Een man mag niet huilen

Het was lang gele­den dat ik een boek van John Irv­ing had gelezen. Ruim een maand gele­den zocht ik ‘A wid­ow for one year’ uit de stapel nog-te-lezen. Belan­grijk­ste aan­lei­d­ing was de doc­u­men­taire ‘De wereld vol­gens John Irv­ing’ die ik onlangs had gezien bij Het uur van de wolf. Nadat ik de gehele uitzend­ing adem­loos had uit­gekeken wilde ik meteen aan een boek van hem begin­nen, maar ik had me voorgenomen nu eens niet opnieuw andere titels waarmee ik bezig was voor­ti­jdig opz­ij te leggen. Dus las ik geduldig verder in ‘Impe­r­i­al Bed­rooms’ van Bret Eas­t­on Ellis en ‘Willpow­er’ van Baumeis­ter en Tier­ney. Wat geen straf is, voor de duidelijkheid.

En nu ben ik dus oud­er­wets onderge­dom­peld in de bizarre vertellin­gen die in mijn ogen alleen John Irv­ing kan verzin­nen. Maak ken­nis met de 16-jarige Eddie O’Hare die een vakantiebaan­t­je heeft gevon­den als assis­tent van een kinder­boeken­schri­jver. Alleen blijkt deze man meer inter­esse te hebben in de lokale ongelukkige huisvrouwt­jes (waar­van er vol­doende voorhan­den zijn) dan in schri­jven. Zijn eigen vrouw is ook diep-ongelukkig na het over­li­j­den van hun twee kinderen en Eddie blijkt vooral gere­cru­teerd te zijn om haar sex­ueel van dienst te kun­nen zijn. Al op de eerste pagina’s vol­gt een hilar­ische con­frontatie waar het jong­ste kind (geboren na het over­li­j­den van haar twee broers die ze dus nooit gek­end heeft) ’s nachts wakker wordt en haar moed­er op han­den en voeten in bed aantre­ft, met Eddie achter haar volop bezig met zijn vakantiew­erk. De toon is gezet.

Gaan­deweg het boek kwam ik erachter dat som­mige pas­sages erg herken­baar waren. Het was een zoveel­ste boek waarin ik ooit begonnen was en daar­na weer opz­ij had gelegd voor een ander. Of omdat me de tijd en/of rust weer eens ont­brak om verder te lezen. Ik werd hierin beves­tigd toen ik op pag­i­na 94 een kort streep­je in de kantli­jn aantrof. Bij de vol­gende pas­sage:

Please… I want to go home,” Eddie told her.
It was a weak­ness he would car­ry with him for the rest of his life: he would always be inclined to cry in front of old­er women…
[p.94, A wid­ow for one year — John Irv­ing]

Ik keek voor in het boek. Op het titel­blad had ik geschreven dat het boek in 1998 in mijn bez­it was gekomen. Voor mijn ver­jaardag zo herin­nerde ik mij. Maar wat ik mij niet goed voor de geest kon halen was wan­neer ik in die tijd het boek ben gaan lezen. Wel waarom ik de zin­snede gemar­keerd had.

Afgelopen week had ik de eerste uit een serie van vier 1-op-1 coach­ing gesprekken. Ze zijn geor­gan­iseerd in het kad­er van de lei­der­schap­strain­ing die ik vorig jaar okto­ber gevol­gd heb. De 1-op-1 gesprekken zijn niet ver­plicht, maar ik had besloten er toch gebruik van te mak­en. Het gesprek ging een geheel andere kant uit dan ik vooraf had ingeschat. Gelukkig wel de goede kant, wat mij betrof. De ver­stand­houd­ing was goed en ik heb din­gen gezegd die hopelijk duidelijk kun­nen mak­en waar ik op dit moment mee wors­tel. Ik kijk uit naar de vol­gende gesprekken.

Voor het zover is heb ik natu­urlijk de gebruike­lijke por­tie huiswerk meegekre­gen. Verder ook de nodi­ge zak­en ter over­denk­ing. Iets wat me meteen intrigeerde was haar uit­spraak om dicht bij mezelf te bli­jven. Tij­dens de sessie raak­ten we aan de praat welke aspecten in mijn werk me de juiste moti­vatie geven. En in hoev­erre mijn gedrag op kan­toor anders is dan bijvoor­beeld thuis. Ben ik een ander per­soon wan­neer ik werk, dan privé? Waarschi­jn­lijk wel. Maar hoeveel anders? En indi­en veel, is dat dan erg?

Dit week­end nam ik weer eens de tijd om mijn blog nad­er te beschouwen. Na twee maan­den (jan­u­ari en feb­ru­ari) dagelijks bloggen is er de laat­ste tijd de klad in gekomen. Dat vind ik jam­mer. Hoewel ik hoogst­waarschi­jn­lijk niet terug ga naar het dagelijks bloggen wil ik de komende weken wel weer meer gaan posten. Zoals het mij geholpen heeft tij­dens de 100-dagen actie na de lei­der­schap­strain­ing, denk ik dat het me nu kan helpen om wat verder te onder­zoeken wie ik nu eigen­lijk ben. Niet wie ik wil zijn op mijn werk. Of hier op mijn blog. Maar wie ik echt ben. Zon­der opsmuk. Gewoon de ware ik. En dat kan miss­chien tegen­vallen. Zow­el voor jul­lie als ook voor mij.

Dus gerede kans dat hier weer regel­matig blogs gaan ver­schi­j­nen. Waarin ik me af en toe wat kwets­baarder ops­tel dan voorheen. En ook over wat andere onder­w­er­pen blog dan wat jul­lie van mij gewend zijn.

Terug naar Irv­ing en mijn streep in de marge op pag­i­na 94. De zin­snede sprak me aan omdat ikzelf diezelfde neig­ing soms ook maar met moeite weet te onder­drukken. Niet dat ik bij elke willekeurige (oud­ere) vrouw in huilen uit­barst. Verre van dat. Juist het tegen­overgestelde. Een­maal heb ik mij eens van mijn meest zwakke kant lat­en zien en mid­dels een geweldige huil­bui alles wat mij dwars zat uit­gestort in de schoot van een lief­tal­lige dame. Hoewel het mij op het moment zelf ontzettend opluchtte, kon ik daar­na (een­maal bij zin­nen) wel door de grond zakken. Ik kon er niets aan doen, maar bleef het idee houden dat ik haar had teleurgesteld. Het sterk­te mij in de over­tuig­ing dat man­nen niet horen te huilen.

Wat niet wil zeggen dat ik het niet opnieuw zou willen doen wan­neer de juiste gele­gen­heid zich voor­doet. Want de neig­ing bli­jft hard­nekkig op de achter­grond aan­wezig en laat zich soms met de groot­ste moeite onder­drukken. Vaak genoeg merk ik hoe van bin­nen al de dijken aan het bezwijken zijn en ik aan de buitenkant alles in het werk moet stellen om deze (in mijn ogen) zwakke plek te maskeren. Het is de lef die me ont­breekt. Echte man­nen huilen niet. Maar ik ben geen echte man. Ik ben een jankerd die niet durft te huilen. Dat is pas zielig…

~ ~ ~

Inmid­dels ben ik gevorderd tot pag­i­na 129 van ‘A wid­ow for one year’ en ga het boek deze keer wel uitlezen. Wil je mijn leesvorderin­gen vol­gen, bezoek dan mijn profiel op de site van Goodreads.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets