Treinen

Van­mid­dag zat ik weer eens in de trein. Nadat ik jaren dage­lijks van dit ver­voer­mid­del gebruik heb gemaakt, stap ik sinds 2004 elke och­tend en avond in de auto om me in te voe­gen in het het woon­werk­ver­keer tus­sen Arn­hem en Ede.

En dan is het soms weer eens lek­ker wan­neer je de kans krijgt om je een keer­tje over het spoor te laten ver­voe­ren.

Het begon goed. In Arn­hem-Zuid was het sta­ti­on met rood­wit­te lin­ten afge­zet en over­al ston­den politieauto’s en ambu­lan­ces gepar­keerd. Vijf minu­ten eer­der had ik thuis nog even ns.nl gecheckt op sto­rin­gen. Alle sei­nen ston­den toen nog op vei­lig. Nu bleek dat er hoogst­waar­schijn­lijk iemand voor de trein was terecht geko­men. Dus snel terug in de auto en door naar Arn­hem.

Vol­ko­men gedes­o­ri­ën­teerd moest ik hier gerui­me tijd accli­ma­ti­se­ren voor­dat ik door­had waar ik was. En waar spoor 11 gelegd was. Het bleek dat men sinds ik hier een hele tijd gele­den geweest was toch niet hele­maal stil­ge­ze­ten had. Er was weer een stuk­je nieuw sta­ti­on gebouwd.

Geluk­kig wist ik tij­dig spoor 11 te ont­wa­ren en tegen de stroom pas­sa­giers in het per­ron te berei­ken. Geen trein. Geen wach­ten­de pas­sa­giers. Gaan­de­weg rea­li­seer­de ik me dat de menig­te waar ik me door­heen had had gewor­steld geen uit­stap­pend volk was geweest, maar gewaar­schuwd volk. Op weg naar een ander spoor. Ik was ver­ge­ten dat je in een sta­ti­ons­hal dub­bel zo gecon­cen­treerd moet luis­te­ren naar voor een rei­zi­ger uiterst belang­rij­ke omroep­be­rich­ten die haast onhoor­baar wor­den mede­ge­deeld.

Snel op weg naar spoor 8. Waar ik uit­ein­de­lijk pre­cies op tijd hij­gend en puf­fend naar bin­nen viel.

In een half­le­ge cou­pé zocht ik een plek­je bij het raam. Ik zat nog niet of er kwam een jon­ge­man bin­nen­ge­stapt. Tas om de schou­der. Kop­te­le­foon aan­ge­slo­ten aan de iPho­ne en vol­op pra­tend. Hij knik­te vrien­de­lijk naar mij en nam plaats aan de ande­re kant van het gang­pad.

De trein trok lang­zaam op. Er kwam nog een man bin­nen. Het eer­ste wat hij zei was “Ssssst­ttt”. Onge­veer het­zelf­de geluid dat de optrek­ken­de trein maak­te. Ik vond het een goe­de imi­ta­tie. Maar het was geen imi­ta­tie. Het was gericht tegen de jon­ge­man die dit niet door­had. Ik eigen­lijk ook nog niet.  De man zet­te zijn tas op de grond en begon zijn pon­cho uit te trek­ken. Onder­wijl her­haal­de hij enke­le malen het ssst­tt geluid, waar­op ver­der nie­mand rea­geer­de.

Toen hij ein­de­lijk geslaagd was in het zich uit de regen­kle­ding te wur­men keek hij de jon­ge­man recht aan en maak­te nog­maals het ssst­tt geluid. Dit­maal erg luid. en hij hield een wijs­vin­ger voor zijn getui­te lip­pen. Deze keer keek de jon­ge­man hem ver­baasd aan en maak­te één oor vrij van­on­der de kop­te­le­foon. “Heeft u het tegen mij?”, zo vroeg hij vrien­de­lijk. “Jaze­ker jon­ge­man. Kun je niet wat zach­ter pra­ten?” Niet­be­grij­pend staar­de de jon­ge­man hem aan. Wat voor de oude­re man de beves­ti­ging was om nu aan­dacht te beste­den aan een voor hem uiterst belang­rijk aspect van de jon­ge­man. Name­lijk zijn don­ker­ge­kleurd­heid.

Uiterst lang­zaam en zorg­vul­dig sprak hij zijn woor­den nu uit. “Kun. Je. Niet. Wat. Zach­ter. Pra­ten.?.” Ver­bou­we­reerd nam de don­ker­ge­kleur­de jon­ge­man nu zijn kop­te­le­foon geheel af, ter­wijl de blan­ke man ver­der sprak. “Waar.Kom.Je.Vandaan.?.”
“Arn­hem,” wist de jon­ge­man uit te bren­gen.
“Dat bestaat niet. U bent don­ker,” zo wist de oude­re man.

Hier­na ver­schoof de con­ver­sa­tie zich naar het onder­werp van racis­me en in hoe­ver­re de blan­ke oude­re man zich hier­aan schul­dig had gemaakt voor­dat hij afdroop rich­ting stilte­cou­pé waar­in hij dacht plaats­ge­no­men te heb­ben.

We waren nog niet in Ede en ik moest nog naar Schip­hol maar wist alweer pre­cies wat ik alle­maal gemist had sinds ik dage­lijks in de auto stap in plaats van de trein.

 

Tags:

10 reacties op “Treinen”

  1. Een stilte­cou­pé euh..??? Iets typisch neder­lands zeker. Ik heb er nog nooit van gehoord maar ik heb dan ook in tij­den geen trein meer geno­men 😉

    1. Ik heb er eigen­lijk nooit op gelet of ze ook in het bui­ten­land bestaan, maar kan me haast niet voor­stel­len dat het een Neder­land­se uit­vin­ding is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *