Fifty shades of Black & Blue

Een bekentenis vandaag:

Ik hou ook van pijn. Niet pijn doen. Maar pijn lijden.

Van die pijnscheuten die je alles doen vergeten.

Pijn die het kippenvel over je lichaam doet golven. Kleine knoopjes in je maag legt. Tranen uit je ooghoeken weet op te wellen.

Zo’n pijn waarnaar je kunt uitkijken. Verwachtingsvol. Terwijl het altijd onverwachts dient te komen. Wanneer je heel even ontspant.

Dan hoort het toe te slaan. Hard. Fel. Striemend.

Je houdt je adem in. Enkele seconden heb je het gevoel dat het niets was. Te zacht. Van voorbijgaande aard. Een begin van teleurstelling overvalt je.

Om meteen te verdwijnen wanneer een eerste steek je de adem doet ontnemen. Je wankelt. Grijpt om je heen naar houvast. Hopend tegen beter weten in dat het hierbij zal blijven. Een hoop waarvoor je je tevens diep schaamt.

Gelukkig komt daar een tweede pijngolf het strand oprollen. Eentje die langer aanhoudt. Heviger is. Die je net kunt verdragen. Maar wel ongemerkt de vloedlijn weer een stukje heeft weten te verleggen.

Zulke pijn dus.

En terwijl je het huilen nader staat dan het lachen, ben je toch trots op je groeiende incasseringsvermogen en kijk je vooruit naar de vele schakeringen bont en blauw die de komende dagen een blijvende herinnering zullen zijn aan dit kleine genotsmoment.

Waarmee je het dan zult moeten doen totdat je je kleine teen een volgende keer op een onbewaakt ogenblik weet te stoten aan hoogstwaarschijnlijk dezelfde massieve tafelpoot.

~ ~ ~

N.a.v. de onvoorstelbare hype rondom Fifty shades of Grey door E.L. James.

~ ~ ~

23 gedachten over “Fifty shades of Black & Blue

  1. ‘geef ons heden ons dagelijks blog…’ daar had je me al. bookmarked! Interessant stuk. Kheb de fifty shades titel al een paar keer voorbij zien komen op de hype trein maar voel me niet bepaald geroepen om er meer over te lezen. #realeren

    1. Dank voor de #realactie
      Ik hoop je hier vaker terug te zien en hopelijk blijven mijn blogjes je vermaken. Ik kom zeer zeker ook bij jou langs!

  2. Ouch! Ik zou bijna meedoen, want ik weet me ook nog een moment te herinneren dat een paard met zijn been op mijn pootje stond… Bont en blauw… Kon mijn rijlaarzen van zwelling niet meer uitkrijgen en niet meer lopen van de pijn…

  3. Dat ik het nog mag meemaken dat ik alhier terecht kom in het kader van #realeren. En wie ik dan wel niet ben om het in mijn hoofd te halen om kritiek te leveren op de opperblogger van alle verzamelde halfronden.
    Nou ja, ik drijf ietwat over, maar natuurlijk en uiteraard had ik dit stukje virtuositeit al eerder gelezen en ook toen was het genoegen geheel en al mijnerzijds.
    Kortom: Doe zo voort, maar wees wat vriendelijker jegens je eigen lichaamsonderdelen. Tenzij het natuurlijk een prima blog oplevert. Alles voor de Kunst!

    1. Ik kan me niet geheel aan de indruk onttrekken dat je ietwat doordraaft, maar desalniettemin hartstikke bedankt voor de positieve feedback.
      De waarschuwing richting menig lichaamsdeel neem ik ter harte!

  4. Zo, ik krijg haast al een beetje pijn bij het lezen. Ik voel mijn teen, auw! Maar ingebeelde pijn is niet hetzelfde als blauwe plek pijn. Ik geloof dat ik daar zelf nooit naar uit kijk. Zou niet handig zijn ook. Ik heb vaak genoeg blauwe plekken waarvan ik geen idee heb waar ze vandaan komen. Mocht ik verlangen naar de pijn zou het ontdekken van zo’n blauwe plek steeds een teleurstelling zijn….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *