Gras

De man zat op het gras.

Ver­sla­gen.

De ver­sla­gen man zat op het gras.

De ver­sla­gen man zat op het onnatu­urlijk hard aan­voe­lend gras.

De met tatoeages overdek­te ver­sla­gen man zat op het onnatu­urlijk hard aan­voe­lend gras.

De met tatoeages overdek­te ver­sla­gen man zat diep in gedacht­en ver­zonken op het onnatu­urlijk hard aan­voe­lend gras.

De met tatoeages overdek­te ver­sla­gen man zat diep in gedacht­en ver­zonken, zich afvra­gend wat er nu pre­cies mis was gegaan, op het onnatu­urlijk hard aan­voe­lend gras.

De met tatoeages overdek­te ver­sla­gen man, zijn tra­nen ter­nauw­er­nood de baas, zat diep in gedacht­en ver­zonken, zich afvra­gend wat er nu pre­cies mis was gegaan, op het onnatu­urlijk hard aan­voe­lend gras.

De met tatoeages overdek­te ver­sla­gen man, zijn tra­nen ter­nauw­er­nood de baas, zat diep in gedacht­en ver­zonken, zich afvra­gend wat er nu pre­cies mis was gegaan en hoe dit uit te leggen aan de com­men­ta­tor die hon­gerig gelijk een aas­gi­er wach­t­end tot de prooi verzwakt genoeg was voor de laat­ste afreken­ing reeds gretig met de micro­foon in de aanslag aan de zijli­jn naar hem stond te roepen om namens het gehele volk, dat ongetwi­jfeld schree­uwend en tierend aan de beeld­buis gek­luis­terd de mening over deze col­lec­tieve wan­presta­tie al gevor­md had en in alge­hele dronken­schap de sub­tiele nuances in wat er des­on­danks goed was gegaan toch nooit zou begri­jpen, van hem boete­doen­ing zou eisen nu hij namelijk de enige overge­bleven spel­er was van het eerder nog zo hemel­hoog geprezen maar onmid­del­lijk afgeschreven team dat onverwacht snel via een of andere slimme manoeu­vre al naar de kleed­kamer was verd­we­nen ter­wi­jl hij niet bij machte was geweest zich op te richt­en nadat hij bij het laat­ste fluitsig­naal ineengeza­kt was op het onnatu­urlijk hard aan­voe­lend gras.

De man besloot nog even te bli­jven zit­ten.

Op het gras.

~ ~ ~

Van­daag las ik ergens:

Cross out as many adjec­tives and adverbs as you can. It is com­pre­hen­si­ble when I write: “The man sat on the grass,” because it is clear and does not detain one’s atten­tion. On the oth­er hand, it is dif­fi­cult to fig­ure out and hard on the brain if I write: “The tall, nar­row-chest­ed man of medi­um height and with a red beard sat down on the green grass that had already been tram­pled down by the pedes­tri­ans, sat down silent­ly, look­ing around timid­ly and fear­ful­ly.” The brain can’t grasp all that at once, and art must be grasped at once, instan­ta­neous­ly.

De uit­spraak is van Anton Tsje­chov, en ik kon er wel iets mee na gis­ter­avond.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets