Etentje

Ze zaten een tafeltje verderop. Met z’n tweetjes. Vanuit mijn positie keek ik op de rug van de man. Zij zat niet tegenover hem, maar rechts van hem. Ik herkende hen niet als hotelgasten. Misschien kwamen zij vanuit de stad hier eten. Of werkten ze op het nabijgelegen industrieterrein. Ik had niet het idee dat ze zich speciaal voor deze avond hadden omgekleed.

Al die tijd hadden ze alleen maar oog voor elkaar. De man had het hoogste woord. Bijna geagiteerd werd er een lange monoloog afgestoken die de vrouw ademloos over zich heen liet komen. Wat ik van haar kon zien, leek het alsof ze vol bewondering naar de man zat te kijken. Met kleine knikjes op het juiste moment, moedigde ze hem aan almaar door te gaan. Af en toe pakte ze zijn hand vast en dan viel het gesprek stil. Met haar andere hand pakte ze dan haar wijnglas en nipte er voorzichtig aan. Over het glas heen bleef ze hem aankijken vanonder haar lange wimpers.

Van het eten at ze nauwelijks. Een klein hapje van de aardappels. Een stukje vlees. Wat groente. Haar wijnglas was nog voor de helft gevuld. De man daarentegen wist grote porties voedsel die hem werden aangedragen in vlot tempo weg te werken, zonder dat daardoor noemenswaardig het gesprek stilviel. Het zal niet altijd een smakelijke aanblik zijn geweest. Maar ik zag aan haar geen verandering in de manier waarop ze hem bleef aanstaren.

Na het hoofdmenu stond de man op en liep richting toiletten. Snel pakte zij de fles wijn, schonk haar glas tot de rand vol en dronk het vervolgens in één teug helemaal leeg. Met de rug van haar linkerhand veegde ze haar lippen schoon, terwijl ze gelijkertijd haar glas weer voor de helft vulde. Haar eten liet ze onaangeroerd. Hierna haalde ze een make-up setje uit haar handtas en bekeek haar gezicht in het spiegeltje. Toen de man terugkeerde borg ze de spulletjes weer op. Hij bleef achter haar staan en masseerde lichtjes haar schouders. Opnieuw pakte ze zijn hand. Ze liet haar hoofd wat naar achter hellen. De man kuste haar op haar kruin en ging weer zitten.

Bij het betalen van de rekening, herhaalde zij haar actie. De man was meegelopen naar de kassa, terwijl zij nog even was blijven treuzelen bij hun tafeltje. Opnieuw vulde ze snel haar glas om het meteen weer leeg te drinken. Maar ditmaal leegde zij ook een tweede maal een volgeschonken glas tot op de bodem. Smakkend met haar lippen stond ze op en liep naar de man die op haar stond te wachten. Gearmd liepen ze richting receptie.

~ ~ ~

Zomaar een van de vele observaties vorige week in Leicester waar ik een weekje voor mijn werk verbleef.

~ ~ ~

12 reacties

Dina-Anna 16 juli 2012 Reageer

Knappe observatie

Peter 17 juli 2012 Reageer

Dank je.

Anneke 16 juli 2012 Reageer

Niks leuker dan te fantaseren over mensen op basis van wat je ziet. De werkelijkheid is vaak heel anders denk ik vaak als ik zelf op n terras met iemand zit.

Peter 17 juli 2012 Reageer

Het invullen is altijd het leukste. Uiteindelijk projecteer je voornamelijk veel van jezelf in dat wat je om je heen ziet gebeuren.

Twan van Elk 16 juli 2012 Reageer

Mooi ge-/beschreven. Ik vraag me dan inderdaad meteen af wat het verhaal erachter is… 🙂

Peter 17 juli 2012 Reageer

Dank je. Daarom laat ik zo’n verhaaltje bewust ook open voor interpretatie. Kunnen we met z’n allen er een draai aan geven 🙂

Carel 16 juli 2012 Reageer

Niets zo leuk als observeren!

Peter 17 juli 2012 Reageer

Zo is het.

Jolka 17 juli 2012 Reageer

.. ze was zichzelf moed aan het indrinken. Of het haalde de scherpe kantjes van haar partner af. Misschien vond ze hem wel héél vervelend.

Peter 27 juli 2012 Reageer

Wat het ook was, ze vertrokken wel samen richting een hotelkamer en ik zag ze pas ‘s ochtends weer aan het ontbijt verschijnen.

Monique 7 augustus 2012 Reageer

Oef. She made it til the next morning, but she needed the wine to do so.

Peter 9 augustus 2012 Reageer

Zo had ik het ook ingevuld.

Geef een reactie