20120524

Het zijn dagen: 
Het zijn dagen zoals van­daag die bewij­zen dat iede­re dag blog­gen voor mij te hoog gegre­pen is. Want zeg nou zelf, van­och­tend om 6:45 uur ver­trok­ken naar mijn werk en pas om 21.00 uur weer thuis. Het hoofd vol met alles wat nog gedaan moet wor­den met betrek­king tot het pro­ject waar ik mid­den in zit, en de maag leeg nadat een laat­ste maal­tijd alweer acht uur gele­den genut­tigd is gewor­den. Nu is het 22.30 uur en heb ik gege­ten en mezelf opge­frist. Nog even­tjes en het is weer bed­tijd. Wat te doen met die kost­ba­re vrije tijd die me deze avond gege­ven is? Een beet­je relaxen in de tuin en genie­ten van het zwoe­le len­te­weer? Een ont­span­nen­de wan­de­ling maken naar het recre­a­tie­ge­bied hier om de hoek?
Of blog­gen?

Het zijn dagen zoals van­daag die me doen besef­fen dat ik het mis­schien wat rus­ti­ger aan moet doen. Even stil­staan bij hoe mijn dagen gevuld zijn met werk en hoe­veel ruim­te er over blijft voor pri­vé. Zien of de juis­te balans teveel uit het oog is geraakt of dat er spra­ke is van een tij­de­lij­ke ople­ving van werk­ge­re­la­teer­de acti­vi­tei­ten. Zodat er weer tijd vrij komt om te schrij­ven.
Of te bloggen.

Het zijn dagen zoals van­daag die me doen inzien dat ik het best wel mis. Dat blog­gen. Juist op dagen zoals van­daag. Omdat je zoveel in je hoofd mee­sleept dat het mis­schien wel lek­ker is om dat even ‘van je af’ te schrij­ven. Of dat door het schrij­ven over totaal iets anders de zaken weer wat meer in per­spec­tief komen.
Aan­dacht­ver­schui­ving. Aflei­dings­ma­neu­vre. Ont­span­ning. Oefening.

Gewoon, blog­gen.

Over dat wat me bezig houdt. Wat mij bezig houdt. Mij. Ik.
Zodat ik het later nog eens kan terug­le­zen. En er con­clu­sies uit kan trek­ken. Of niet.
Zon­der dat ik me druk maak over het feit of het altijd inte­res­sant is voor jul­lie alle­maal. Nou ja, jul­lie… Voor jou. Ja, jij daar (ik weet dat dit blog door min­stens één per­soon gele­zen wordt).
Bij voor­baat mijn excu­ses voor som­mi­ge van de blogs die hier gaan verschijnen.

Het zijn dagen zoals van­daag die bewij­zen dat elke dag geschikt is om een ver­an­de­ring in gang te zet­ten. Zon­der te weten of die blij­vend gaat zijn. Maar daar kom je pas ach­ter wan­neer je de eer­ste stap (opnieuw) hebt gezet.

Bij deze mijn res­pect voor Elja Daae die eind 2011 een oproep deed om iede­re dag te gaan blog­gen en dat tot op de dag van van­daag zelf in de prak­tijk brengt en daar­mee bewijst uit beter blog­hout te zijn gesne­den dan ikzelf die al eind febru­a­ri roem­loos moest afhaken.