Uitzwaaien
Ruim een jaar geleden kwam ik uit de kast. Mijn liefde voor voetbal was verdwenen. Niet om het spelletje te spelen (hoewel ik zelden of nooit nog tegen een bal trap), maar wel om er niet meer tijd in te steken dan zo af en toe de uitslagen op teletekst te lezen. Geen Studio Sport, geen live wedstrijdverslagen van alle Europese competities, geen voor- en/of nabeschouwingen.
Het was een logisch eindpunt van een proces dat al langer gaande was en door de sociale media in een stroomversnelling was gekomen. Want wat daar allemaal aan onfatsoenlijks en haatdragends door fanatieke voetbalsupporters naar elkaar toe werd gezonden begon mij steeds meer tegen te staan. Verder werd het plezier door alle overkill op tv ook al flink vergald. Dus toen het besef er eenmaal was, was de beslissing eenvoudig genomen. En ik kan zeggen dat het me geen enkele moeite heeft gekost om het vanaf dat moment niet meer te volgen.
Natuurlijk krijg ik zo af en toe een fragment of een discussie mee. Ik kijk tenslotte nog wel eens tv en lees de krant. Maar daar blijft het dan bij. Het boeit me niet, en ik steek er verder geen tijd in. Zodat me steeds meer ontgaat. Een heel voetbalseizoen is op deze manier aan me voorbij gegaan. Geweldig. Pure tijdswinst.
Maar nu wordt het iets moeilijker. Het EK staat voor de deur. Niet dat ik nu plotseling alsnog door de voetbalkoorts ben getroffen. Nee, ik doel op het feit dat je er niet aan kan ontkomen. De algehele oranjehysterie heeft NL weer in de ban en we hebben onszelf alweer uitgeroepen tot kampioen. Het kan alleen maar tegenvallen met deze hoge verwachtingen.
Gelukkig niet voor mij. Op de dag van de uitzwaaiwedstrijd van het Nederlands elftal, vier ik dat ik een jaar geleden het voetbal heb uitgezwaaid. Doei!
Geef een reactie