Verven

Om maar meteen met de afge­blad­derde deur in huis te vallen: ik vind er dus geen zak aan! Ver­ven. Verwacht van mij dan ook geen mooie metafoor over dit tij­drovende strijk­w­erk. Het is gewoon duf saai werk. Wat gedaan moet wor­den. Helaas vaak tij­dens vakanties omdat je de klus maar voor je uit bli­jft schuiv­en tot­dat de (in dit geval) houten schu­ur dreigt weg te schim­me­len wegens een zoveel­ste te lang aan­houdende regen­pe­ri­ode. Dus trok ik de hard gewor­den kwasten maar weer eens tevoorschi­jn deze mid­dag om een eerste laag grond­verf op de kale planken aan te bren­gen.

En ter­wi­jl ik zo zwe­tend en wel in het benauwde hok de uren stond weg te veg­en moest ik denken. Omdat ik niet anders kan. Omdat het alti­jd maar door gaat. Als vanzelf. Als vanzelf dacht ik weer aan de blog­praat tweet­up vorige week in Den Haag. Dacht ik nog steeds aan de karak­ter­istiek (bloggende schri­jver) die Elja van mij gegeven had in haar weer­slag van diezelfde bijeenkomst. En dacht ik voor de eerste keer deze week aan wat twee zeer dier­bare vrien­den mij afgelopen maandag op een Utrechts ter­ras toev­ertrouw­den met betrekking tot mijn blog- cq schri­jfkun­sten ter­wi­jl op datzelfde moment de blog­praters zich bogen over de vraag voor wie zij nu eigen­lijk denken te schri­jven.

Zo dacht ik heel wat af gehuld in de bed­wel­mende damp­en van de onver­dunde verf in de kleine ruimte om uitein­delijk tot de con­clusie te komen dat de tijd rijp was om het onver­mi­jdelijke onder ogen te zien. Ik ben een schri­jver. Waarom nog langer ontken­nen wat anderen je con­tinu proberen duidelijk te mak­en? Blijk­baar spreekt mijn sti­jl en onder­w­erp­keuze de lez­ers aan. Laat ik aldus niet moeil­ijk doen en meteen de vol­gende stap zetten als new­bie schri­jver: mijn eerste roman!

Die gaat rond deze tijd vol­gend jaar als man­u­script richt­ing diverse uit­gev­ers om hopelijk nog voor mijn 50ste ver­jaardag door de beste bieder opgenomen te wor­den in hun nieuwe voor­jaars assor­ti­ment. Dit schema geeft mij ruim de tijd om de komende weken te werken aan een korte syn­op­sis die struc­tu­ur moet bieden voor de schri­j­fac­tiviteit­en die ik ver­vol­gens in de herf­st- en win­ter­maan­den ga ont­plooien. Zodat er in het voor­jaar een eerste vol­wassen opzet ligt, welke ik dan een tijd­je kan lat­en rijpen, waar­na het betere schaaf- en schu­ur­w­erk kan begin­nen.

Het lijkt me een haal­baar plan. En passend bij de ambitie van een schri­jver op mijn niveau. Hier op mijn blog zal ik zeer regel­matig ver­slag doen van de wed­er­waardighe­den die een echte schri­jver zoal onder­gaat gedurende dit inten­sieve schri­jf­pro­ces. En ik moedig jul­lie aan regel­matig met vra­gen te komen, want ik weet zek­er dat ik nut­tige tips voor jul­lie heb. Schroom ook niet om mij te bli­jven betrekken in jul­lie sociale media lev­en, want hoewel ik dan wel een echte schri­jver ben wil dat nog niet zeggen dat ik me boven jul­lie ver­heven voel. Ik weet heel goed waar mijn roots liggen en wat ik aan jul­lie te danken heb. Maar val me svp niet lastig met ver­zoek­jes voor Boeken­bal kaart­jes!

Oh ja, een idee heb ik al voor wat betre­ft de hoofd­per­soon in mijn eerste roman. Het is een uiterst intel­li­gente man die er gaan­deweg het ver­haal achterkomt dat hij in het ver­keerde lichaam is geboren. In toen­e­mende mate gefrus­treerd rak­end als blog­ger kan hij net op tijd de trans­for­matie voltooien naar een rasechte schri­jver om weliswaar op late leefti­jd maar nog met het volle ver­stand de Nobel­pri­js voor de lit­er­atu­ur te win­nen. De werk­ti­tel: Een arro­gante kwast.

Wordt ver­vol­gd…

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets