Hoop

In de trein. Op weg naar kan­toor.
Tij­dens het spor­ten. Tij­dens het eten.
Niet altijd. Maar wel vaak.
Tij­dens de afwas. Tij­dens een ver­ga­de­ring.
Soms ook een hele tijd niet. Om dan ineens vol­le­dig de aan­dacht op te eisen.
In de trein. Op weg naar huis.

Dan weer kan hij haar stem horen. Een ande­re keer heeft hij alleen beeld:

Hoe zij van­uit de dou­che de slaap­ka­mer komt bin­nen­ge­lo­pen. Slechts in neve­len gehuld. Een hand­doek rond­om haar haren gewik­keld. Op haar gezicht een mys­te­ri­eu­ze glim­lach. Zoals in een film. En dat hij kan zien dat er klei­ne drup­pel­tjes water in haar nek pare­len. Omdat zij naast hem is komen lig­gen. Met een vin­ger op zijn neus tikt en zich lenig op hem draait. Twee han­den die hem daar­na diep in de zach­te matras druk­ken van het hotel­bed in een stad waar ze eer­der die dag hand in hand door smal­le straat­jes had­den gedwaald. Kof­fie op een ter­ras had­den gedron­ken. Elkaar had­den laten foto­gra­fe­ren door een wil­le­keu­ri­ge voor­bij­gan­ger. Een ach­te­lo­ze zoen voor eeu­wig vast­ge­legd.

En hij sluit zijn ogen.

En hij blijft kij­ken. Dwars door zijn tra­nen. Dwars door de tijd.

Ooit.
Ooit zal hij haar ont­moe­ten.

~ ~ ~ 

14 Replies to “Hoop”

  1. .. hoop doet leven..

  2. Heel mooi geschre­ven.

  3. Wow schoon, heel schoon geschre­ven @->–

  4. Mooi, weer zo een­tje die dagen blijft han­gen.

    1. Wat doe ik je toch aan 😉

  5. beter dan menig keer­punt 😉

Comments are closed.