Fifty shades of Black & Blue

Een beken­te­nis vandaag:

Ik hou ook van pijn. Niet pijn doen. Maar pijn lijden.

Van die pijn­scheu­ten die je alles doen vergeten.

Pijn die het kip­pen­vel over je lichaam doet gol­ven. Klei­ne knoop­jes in je maag legt. Tra­nen uit je oog­hoe­ken weet op te wellen.

Zo’n pijn waar­naar je kunt uit­kij­ken. Ver­wach­tings­vol. Ter­wijl het altijd onver­wachts dient te komen. Wan­neer je heel even ontspant.

Dan hoort het toe te slaan. Hard. Fel. Striemend.

Je houdt je adem in. Enke­le secon­den heb je het gevoel dat het niets was. Te zacht. Van voor­bij­gaan­de aard. Een begin van teleur­stel­ling over­valt je.

Om met­een te ver­dwij­nen wan­neer een eer­ste steek je de adem doet ont­ne­men. Je wan­kelt. Grijpt om je heen naar hou­vast. Hopend tegen beter weten in dat het hier­bij zal blij­ven. Een hoop waar­voor je je tevens diep schaamt.

Geluk­kig komt daar een twee­de pijn­golf het strand oprol­len. Een­tje die lan­ger aan­houdt. Hevi­ger is. Die je net kunt ver­dra­gen. Maar wel onge­merkt de vloed­lijn weer een stuk­je heeft weten te verleggen.

Zul­ke pijn dus.

En ter­wijl je het hui­len nader staat dan het lachen, ben je toch trots op je groei­en­de incas­se­rings­ver­mo­gen en kijk je voor­uit naar de vele scha­ke­rin­gen bont en blauw die de komen­de dagen een blij­ven­de her­in­ne­ring zul­len zijn aan dit klei­ne genotsmoment.

Waar­mee je het dan zult moe­ten doen tot­dat je je klei­ne teen een vol­gen­de keer op een onbe­waakt ogen­blik weet te sto­ten aan hoogst­waar­schijn­lijk dezelf­de mas­sie­ve tafelpoot.

~ ~ ~

N.a.v. de onvoor­stel­ba­re hype rond­om Fif­ty sha­des of Grey door E.L. James.

~ ~ ~