Vluchtgedrag

ze zei je moet je sterke pun­ten meer benadrukken en ik dacht meteen hoe goed ik was in weglopen voor het min­ste het ger­ing­ste prob­leem dus 1 en 1 is 2 en voor ik het wist lag ik op koers richt­ing weg van alles
op weg naar rust en lieve vrede want als er iets is waar ik nu behoefte aan heb dan is het dat wel geen gezeur aan mijn hoofd waar zijn we met z’n allen toch mee bezig wat is er veran­derd waar­door we ons zo opja­gen nooit tevre­den zijn alti­jd maar hon­gerig naar meer
en meer en meer en meer en meer en iedereen moet mee­doen moet dit moet dat moeten moeten moeten
nee
dan vroeger toen was alles beter geen gedoe en wel overzicht (en mijn moed­er die in de hemel is) kon ik maar terug naar die tijd en onder­tussen rende ik en rende ik maar de weg was lang en onder­weg kwam ik vel­er­lei vreemd volk tegen

en alle­maal
alle­maal!
wilden ze iets van mij dan weer dit dan weer dat ik werd er hele­maal gek van zien jul­lie dan niet dat ik op de vlucht ben! riep ik hen toe maar het leek wel of ze doof waren mij niet wilden horen con­stant bleven ze om me heen draaien en ik ik kon niet meer verder het waren er te veel gewor­den over­al kwa­men ze van­daan zo leek het wel
met hun lange vingers klauw­den ze ver­vaar­lijk naar mij trokken aan mijn kleren ik kon hun slechte adem ruiken keek in hun doo­dse blik

ik zag nog maar één oploss­ing uit mijn rugzak haalde ik een mes

en begon om me heen te steken net als vroeger oh de oplucht­ing hemels waarom niet eerder gedaan te lang gewacht zo sim­pel zo doel­tr­e­f­fend en toen ik ein­delijk mijn berg had bereikt en begon aan de tocht naar de top wist ik dat ik goed had gedaan maar dat nie­mand mij zou begri­jpen ze zouden me weer komen halen hoe hoog ik ook zou sti­j­gen het zou mij niet gegund zijn tot die tijd moest ik van het uitzicht zien te geni­eten en de rust

die heer­lijke rust

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets