Etentje

Ze zat­en een tafelt­je verderop. Met z’n tweet­jes. Vanu­it mijn posi­tie keek ik op de rug van de man. Zij zat niet tegen­over hem, maar rechts van hem. Ik herk­ende hen niet als hotel­gas­ten. Miss­chien kwa­men zij vanu­it de stad hier eten. Of werk­ten ze op het nabi­jgele­gen indus­tri­eter­rein. Ik had niet het idee dat ze zich spe­ci­aal voor deze avond had­den omgek­leed.

Al die tijd had­den ze alleen maar oog voor elka­ar. De man had het hoog­ste woord. Bij­na geagi­teerd werd er een lange monoloog afgesto­ken die de vrouw adem­loos over zich heen liet komen. Wat ik van haar kon zien, leek het alsof ze vol bewon­der­ing naar de man zat te kijken. Met kleine knikjes op het juiste moment, moedigde ze hem aan almaar door te gaan. Af en toe pak­te ze zijn hand vast en dan viel het gesprek stil. Met haar andere hand pak­te ze dan haar wijn­glas en nipte er voorzichtig aan. Over het glas heen bleef ze hem aankijken vanon­der haar lange wim­pers.

Van het eten at ze nauwelijks. Een klein hap­je van de aar­dap­pels. Een stuk­je vlees. Wat groente. Haar wijn­glas was nog voor de helft gevuld. De man daar­ente­gen wist grote por­ties voed­sel die hem wer­den aange­dra­gen in vlot tem­po weg te werken, zon­der dat daar­door noe­menswaardig het gesprek stil­viel. Het zal niet alti­jd een smake­lijke aan­blik zijn geweest. Maar ik zag aan haar geen veran­der­ing in de manier waarop ze hem bleef aanstaren.

Na het hoofd­menu stond de man op en liep richt­ing toi­let­ten. Snel pak­te zij de fles wijn, schonk haar glas tot de rand vol en dronk het ver­vol­gens in één teug hele­maal leeg. Met de rug van haar link­er­hand veegde ze haar lip­pen schoon, ter­wi­jl ze gelijk­er­ti­jd haar glas weer voor de helft vulde. Haar eten liet ze onaangeroerd. Hier­na haalde ze een make-up set­je uit haar hand­tas en bekeek haar gezicht in het spiegelt­je. Toen de man terug­keerde borg ze de spul­let­jes weer op. Hij bleef achter haar staan en masseerde licht­jes haar schoud­ers. Opnieuw pak­te ze zijn hand. Ze liet haar hoofd wat naar achter hellen. De man kuste haar op haar kru­in en ging weer zit­ten.

Bij het betal­en van de reken­ing, her­haalde zij haar actie. De man was meegelopen naar de kas­sa, ter­wi­jl zij nog even was bli­jven treuze­len bij hun tafelt­je. Opnieuw vulde ze snel haar glas om het meteen weer leeg te drinken. Maar dit­maal leegde zij ook een tweede maal een volgeschonken glas tot op de bodem. Smakkend met haar lip­pen stond ze op en liep naar de man die op haar stond te wacht­en. Gear­md liepen ze richt­ing recep­tie.

~ ~ ~

Zomaar een van de vele obser­vaties vorige week in Leices­ter waar ik een week­je voor mijn werk verbleef.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets