Het zijn dagen

Het zijn dagen zoals van­daag die bewi­jzen dat iedere dag bloggen voor mij te hoog gegrepen is. Want zeg nou zelf, vanocht­end om 6:45 uur vertrokken naar mijn werk en pas om 21.00 uur weer thuis. Het hoofd vol met alles wat nog gedaan moet wor­den met betrekking tot het project waar ik mid­den in zit, en de maag leeg nadat een laat­ste maalti­jd alweer acht uur gele­den genut­tigd is gewor­den. Nu is het 22.30 uur en heb ik gegeten en mezelf opge­frist. Nog even­t­jes en het is weer bedti­jd. Wat te doen met die kost­bare vri­je tijd die me deze avond gegeven is? Een beet­je relax­en in de tuin en geni­eten van het zwoele lente­weer? Een ontspan­nende wan­del­ing mak­en naar het recre­atiege­bied hier om de hoek?
Of bloggen?

Het zijn dagen zoals van­daag die me doen besef­fen dat ik het miss­chien wat rustiger aan moet doen. Even stil­staan bij hoe mijn dagen gevuld zijn met werk en hoeveel ruimte er over bli­jft voor privé. Zien of de juiste bal­ans teveel uit het oog is ger­aakt of dat er sprake is van een tijdelijke oplev­ing van werkgere­la­teerde activiteit­en. Zodat er weer tijd vrij komt om te schri­jven.
Of te bloggen.

Het zijn dagen zoals van­daag die me doen inzien dat ik het best wel mis. Dat bloggen. Juist op dagen zoals van­daag. Omdat je zoveel in je hoofd meesleept dat het miss­chien wel lekker is om dat even ‘van je af’ te schri­jven. Of dat door het schri­jven over totaal iets anders de zak­en weer wat meer in per­spec­tief komen.
Aan­dachtver­schuiv­ing. Aflei­d­ings­ma­neu­vre. Ontspan­ning. Oefen­ing.

Gewoon, bloggen.

Over dat wat me bezig houdt. Wat mij bezig houdt. Mij. Ik.
Zodat ik het lat­er nog eens kan teruglezen. En er con­clusies uit kan trekken. Of niet.
Zon­der dat ik me druk maak over het feit of het alti­jd inter­es­sant is voor jul­lie alle­maal. Nou ja, jul­lie… Voor jou. Ja, jij daar (ik weet dat dit blog door min­stens één per­soon gelezen wordt).
Bij voor­baat mijn excus­es voor som­mige van de blogs die hier gaan ver­schi­j­nen.

Het zijn dagen zoals van­daag die bewi­jzen dat elke dag geschikt is om een veran­der­ing in gang te zetten. Zon­der te weten of die bli­jvend gaat zijn. Maar daar kom je pas achter wan­neer je de eerste stap (opnieuw) hebt gezet.

~ ~ ~

Bij deze mijn respect voor Elja Daae die eind 2011 een oproep deed om iedere dag te gaan bloggen en dat tot op de dag van van­daag zelf in de prak­tijk brengt en daarmee bewi­jst uit beter blogh­out te zijn gesne­den dan ikzelf die al eind feb­ru­ari roem­loos moest afhak­en.

~ ~ ~

  • 6:45 uur vertrokken naar mijn werk en pas om 21.00 uur weer thuis”
    Dat is geen excu­us, ik wil gewoon lezen .…. 😉

    Doe wat je hart zegt, cliché, maar waar, zoals de meeste cliché

  • Pingback: Anoniem
  • .. ik mis het ook, het schri­jven. Maar ja: druk­druk­druk.
    Komt wel weer. En anders maar niet, of min­der, op een laag pit­je. Omdat ik tóch niet zon­der kan.

    • Zo gaat het bij mij ook. De drang bli­jft, de tijd ont­breekt. Tijd voor ‘echt’ schri­jven is er nog steeds niet. Bloggen is een goed alter­natief 🙂

  • Er zijn zo van die dagen ja… Ach ja, roem­loos afhak­en… een mens heeft ook nog andere ver­plichtin­gen hé en werk gaat voor — ook al wil een mens dat soms liev­er niet. Fijn week­end @->–

    • Werk gaat soms iets te vaak voor, maar uitein­delijk ben ik daar alti­jd nog mede schuldig aan. Ach ja, soms baal ik ervan dat ik zoveel wil doen en er zo weinig tijd voor weet vrij te mak­en.

  • Ik geni­et in ieder geval weer van deze! Wat me zor­gen baart is dat voor som­mige mensen het feit dat ik het wel doe een reden is om stil te staan bij het feit dat zij het niet doen. Voor mij werkt het, voor anderen niet.
    Ik moet eerlijk toegeven, ik werk bij­na iedere avond, en het bloggen komt dan vaak pas daar­na. Hele­maal niet hand­ig. Maar ik schep er gewoon vol­doen­ing in dat ik het vol­houd. Gewoon, voor mezelf. Dat jul­lie meelezen, is geweldig, en ver­dubbelt de vol­doen­ing. Maar ik denk dat je dit soort din­gen eigen­lijk alleen kunt vol­houden als je het echt voor jezelf doet, he? Kijk, prachtige door­dachte blogs schri­jven zoals jij meestal doet, dat kost tijd, en er zit­ten maar zoveel uren in een dag. Dat is gewoon een andere opzet.
    Maar dat wil niet zeggen dat zo’n blog als jij op deze dag schreef geen vol­doen­ing geeft voor jou, en voor je lez­er die het leuk vin­dt om te lezen en jouw gedacht­en en gevoe­lens te vol­gen.
    Ik raak de hele tijd ver­wikkeld in dis­cussies over kwaliteit — want die kan niet goed zijn, als je iedere dag blogt, is het idee. Maar ik hoef me (van mezelf) niet te ver­ant­wo­or­den over die kwaliteit. Ik zeg ook niet dat het alti­jd Kwaliteit is. Alleen dat het iedere dag Elja is.
    Ik begin overi­gens net als Jacob Jan wel te geloven dat het een krachtig instru­ment is, iedere dag bloggen. Voor iets…ik weet niet wat. Het facili­teert een ontwik­kel­ing in mezelf. Heel gek. Any­way.
    Dank voor weer een fijn artikel!

    • Mijn bewon­der­ing gaat uit naar de blog­gers die met hoge fre­quen­tie hun blog updat­en. Mijn frus­ta­tie gaat uir
      T naar mezelf omdat mij dat niet lukt. Ik haal inspi­ratie uit de iederedag blog­gers, geen afgun­st of erg­er­nis. Over kwaliteit ben ik inmid­dels ook al wat anders gaan denken. Die hoeft ‘m niet per se te zit­ten in hoe je iets opschri­jft, maar heeft net zoveel te mak­en met wat je opschri­jft. Het varieert kor­tom per blog. En ik ben het met je eens dat het iedere dag Elja is. En dat dat vol­doende ver­ant­wo­ord­ing is. En daarom ga ik proberen wat vak­er pete­pel voor­bij te lat­en komen. Zomaar. Omdat ik dat wil.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets