Vandaag

Al vanaf dag 1 (in den beginne…) dat ik het in mijn hoofd haalde om regel­matig de wereld te verbli­j­den met een blog, lukt het me niet om ‘zomaar’ de belevenis­sen van de dag neer te pen­nen. Ik maak wat mee (niet heel veel, maar toch) op een dag, var­iërend van het ont­bi­jt over­slaan in de ocht­end tot het ver­geten te kijken naar volksver­maak op de kijk­buis waar de vol­gende ocht­end veel over gespro­ken wordt in de kan­tine. En elke keer weer neem ik me voor daar dan uiterst lees­baar over te bloggen ergens in de avond uurt­jes wan­neer het tijd­stip van reflec­tie aan­breekt. Zodat er hopelijk een kro­niek ontstaat van mijn belevenis­sen en gedacht­en. Miss­chien dat er zelfs wel een soort van ontwik­kel­ing in valt te ont­dekken.

Helaas, het lukt me niet. Al na de eerste zin­nen voel ik dat het ook deze keer weer niet gaat wor­den wat ik wil. Dan weer heb ik het idee dat het relaas niet bij mijn andere blogs past, een andere keer denk ik dat het blog niets toevoegt. Dat het bli­jft bij een vlakke opsom­ming van de din­gen van de dag. Wie zit daar nu op te wacht­en? (Nie­mand denk ik dan, en wis het blog alsnog). Ik wil het lit­erair mak­en. Een orig­inele insteek zien te vin­den. Zodat het in mijn ogen meer beteke­nis kri­jgt. Ter­wi­jl die duid­ing er hoogst­waarschi­jn­lijk ook wel komt wan­neer ik die drem­pel over­win en alsnog vast­leg wat mij heeft bezigge­houden. Waarom gaat het dan niet?

Zou het te mak­en hebben met het feit dat ik miss­chien geen echte blog­ger (en wat zou dat dan weer zijn?) ben? Ben ik niet eerder iemand die per toe­val (en alsje­blieft niet begin­nen over dat toe­val niet bestaat!) ook maar een eigen web­site heeft aange­maakt. Omdat dat nu een­maal zo makke­lijk kan. Zodat ik er mijn schri­jf­sels (want schri­jven doe ik graag, ook zon­der dat het gepost kan of hoeft te wor­den) kan delen met wie het wil lezen. Wie het weet mag het zeggen. Dus zei Elja:

…dat hij inder­daad een bloggende schri­jver is in plaats van een schri­jvende blog­ger…

Een bloggende schri­jver. Ik proef het en het smaakt goed. De gène die ik voel bij het label van schri­jver zal wel alti­jd bli­jven, maar een schri­jver die blogt, dat spreekt me wel aan. Je zou kun­nen zeggen dat ik hier op deze web­site de vri­jheid heb om te bloggen over van alles waar ik aan­dacht aan zou willen best­e­den. Het schri­jven zelf, en de resul­tat­en daar­van hoef ik niet per se hier te posten. Die horen in een boek (ebook?) thuis. Maar bijvoor­beeld het pro­ces van mijn schri­jven, of wat ik zoal op een dag heb gedaan, dat kan ik hier gewoon met jul­lie delen. Daar hoef ik niet moeil­ijk over te doen. Dat doen alle blog­gers (ook bloggende schri­jvers).

Dus ging ik er vanavond eens goed voor zit­ten om dat eerste bevri­j­dende blog te schri­jven!

Heb ik ver­dorie van­daag hele­maal niets meege­maakt…

~ ~ ~

Afgelopen vri­jdag ging ik naar de #tweet­up van #blog­praat en heb daar een geweldige avond gehad tussen blog­gers van divers pluim­age! Het was super inspir­erend voor mij om te horen hoe zij met hun blog en alles wat daarmee gepaard gaat, bezig zijn. Natu­urlijk kri­jg ik het dan weer niet voor elka­ar om daar dan diezelfde avond of desnoods de ocht­end erna een ervar­ings­blog over te schri­jven. Dat kun­nen alleen echte blog­gers! Ik heb me voorgenomen om er maar mee (en van) te leren lev­en.

Oh ja, vanocht­end ben ik een rond­je gaan hard­lopen. Het is een niet bestaande oude hob­by die ik weer voorzichtig heb opgepakt. Nadat de eerste weken het ren­nen nogal tegen­viel en het sjokken de over­hand had, begon er toch de laat­ste tijd iets van pro­gressie merk­baar te wor­den. Ook deze ocht­end ging het een stuk soe­pel­er weer dan de voor­gaande keren. Ik kan bij­na per week verder en hard­er dan de keer ervoor. Alleen kreeg ik lat­er van­daag steeds meer last van pijn over mijn scheen­been. Het werd zo erg dat ik nu bij­na de trap niet meer op of af kan.  Gelukkig hoef ik zodadelijk alleen maar op en mor­gen­vroeg pas weer af. Miss­chien dat het dan min­der is.

En verder ben ik bij­na klaar met het redi­geren van de vijftig ver­halen die in de nieuwe ver­halen­bun­del ‘Keer­punt’ gaan ver­schi­j­nen. Mor­gen probeer ik de laat­ste set af te han­de­len zodat ik er tij­dens mijn vakantie verder geen omk­ijken meer naar heb. Want die is dit week­end dan toch echt begonnen. Er is van uit­s­tel geen afs­tel gekomen, mocht daar nog iemand aan getwi­jfeld hebben.

Maar wie zit hier nu alle­maal op te wacht­en?

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets