Fifty shades of Black & Blue.
Een bekentenis vandaag:
Ik hou ook van pijn. Niet pijn doen. Maar pijn lijden.
Van die pijnscheuten die je alles doen vergeten.
Pijn die het kippenvel over je lichaam doet golven. Kleine knoopjes in je maag legt. Tranen uit je ooghoeken weet op te wellen.
Zo’n pijn waarnaar je kunt uitkijken. Verwachtingsvol. Terwijl het altijd onverwachts dient te komen. Wanneer je heel even ontspant.
Dan hoort het toe te slaan. Hard. Fel. Striemend.
Je houdt je adem in. Enkele seconden heb je het gevoel dat het niets was. Te zacht. Van voorbijgaande aard. Een begin van teleurstelling overvalt je.
Om meteen te verdwijnen wanneer een eerste steek je de adem doet ontnemen. Je wankelt. Grijpt om je heen naar houvast. Hopend tegen beter weten in dat het hierbij zal blijven. Een hoop waarvoor je je tevens diep schaamt.
Gelukkig komt daar een tweede pijngolf het strand oprollen. Eentje die langer aanhoudt. Heviger is. Die je net kunt verdragen. Maar wel ongemerkt de vloedlijn weer een stukje heeft weten te verleggen.
Zulke pijn dus.
En terwijl je het huilen nader staat dan het lachen, ben je toch trots op je groeiende incasseringsvermogen en kijk je vooruit naar de vele schakeringen bont en blauw die de komende dagen een blijvende herinnering zullen zijn aan dit kleine genotsmoment.
Waarmee je het dan zult moeten doen totdat je je kleine teen een volgende keer op een onbewaakt ogenblik weet te stoten aan hoogstwaarschijnlijk dezelfde massieve tafelpoot.
~ ~ ~
N.a.v. de onvoorstelbare hype rondom Fifty shades of Grey door E.L. James.
Geef een reactie