17825 — maandag

Ik ver­vang novel, roman en boek  door blog:

God, wat haat ik het well-made blog, waar­in natuur­kun­di­ge wet­ten moe­ten gel­den. Ik ver­acht het blog als een uur­werk, een mees­ter­proef die appel­eert aan die aller­sim­pel­ste vorm van kunst­waar­de­ring: wat knap gedaan.
Een blog zou altijd gevaar­lijk moe­ten zijn.
Niet zozeer inhou­de­lijk, maar in het stre­ven van de blog­ger om ver­der te gaan, om het illu­soi­re van de klop­pen­de wereld te tonen en daar­door juist die wereld weer heel te maken.

Het blog zou altijd een expe­ri­ment moe­ten zijn, afstand moe­ten nemen van het idee dat een ver­haal nu een­maal bestaat uit een begin, een mid­den en een eind, van die saaie pagina’s vol met keu­ri­ge ali­nea’s, van het idee dat een lite­rair blog alleen maar uit let­ters mag bestaan, van het hele idee dát er zoiets bestaat als ‘het blog’.

Sinds ik het gele­zen heb, laat het me niet meer los. De bood­schap is begre­pen. Nu de toe­pas­sing nog.

Wordt ver­volgd. In een of ande­re vorm.

~ ~ ~

Zie het plei­dooi van Mar­cel Möring op pagi­na 1 en 2 in de Boe­ken­bij­la­ge van NRC Han­dels­blad (vrij­dag 6 juli 2012). Zon­der zijn mede­we­ten, maar in de geest van zijn betoog heb ik het boven­staan­de citaat vrij­e­lijk bewerkt.