Het zijn dagen

Het zijn dagen zoals van­daag die bewij­zen dat iede­re dag blog­gen voor mij te hoog gegre­pen is. Want zeg nou zelf, van­och­tend om 6:45 uur ver­trok­ken naar mijn werk en pas om 21.00 uur weer thuis. Het hoofd vol met alles wat nog gedaan moet wor­den met betrek­king tot het pro­ject waar ik mid­den in zit, en de maag leeg nadat een laat­ste maal­tijd alweer acht uur gele­den genut­tigd is gewor­den. Nu is het 22.30 uur en heb ik gege­ten en mezelf opge­frist. Nog even­tjes en het is weer bed­tijd. Wat te doen met die kost­ba­re vrije tijd die me deze avond gege­ven is? Een beet­je relaxen in de tuin en genie­ten van het zwoe­le len­te­weer? Een ont­span­nen­de wan­de­ling maken naar het recre­a­tie­ge­bied hier om de hoek?
Of blog­gen?

Het zijn dagen zoals van­daag die me doen besef­fen dat ik het mis­schien wat rus­ti­ger aan moet doen. Even stil­staan bij hoe mijn dagen gevuld zijn met werk en hoe­veel ruim­te er over blijft voor pri­vé. Zien of de juis­te balans teveel uit het oog is geraakt of dat er spra­ke is van een tij­de­lij­ke ople­ving van werk­ge­re­la­teer­de acti­vi­tei­ten. Zodat er weer tijd vrij komt om te schrij­ven.
Of te blog­gen.

Het zijn dagen zoals van­daag die me doen inzien dat ik het best wel mis. Dat blog­gen. Juist op dagen zoals van­daag. Omdat je zoveel in je hoofd mee­sleept dat het mis­schien wel lek­ker is om dat even ‘van je af’ te schrij­ven. Of dat door het schrij­ven over totaal iets anders de zaken weer wat meer in per­spec­tief komen.
Aan­dacht­ver­schui­ving. Aflei­dings­ma­neu­vre. Ont­span­ning. Oefe­ning.

Gewoon, blog­gen.

Over dat wat me bezig houdt. Wat mij bezig houdt. Mij. Ik.
Zodat ik het later nog eens kan terug­le­zen. En er con­clu­sies uit kan trek­ken. Of niet.
Zon­der dat ik me druk maak over het feit of het altijd inte­res­sant is voor jul­lie alle­maal. Nou ja, jul­lie… Voor jou. Ja, jij daar (ik weet dat dit blog door min­stens één per­soon gele­zen wordt).
Bij voor­baat mijn excu­ses voor som­mi­ge van de blogs die hier gaan ver­schij­nen.

Het zijn dagen zoals van­daag die bewij­zen dat elke dag geschikt is om een ver­an­de­ring in gang te zet­ten. Zon­der te weten of die blij­vend gaat zijn. Maar daar kom je pas ach­ter wan­neer je de eer­ste stap (opnieuw) hebt gezet.

~ ~ ~

Bij deze mijn res­pect voor Elja Daae die eind 2011 een oproep deed om iede­re dag te gaan blog­gen en dat tot op de dag van van­daag zelf in de prak­tijk brengt en daar­mee bewijst uit beter blog­hout te zijn gesne­den dan ikzelf die al eind febru­a­ri roem­loos moest afha­ken.

~ ~ ~

10 Replies to “Het zijn dagen”

  1. 6:45 uur ver­trok­ken naar mijn werk en pas om 21.00 uur weer thuis”
    Dat is geen excuus, ik wil gewoon lezen .…. 😉

    Doe wat je hart zegt, cli­ché, maar waar, zoals de mees­te cli­ché

    1. Ik weet het, ik moet bete­re excu­ses zien te vin­den…

  2. […] het hele ver­haal op Pete­pel Sha­re this:TwitterFacebookE-mailPrintVind ik leuk:LikeWees de eer­ste om post te […]

  3. .. ik mis het ook, het schrij­ven. Maar ja: druk­druk­druk.
    Komt wel weer. En anders maar niet, of min­der, op een laag pit­je. Omdat ik tóch niet zon­der kan.

    1. Zo gaat het bij mij ook. De drang blijft, de tijd ont­breekt. Tijd voor ‘echt’ schrij­ven is er nog steeds niet. Blog­gen is een goed alter­na­tief 🙂

  4. Er zijn zo van die dagen ja… Ach ja, roem­loos afha­ken… een mens heeft ook nog ande­re ver­plich­tin­gen hé en werk gaat voor — ook al wil een mens dat soms lie­ver niet. Fijn week­end @->–

    1. Werk gaat soms iets te vaak voor, maar uit­ein­de­lijk ben ik daar altijd nog mede schul­dig aan. Ach ja, soms baal ik ervan dat ik zoveel wil doen en er zo wei­nig tijd voor weet vrij te maken.

  5. Ik geniet in ieder geval weer van deze! Wat me zor­gen baart is dat voor som­mi­ge men­sen het feit dat ik het wel doe een reden is om stil te staan bij het feit dat zij het niet doen. Voor mij werkt het, voor ande­ren niet.
    Ik moet eer­lijk toe­ge­ven, ik werk bij­na iede­re avond, en het blog­gen komt dan vaak pas daar­na. Hele­maal niet han­dig. Maar ik schep er gewoon vol­doe­ning in dat ik het vol­houd. Gewoon, voor mezelf. Dat jul­lie mee­le­zen, is gewel­dig, en ver­dub­belt de vol­doe­ning. Maar ik denk dat je dit soort din­gen eigen­lijk alleen kunt vol­hou­den als je het echt voor jezelf doet, he? Kijk, prach­ti­ge door­dach­te blogs schrij­ven zoals jij meest­al doet, dat kost tijd, en er zit­ten maar zoveel uren in een dag. Dat is gewoon een ande­re opzet.
    Maar dat wil niet zeg­gen dat zo’n blog als jij op deze dag schreef geen vol­doe­ning geeft voor jou, en voor je lezer die het leuk vindt om te lezen en jouw gedach­ten en gevoe­lens te vol­gen.
    Ik raak de hele tijd ver­wik­keld in dis­cus­sies over kwa­li­teit — want die kan niet goed zijn, als je iede­re dag blogt, is het idee. Maar ik hoef me (van mezelf) niet te ver­ant­woor­den over die kwa­li­teit. Ik zeg ook niet dat het altijd Kwa­li­teit is. Alleen dat het iede­re dag Elja is.
    Ik begin ove­ri­gens net als Jacob Jan wel te gelo­ven dat het een krach­tig instru­ment is, iede­re dag blog­gen. Voor iets…ik weet niet wat. Het faci­li­teert een ont­wik­ke­ling in mezelf. Heel gek. Any­way.
    Dank voor weer een fijn arti­kel!

    1. Mijn bewon­de­ring gaat uit naar de blog­gers die met hoge fre­quen­tie hun blog upda­ten. Mijn frusta­tie gaat uir
      T naar mezelf omdat mij dat niet lukt. Ik haal inspi­ra­tie uit de iede­re­dag blog­gers, geen afgunst of erger­nis. Over kwa­li­teit ben ik inmid­dels ook al wat anders gaan den­ken. Die hoeft ‘m niet per se te zit­ten in hoe je iets opschrijft, maar heeft net zoveel te maken met wat je opschrijft. Het vari­eert kort­om per blog. En ik ben het met je eens dat het iede­re dag Elja is. En dat dat vol­doen­de ver­ant­woor­ding is. En daar­om ga ik pro­be­ren wat vaker pete­pel voor­bij te laten komen. Zomaar. Omdat ik dat wil.

  6. […] ik niet voor onkruid aan­zag vech­ten tegen uit­dro­ging. Ik refe­reer graag aan de blog van Pete­pel, “Het zijn dagen”, want zeg nou zelf, hoe kan je blog­gen op een dag als deze, wan­neer ieder­een mas­saal het war­me […]

Comments are closed.