voor blog­ger ik nu eigen­lijk ben. Want, heel eerlijk? Ik ben ergens wel blij dat ik ineens #iederedag­blog­ger af ben. Door onvoorziene omstandighe­den, zeg maar. Een beet­je buiten mijn schuld om. Ik kon er niet zoveel aan doen. En nog wat excus­es meer. Alle­maal om aan te geven dat ik eigen­lijk geen #iederedag­blog­ger ben. Eigen­lijk ben ik hele­maal geen blog­ger in de zin dat ik een log­boek bijhoud op het web. Mijn domein petepel.nl is voor mij nooit echt een blogsite geweest maar eerder een soort van verza­melplek waar ik mijn schri­jf­sels deel met de rest van de wereld.

Een blog­ger heb ik alti­jd gezien als iemand die dicht op de actu­aliteit zit of van­wege werk dan wel hob­by zich gespe­cialiseerd heeft in een bepaald onder­w­erp. En daar dan redelijk fre­quent over schri­jft. Met daar­naast natu­urlijk ook nog de blog­ger die zeer regel­matig ver­slag doet van zijn of haar per­soon­lijk lev­en. Dit kan zelfs gecom­bi­neerd wor­den. Ik herken mijzelf niet in het voor­gaande. Ik zie mezelf als een denker (als iemand die veel tijd nodig heeft om alles om hem heen te begri­jpen) en een schri­jver (als iemand die liev­er schriftelijk com­mu­niceert dan mon­del­ing) en niet als blog­ger.

Want mijn prob­leem is dat ik veel te langza­am ben. Ik loop achter de feit­en aan. Hoewel ik dagelijks de krant lees en het jour­naal bek­ijk heb ik tijd nodig om een ander te lat­en bezinken. Ook ben ik op zoek naar de nuance. Geen hyper­igheid voor mij, maar het tegen­gelu­id. De duid­ing. Van­daar mijn voor­liefde voor geschiede­nis. Dus verwacht van mij geen blog­jes die inspe­len op de actu­aliteit van de dag. Miss­chien af en toe een fic­tieblog­je als speelse duid­ing. Onschuldig.

Verder loop ik ook achter de muziek aan. Beschouw mij maar als een ‘late adopter of old music’. De ont­dekkin­gen die ik op muziekge­bied doe zijn voor mezelf van onschat­bare waarde. Maar om dat te delen zou voor velen mos­terd na de maalti­jd zijn. Daarom ver­w­erk ik nieuw ont­dek­te muziek in blog­jes waarin ik een aan­lei­d­ing heb gezocht om de muziek te kun­nen delen zon­der te lat­en doorschemeren hoe veel te laat ik pas achter die mooie muziek ben gekomen.

En zo loop ik dus over­al achter­aan. Films zie ik pas een aan­tal jaren lat­er op Film1 omdat ik nooit naar de bioscoop ga. Boeken lees ik pas jaren nadat ik ze heb aangeschaft omdat ik ze onderop de stapel ‘nog te lezen’ leg. TV-series of programma’s zie ik pas tij­den lat­er wan­neer ze op dvd wor­den uit­ge­bracht omdat ik bij­na geen tv meer kijk. Dus waar zou ik dagelijks over moeten bloggen?

Schri­jven, dat doe ik wel degelijk elke dag. Voor­namelijk over dat­gene waarover ik dan denk. Waar ik me op dat moment mee bezighoud. En dat schri­jven, wel, dat is me de afgelopen maan­den duidelijk gewor­den, dat is een langza­am pro­ces. Hoe ver­rassend in het licht van het voor­gaande. Ik schri­jf over de boeken die ik lees, of over de film die ik gezien heb. Ik schri­jf over zomaar iets om een reden te hebben mijn nieuw ont­dek­te muziek te kun­nen delen. Ik schri­jf over wat me overkomen is, wat ik gezien heb, wat ik geho­ord heb. En ik schri­jf fic­tie. Ik verzin een hoop. Omdat ik met een teveel aan fan­tasie zit opgescheept.

Tij­dens dat schri­jven wil ik vrij zijn. Vrij zijn om de tijd te nemen het ver­haal goed tot zijn recht te lat­en komen. Zon­der dead­line. Zon­der con­cessie te doen aan de tijds­druk om een onaf blog te posten. Wat pre­cies dat­gene is geweest dat me de afgelopen tijd dwars zat. Schri­jven was geen prob­leem. Maar wel iedere dag een fat­soen­lijk blog te pub­liceren welke in mijn ogen hele­maal afgerond was. Omdat ik vol­doende goede ideeën in mijn hoofd mee­draag om over te schri­jven, maar niet in staat ben om dat elke dag op de juiste wijze tot een mooi einde te bren­gen.

Daarom ben ik dus blij dat het exper­i­ment is afgelopen. Ik ben geen #iederedag­blog­ger, zelfs geen blog­ger. Dat is me duidelijk gewor­den, en in die zin is het exper­i­ment me waarde­vol gebleken. Wat ik wel ben is een schri­jver. Van ver­halen (infor­matief, per­soon­lijk of fic­tief) die hun tijd nodig hebben om geschreven te wor­den en te rijpen in mijn hoofd. En daar ga ik ent­hou­si­ast mee verder. Dus uitein­delijk gaat er niet zo heel veel veran­deren. Deze web­site bli­jft volgeschreven wor­den met hopelijk inter­es­sante ver­halen, en wie weet, post ik tussendoor een update om te lat­en weten waar ik zoal mee bezig ben.

~ ~ ~

  • Ik geloof niet dat ik het met je eens ben dat je geen blog­ger ben! Al is het alleen maar van­wege het feit dat je een blog hebt haha.

    Maar wat betre­ft het iedere dag bloggen: als jij je daar niet goed bij voelt, dan moet je het ook niet doen. Nie­mand ver­plicht het je!

    • Ik heb geen blog, maar een web­site 😉
      Zon­der gekheid, mij maakt het niet uit of ik nu wel of niet een blog­ger ben. Ging mij er om dat het dagelijks posten niet iets is wat mij ligt. Vooraf blogs klaar zetten werkt ook niet bij mij. Dus ga ik het weer op mijn ‘oude’ manier doen.

  • als je maar bli­jft schri­jven over je hersen­spin­sels, alledaagse belevenis­sen op de kop bli­jft zetten, en een spuit 11 opmerkig durft te mak­en die alles wat iedereen al lang weet weer in een heel ander daglicht zet. dan vind ik het goed.

    ik hou wel van een beet­je slow blog­ging

  • Wat een herken­baar ver­haal! Ik vraag me vaak het­zelfde af. Gelukkig zijn de gren­zen tussen ”schri­jven op een web­site” en ”het echte bloggen” al een tijd­je ver­vaagd. En dat is maar goed ook, want net als dat er ver­schil­lende soorten blog­gers zijn, zijn er ook ver­schil­lende soorten lez­ers. Ik lees graag ver­halen van schri­jvers ;-).

    • Uitein­delijk heb ik het gevoel dat ik meer een ver­halen­verteller ben dan een blog­ger, wat het ver­schil dan ook moge zijn. Welkom op mijn ver­halen­site.

  • Dit is een feest van (h)erkenning: om pre­cies dezelfde rede­nen als jij aan­haalt, ben ik niet terug te vin­den in de #iederedag­bloggen-lijst­jes. Wat niet weg­neemt dat ik een gren­zeloos respect heb voor eenieder die zelfs maar een poging onderneemt. Ik ben blij dat je me de woor­den uit de mond neemt.

    • Het was voor mij een exper­i­ment om te zien wat het met mij en mijn schri­jven zou doen. Na twee maan­den heb ik er heel wat van opgesto­ken. Zek­er wat het respect betre­ft voor al diege­nen die het langer vol­houden dan twee maan­den.

  • Ik denk dat elke dag kwal­i­tatief goed bloggen erg moeil­ijk is. Soms accepteer ik van mezelf een slechter ver­haal omdat het ver­standig is om gewoon weer eens wat te schri­jven, om een block te voorkomen. Maar elke dag, ik zou het niet kun­nen. Niet op de manier zoals ik zou willen bloggen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets