Fifty shades of Black & Blue

Een beken­te­nis van­daag:

Ik hou ook van pijn. Niet pijn doen. Maar pijn lij­den.

Van die pijn­scheuten die je alles doen ver­geten.

Pijn die het kip­pen­v­el over je lichaam doet gol­ven. Kleine knoop­jes in je maag legt. Tra­nen uit je ooghoeken weet op te wellen.

Zo’n pijn waar­naar je kunt uitk­ijken. Verwacht­ingsvol. Ter­wi­jl het alti­jd onverwachts dient te komen. Wan­neer je heel even ontspant.

Dan hoort het toe te slaan. Hard. Fel. Striemend.

Je houdt je adem in. Enkele sec­on­den heb je het gevoel dat het niets was. Te zacht. Van voor­bi­j­gaande aard. Een begin van teleurstelling over­valt je.

Om meteen te verd­wi­j­nen wan­neer een eerste steek je de adem doet ont­ne­men. Je wankelt. Gri­jpt om je heen naar hou­vast. Hopend tegen beter weten in dat het hier­bij zal bli­jven. Een hoop waar­voor je je tevens diep schaamt.

Gelukkig komt daar een tweede pijn­golf het strand opro­llen. Een­t­je die langer aan­houdt. Heviger is. Die je net kunt ver­dra­gen. Maar wel onge­merkt de vloedli­jn weer een stuk­je heeft weten te ver­leggen.

Zulke pijn dus.

En ter­wi­jl je het huilen nad­er staat dan het lachen, ben je toch trots op je groeiende incasser­ingsver­mo­gen en kijk je vooruit naar de vele schak­erin­gen bont en blauw die de komende dagen een bli­jvende herin­ner­ing zullen zijn aan dit kleine genotsmo­ment.

Waarmee je het dan zult moeten doen tot­dat je je kleine teen een vol­gende keer op een onbe­waakt ogen­blik weet te stoten aan hoogst­waarschi­jn­lijk dezelfde massieve tafelpoot.

~ ~ ~

N.a.v. de onvoorstel­bare hype ron­dom Fifty shades of Grey door E.L. James.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets