Verleiding

Ooit, lang gele­den in een tijd dat ik ‘inbe­tween girl­friends’ was, zat ik in een trein. De reis ging van A naar H, en we reden stapvoets sta­tion E bin­nen toen dit blog begon. Bij de voor­gaande sta­tions was er al een trend ingezet dat er net­to meer pas­sagiers de trein ver­li­eten dan dat er pas­sagiers voor in de plaats kwa­men. In E gebeurde het­zelfde. Het leek er zelfs even­t­jes op dat ik de coupé voor mijzelf alleen zou hebben tot­dat er pre­cies op het moment dat de trein weer optrok een jonge vrouw bin­nenkwam en plaats nam op het bankje tegen­over mij.

Ver­sto­ord keek ik op van mijn boek. Juist bezig in het laat­ste hoofd­stuk met nog slechts enkele kilo­me­ters te gaan had ik me ver­heugd op geen enkele aflei­d­ing in een verder lege coupé om uiterst gecon­cen­treerd verder te kun­nen lezen. Ze zei een nauwelijks waarneem­baar “Hal­lo” en sloeg haar benen over elka­ar. Had ze me eerst nog aangekeken, nu draaide ze haar hoofd van me weg. Het leek alsof iets buiten in het voor­bi­jschuiv­ende land­schap haar aan­dacht had getrokken. Haar han­den hield­en een lin­nen tas omk­lemd die ze op haar schoot had.

Bij sta­tion H aangekomen (mijn eind­sta­tion) had ik sinds dat ene woord­je wat ze uit­ge­bracht had, geen let­ter meer gelezen. In totale ver­war­ring heb ik het gehele restant van de reis naar de pagina’s van het boek zit­ten staren zon­der ook maar iets te zien. Door rou­tine gedreven stopte ik het boek in mijn tas en stond op om de trein te ver­lat­en. Zij keek nog steeds naar buiten. Niets uit haar houd­ing liet blijken dat ze zich bewust was van mijn aan­wezigheid in de kleine ruimte. Ik aarzelde een ogen­blik waarin ik ver­schil­lende sce­nar­ios de revue liet passeren, var­iërend van het plaat­sne­men naast haar en de reis ver­vol­gen tot aan haar eind­halte, tot haar aanspreken en ver­zoeken of zij gene­gen was samen met mij uit te stap­pen. Ik had de volle over­tuig­ing dat wat ik haar ook zou voorstellen, zij er op zou ingaan.

Maar natu­urlijk deed ik geen van allen. Het was voor mij al een bij­zon­dere presta­tie dat ik een stame­lend “Nog een fijne dag” uit mijn mond kreeg voor­dat ik haar achter­li­et. Vele dagen daar­na ben ik van mijn stuk geweest. Zelfs nu, na al die jaren, kan ik haar moeit­eloos voor de geest halen. Nooit heb ik echter begrepen wat het was dat me zo totaal voor haar deed vallen. Wel heb ik alti­jd ver­moed dat het te mak­en had met de manier waarop ze dat haast hyp­no­tis­erende “Hal­lo” over haar lip­pen deed komen.

Van­daag meen ik ein­delijk meer inzicht te hebben gekre­gen over wat mij daar in die trein­coupé is overkomen. Dat gevoel ontstond tij­dens het lezen van de vol­gende pas­sage:

Her face was sad and love­ly with bright things in it, bright eyes and a bright pas­sion­ate mouth, but there was an excite­ment in her voice that men who had cared for her found dif­fi­cult to for­get: a singing com­pul­sion, a whis­pered “Lis­ten”, a promise that she had done gay, excit­ing things just a while since and that there were gay, excit­ing things hov­er­ing in the next hour.
[p.10, The Great Gats­by, by F. Scott Fitzger­ald]

Het was haar stem, haar gefluis­ter­de “Hal­lo” die bezwangerd was van aller­lei opwindends wat zij zojuist beleefd had en bin­nen de korste keren weer ging beleven. Miss­chien wel met mij wan­neer ik haar een passend voors­tel zou doen. Tenslotte had ik de sig­nalen opgevan­gen. Zij wist dat ik het wist, en ik wist dat zij het wist. Alleen ont­brak mij het lef.

~ ~ ~

The Great Gats­by
F. Scott Fitzger­ald
Het boek heb ik nog niet hele­maal uit. Je kunt mijn leesvorderin­gen niet langer vol­gen op Goodreads maar natu­urlijk wel op Mijn Leesli­jst.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets