Fifty shades of Black & Blue

Een beken­te­nis van­daag:

Ik hou ook van pijn. Niet pijn doen. Maar pijn lij­den.

Van die pijn­scheu­ten die je alles doen ver­ge­ten.

Pijn die het kip­pen­vel over je lichaam doet gol­ven. Klei­ne knoop­jes in je maag legt. Tra­nen uit je oog­hoe­ken weet op te wel­len.

Zo’n pijn waar­naar je kunt uit­kij­ken. Ver­wach­tings­vol. Ter­wijl het altijd onver­wachts dient te komen. Wan­neer je heel even ont­spant.

Dan hoort het toe te slaan. Hard. Fel. Strie­mend.

Je houdt je adem in. Enke­le secon­den heb je het gevoel dat het niets was. Te zacht. Van voor­bij­gaan­de aard. Een begin van teleur­stel­ling over­valt je.

Om met­een te ver­dwij­nen wan­neer een eer­ste steek je de adem doet ont­ne­men. Je wan­kelt. Grijpt om je heen naar hou­vast. Hopend tegen beter weten in dat het hier­bij zal blij­ven. Een hoop waar­voor je je tevens diep schaamt.

Geluk­kig komt daar een twee­de pijn­golf het strand oprol­len. Een­tje die lan­ger aan­houdt. Hevi­ger is. Die je net kunt ver­dra­gen. Maar wel onge­merkt de vloed­lijn weer een stuk­je heeft weten te ver­leg­gen.

Zul­ke pijn dus.

En ter­wijl je het hui­len nader staat dan het lachen, ben je toch trots op je groei­en­de incas­se­rings­ver­mo­gen en kijk je voor­uit naar de vele scha­ke­rin­gen bont en blauw die de komen­de dagen een blij­ven­de her­in­ne­ring zul­len zijn aan dit klei­ne genot­s­mo­ment.

Waar­mee je het dan zult moe­ten doen tot­dat je je klei­ne teen een vol­gen­de keer op een onbe­waakt ogen­blik weet te sto­ten aan hoogst­waar­schijn­lijk dezelf­de mas­sie­ve tafel­poot.

~ ~ ~

N.a.v. de onvoor­stel­ba­re hype rond­om Fif­ty sha­des of Grey door E.L. James.

~ ~ ~

23 Comments

  1. Zo, ik krijg haast al een beet­je pijn bij het lezen. Ik voel mijn teen, auw! Maar inge­beel­de pijn is niet het­zelf­de als blau­we plek pijn. Ik geloof dat ik daar zelf nooit naar uit kijk. Zou niet han­dig zijn ook. Ik heb vaak genoeg blau­we plek­ken waar­van ik geen idee heb waar ze van­daan komen. Mocht ik ver­lan­gen naar de pijn zou het ont­dek­ken van zo’n blau­we plek steeds een teleur­stel­ling zijn.…

  2. Dat ik het nog mag mee­ma­ken dat ik alhier terecht kom in het kader van #rea­le­ren. En wie ik dan wel niet ben om het in mijn hoofd te halen om kri­tiek te leve­ren op de opper­blog­ger van alle ver­za­mel­de half­ron­den.
    Nou ja, ik drijf iet­wat over, maar natuur­lijk en uiter­aard had ik dit stuk­je vir­tu­o­si­teit al eer­der gele­zen en ook toen was het genoe­gen geheel en al mij­ner­zijds.
    Kort­om: Doe zo voort, maar wees wat vrien­de­lij­ker jegens je eigen lichaams­on­der­de­len. Ten­zij het natuur­lijk een pri­ma blog ople­vert. Alles voor de Kunst!

    • Ik kan me niet geheel aan de indruk ont­trek­ken dat je iet­wat door­draaft, maar des­al­niet­te­min hart­stik­ke bedankt voor de posi­tie­ve feed­back.
      De waar­schu­wing rich­ting menig lichaams­deel neem ik ter har­te!

  3. Ouch! Ik zou bij­na mee­doen, want ik weet me ook nog een moment te her­in­ne­ren dat een paard met zijn been op mijn poot­je stond… Bont en blauw… Kon mijn rij­laar­zen van zwel­ling niet meer uit­krij­gen en niet meer lopen van de pijn…

  4. geef ons heden ons dage­lijks blog…’ daar had je me al. book­mar­ked! Inte­res­sant stuk. Kheb de fif­ty sha­des titel al een paar keer voor­bij zien komen op de hype trein maar voel me niet bepaald geroe­pen om er meer over te lezen. #rea­le­ren

    • Dank voor de #rea­lac­tie
      Ik hoop je hier vaker terug te zien en hope­lijk blij­ven mijn blogjes je ver­ma­ken. Ik kom zeer zeker ook bij jou langs!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *