Another brick…

Van­daag kreeg ik de #wot van gis­ter onder ogen => Bak­steen. En zoals zo vaak wan­neer ik dit woord zie, moest ik aan een frag­ment uit het boek Zen and the art of motor­cy­cle main­te­nance denken. Ik heb het boek (geschreven door Robert M. Pir­sig) tij­dens mijn mid­del­bare schoolti­jd voor de eerste keer gelezen zon­der er veel van te begri­jpen. Het reisver­slag van de vad­er met zoon op de motor dwars door de VS vond ik erg boeiend, maar de filosofis­che uitwei­din­gen waren te hoog gegrepen. In de loop van de jaren heb ik het boek her­haaldelijk opnieuw gelezen en hoewel ik nog steeds denk dat veel mij ont­gaat, heb ik toch het gevoel dat ik er elke keer weer iets van opsteek.

Een gedeelte wat ik vanaf het begin aan al erg inter­es­sant vond is waar de hoofd­per­soon beschri­jft hoe hij in een vorig lev­en les gaf in o.a. ‘cre­ative writ­ing’ aan een uni­ver­siteit. Het valt hem op dat veel van zijn leer­lin­gen in zijn ogen niets te zeggen hebben. Aan­vanke­lijk wijt hij dit aan lui­heid maar bij nad­er onder­zoek lijkt het eerder dat zij op een bepaalde manier geblok­keerd rak­en door­dat ze niet vol­doende weten te focussen. Ze mak­en hun onder­w­erp te groot en komen daarom niet aan schri­jven toe.

Hij haalt een voor­beeld aan waar een stu­dente een 500-woor­den ops­tel wil schri­jven over de Verenigde Stat­en. Op zich zou het niet al te moeil­ijk moeten zijn om in 500 woor­den iets over de VS te schri­jven. Toch passeert de dead­line zon­der dat de stu­dente iets heeft om in te lev­eren. Ze is flink over­stu­ur en geeft aan dat ze vele malen begonnen is maar dat er niets uit haar vingers komt. De ler­aar, die navraag heeft gedaan bij collega’s, heeft een beeld beves­tigd gekre­gen van een serieuze stu­dente die hard werkt, maar weinig cre­atief is.

Allereerst weet hij niet goed hoe haar te helpen, tot­dat hij een ingev­ing kri­jgt. Zijn advies is om niet over de VS te schri­jven, maar het dichter bij huis te houden, door bijvoor­beeld de uni­ver­siteitsstad als onder­w­erp te nemen. Wan­neer dat ook niet blijkt te werken, raadt hij haar aan nog verder in te zoomen tot de hoofd­straat van de stad. Wan­neer zelfs dat haar nog niet tot schri­jven aanzet raakt hij gefrus­treerd en ver­wi­jt haar niet goed te kijken.

A mem­o­ry came back of his own dis­missal from the Uni­ver­si­ty for hav­ing too much to say. For every fact there is an infin­i­ty of hypothe­ses. The more you look the more you see.
[p.195]

Hij geeft haar een laat­ste tip om volledig te focussen op slechts één gebouw in de hoofd­straat. En dan ook nog alleen op de voorkant ervan. Te begin­nen met de boven­ste bak­steen aan de link­erkant.

De eerstvol­gende les lev­ert de stu­dente een 5000-woor­den werk­stuk in over de voorkant van een van de gebouwen aan de hoofd­straat.

I sat in the ham­burg­er stand across the street,” she said, “and start­ed writ­ing about the first brick, and then the sec­ond brick, and then by the third brick it all start­ed to come and I couldn’t stop.”
[p.195]

Deze voor haar nieuwe manier van kijken had haar de vri­jheid gegeven om met eigen ogen te kun­nen kijken. Een blokkade was weggevallen en een vloed van woor­den en gedacht­en was los­gekomen. Ze kon haar eigen unieke invulling geven en voelde zich niet langer ver­plicht tot het repro­duc­eren van eerder opgedane ken­nis.

Wan­neer ik mezelf bij tijd en wijle geblok­keerd voel tij­dens het schri­jven kijk ik soms naar de huizen aan de overkant en probeer te bedenken wat het ver­haal achter een willekeurige bak­steen is in een van de vele gevels. Het helpt alti­jd.

~ ~ ~

Mijn bij­drage voor #wot dd 10/5/2012

Wat is wot? => Write on Thurs­day

Deze week is het woord BAKSTEEN:
uit klei of leem gebakken steen waarmee je huizen bouwt, klink­er, tichel, tichel­steen, mop
.

~ ~ ~

5 Comments

.. denk ik aan ‘bak­steen’ dan denk ik aan de bak­steen die ver­schei­dene kers­verse echt­paren van de trouwambte­naar kre­gen. Om aan hun huwelijk te bouwen.. Braak.

Geef een reactie