altijd groener bij de buurman

Wij zijn alle­maal teko­rtsch­i­etende wezens in een uni­ver­sum waar voor iedereen geen of slechts kort­durend geluk is weggelegd.

Het is afgelopen. Ik leg er tegels in.” Met deze medel­ing gooide mijn oud-col­le­ga jaren gele­den de hand­doek in de ring. Hij had de stri­jd ver­loren. Het gras bij zijn buur­man was al die jaren groen­er gebleken dan zijn vale gazon­net­je. Wat hij er ook aan gedaan had, niets had suc­ces gehad. Nu was het genoeg. De eerstvol­gende zater­dag zou hij begin­nen. Voor de zek­er­heid nam hij ook nog enkele dagen na het week­end vrij om de klus in één keer te klaren. Op don­derdag was hij er weer. Hele­maal in zijn nop­jes. De tegels lagen er strak in. Hij had ook nog een kun­st­stof tuin­huis­je gekocht en dat achter op de plaats gezet.

Geluk is van korte duur en mag geen naam hebben.
Enkele weken lat­er kwam hij zwaar depressief op het werk. Zijn pogin­gen om een oprukkende mieren­plaag de kop in te drukken waren jam­mer­lijk mis­lukt. In plaats van te accepteren dat hij niet vol­doende zwarte aarde had ver­wi­jderd alvorens de tegels te plaat­sen, zag hij beves­tig­ing dat de diert­jes de oorza­ak waren van zijn vruchteloze pogin­gen een sap­pig groen gazon te creëren. Er waren rig­oreuze maa­trege­len nodig. Bij gebrek aan vol­doende spir­i­tus om tussen de voe­gen van de tegels te gieten nam hij een volle jer­rycan petro­le­um. Daar­na ging hij in de deu­ropen­ing van de bijkeuken staan en wierp een bran­dende lucifer de plaats op.

Er gebeurde niets.
Net toen hij een tweede lucifer wilde gebruiken klonk er een doffe dre­un. Met ver­baz­ing zag hij hoe een enorme steekvlam alle tegels de lucht in blies en ver­vol­gens het tuin­huis­je volkomen ver­schroei­de. Hij had niet meteen in de gat­en dat twee van zijn vingers brand­won­den opliepen door de bran­dende lucifer die hij nog steeds vasthield. Van­wege de ont­ploff­ing sneu­velden ook nog twee ramen van de bijkeuken.

Wij zijn teko­rtsch­i­etende wezens.
In datzelfde jaar kreeg zijn buur­man last van mollen. Weer lat­er kleurde het gras van groen naar bru­in naar geel. Om daar­na te ver­dor­ren. Mijn oud-col­le­ga zou hier­van genoten hebben, ware het niet dat hij inmid­dels aan een har­taan­val gestor­ven was. Twee huizen verder stond een man zich verge­noegd de han­den te wrijven ter­wi­jl hij uit­keek over zijn gezonde gras­mat. Hij wist het nog niet, maar zijn tri­omf zou van korte duur zijn.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets