Boot

Een aan­tal dagen gele­den zag ik vanu­it de hoeken van mijn door schu­urstof haast geblind­eerde ogen de oproep voor­bijkomen om alvast na te denken over het onder­w­erp in #blog­praat van komende maandag: Authen­tiek bloggen. Ik zag het nauwelijks, en ik ver­gat het bij­na onmid­del­lijk. Toen het stof nader­hand gedaald was en ik weer fat­soen­lijk de wereld in kon kijken om vol vertrouwen op een goede afloop de ver­fk­wast ter hand te nemen, viel me op dat de oproep op haar beurt ook al heel wat stof had doen opwaaien. Menigeen had zich al gebo­gen over de com­bi van ‘authen­tiek’ en ‘bloggen’. De dis­cussie was begonnen voor­dat #blog­praat een aan­vang heeft genomen.

Nu heb ik met som­mige woor­den een prob­leem. In die zin dat ik ze hon­der­den keren kan horen of lezen, elke keer weer opnieuw niet meer weet wat ze pre­cies beteke­nen, het dan ga opzoeken, de ‘aha-erleb­nis’ door­loop, om ver­vol­gens de eerstvol­gende keer weer met grote vraagtekens in mijn ogen naar het­zelfde woord te staren. ‘Authen­tiek’ is hier een voor­beeld van. In com­bi­natie met ‘bloggen’ raak ik hele­maal het spoor bijster, want ook dat woord brengt mij telkens opnieuw in ver­war­ring. Wat bedoe­len we ook alweer met ‘bloggen’? Was het niet een samen­voeg­ing van een log­boek bijhouden op het web? Web loggen. Snel uit­ge­spro­ken als bloggen. Maar dat was ooit. Hoe het begon. Inmid­dels is bloggen uit­ge­groeid tot veel meer dan slechts een per­soon­lijk log­boek op het web. Maar wat dan? En wat voegt authen­tiek toe (of wat ont­neemt het) aan bloggen? Of, nog spec­i­fiek­er, blog ik zelf wel authen­tiek?

Vanocht­end stuitte ik tij­dens een zoek­tocht naar iets anders op de hieron­der bijgevoegde prent.

cropped-Saturday_night_at_sea-by-George-Cruikshank.jpg

Inmid­dels heb ik ‘m als head­er aange­maakt voor mijn blogsite. Meer nog dan alle voor­gaande head­ers (en ik heb er heel wat ver­sleten) heb ik bij deze afbeeld­ing het idee dat het mijn visie op mijn bloggen visueel maakt. In het mid­den de man met de bier­pul die het hoog­ste woord heeft (of hoog­ste lied zingt). Hij is omringd door aan­dachtige toe­ho­orders die, in ieder geval op dit moment, een amu­sante tijd beleven. Ze geloven miss­chien geen woord van wat de man vertelt, maar dat deert hun niet. Ze geven zich vri­jwillig over en zijn bereid mee te gaan in de belev­ingswereld van de verteller. Die, op zijn beurt, kan ver­halen over alles en nog wat zolang hij zijn gehoor maar weet te boeien. Hij weet dat het niet zozeer het ver­haal zelf is waar het om draait, maar de manier waarop hij zijn eigen draai er aan weet te geven. Alles is al ooit verteld. Maar niet door hem. Hij gebruikt humor en fan­tasie om van de vertelling iets oor­spronke­lijks van te mak­en.

Ik zie deze voorstelling als metafoor van hoe ik het plaat­sen van ver­halen op mijn blogsite beleef. Het zal geen ver­baz­ing wekken dat ik mezelf zie als de cen­trale figu­ur. Het hoog­ste woord heb ik. Ik bepaal wat er verteld gaat wor­den. En welke vorm het heeft. Ook in welke mate mijn fan­tasie een rol kri­jgt.

Jul­lie zijn de toe­ho­orders. Logisch. Samen zit­ten we in dat kleine ruim ergens diep ver­sc­holen in een grote boot waarmee we bezig zijn de wereldzeeën te bevaren. Ieder met een eigen plan. Maar nu zijn we tijdelijk afgesne­den van de buiten­wereld. Jul­lie lezen mijn blog. Horen mijn stem. En hangen hopelijk aan mijn lip­pen voor de tijds­du­ur dat het kost om mijn blog tot het laat­ste woord te lezen. Daar­voor heb ik van te voren moeten nadenken hoe ik jul­lie deze keer moet zien te rak­en. Hoe ik jul­lie geboeid moet houden. Wat me de nodi­ge hoofd­brekens heeft gekost. Kan ik me ervan afmak­en zoals de vorige keer? Of is dat te goed­koop? Er zijn lez­ers die willen meer van het­zelfde. Die zijn op zoek naar herken­baarheid. Andere willen iets nieuws. Zien her­hal­ing als lui­heid.

Wat heb je voor ogen bij het schri­jven van een nieuw blog? Hoe denk je je pub­liek te kun­nen vasthouden? Door de kun­st bij een ander af te kijken? Door een ander klakkeloos te copiëren? Door je juist te onder­schei­den van de rest en te exper­i­menteren met nieuwe vor­men? De top-10 regels voor een suc­cesvol blog bij opzet links te lat­en liggen en je eigen regels te definiëren?

Wie het weet mag het zeggen. Ik zal wijselijk mijn mond houden omdat ik er geen antwo­ord op heb. In essen­tie komt het er op neer dat ik maar wat doe. Ik doe mijn mond open en laat het ver­haal zichzelf vertellen. Alle goede bedoelin­gen vooraf ten spi­jt gaat het regel­matig een kant op die ik niet voor ogen had. En ga ik me gaan­deweg afvra­gen of ik wel goed bezig ben. Maar ik zet door en maak het af. Waar­na ik maar moet afwacht­en hoe het ont­van­gen wordt.

Gelukkig ben ik niet de enige die met deze onzek­er­heid zit. Met vol­doen­ing en herken­ning las ik gis­ter:

I’ve writ­ten six books now, but instead of mak­ing it eas­i­er, it has com­pli­cat­ed mat­ters to the point of absur­di­ty. I have no idea what I’m doing. All the deci­sions I appear to have made—about plots and char­ac­ters and where to start and when to stop—are not deci­sions at all. They are com­pro­mis­es. A book is whit­tled down from hope, and when I start to cut my fin­gers I push it away from me to see what oth­ers make of it. And I wait in ter­ror for the judge­ments of those others—judgements that seem, whether pos­i­tive or neg­a­tive, unjust, because they are about some­thing that I didn’t real­ly do. They are about some­thing that hap­pened to me. It’s a lit­tle like crawl­ing from a car crash to be greet­ed by a pan­el of strangers hold­ing up score cards.
[geciteerd uit ‘Every­thing is fic­tion’, door Kei­th Ridg­way, via The New York­er]

Voor­lop­ig ga ik verder met het schri­jven van mijn blogs op mijn eigen wijze. Een wijze die ik niet kan repro­duc­eren, die ik niet kan uit­leggen, die zich niet laat sturen, en waar­van ik nooit weet of het resul­teert in een goed lees­baar blog. Vind ik dat erg? Nee. Net zoals jul­lie laat ik me door mezelf elke keer weer ver­rassen.

Of dat authen­tiek is? Daar­voor zal ik toch eerst moeten opzoeken wat dat toch ook weer was.

~ ~ ~

25 Comments

Ja, ik denk wel dat je weer eens een authen­tiek blog hebt geschreven. Ik denk wel dat jij authen­tiek blogt, ja. Al weet ik het nooit zek­er… Aleen jij kan dat van jezelf bepalen… Of niet, mag ook!

Ik heb het snel even opge­zocht, en ja, ik blog authen­tiek!

Hoewel, nu ik het hier zo ziet staan, begin ik toch weer te twi­jfe­len. Authen­tiek? Wat betekent dat ook alweer…?

Hear, hear. Je doet, wat je doet. Alleen doe ik het niet om lez­ers te boeien, althans, daar laat ik me niet door bein­vloe­den. Ik doe mijn ding. Dat is zo authen­tiek als ik het kan mak­en. 🙂

Dank je. Ikzelf raak er steeds meer van over­tu­igd dat ik wel de lez­ers wil boeien. Het is de ver­halen­verteller, de fan­tast in mij, die op ’n zo aantrekke­lijk mogelijke manier de lez­er wil onder­houden. Wel op mijn eigen eigen­wi­jze wijze.

Dat denk ik ook. In mijn ‘per­soon­lijke’ en ‘infor­matieve’ blogs is het makke­lijk­er om authen­tiek te zijn (mits je weet waar het begrip voor staat). Met de fic­tieblogs probeer ik het zodanig in te vullen dat de manier waarop ik het ver­haal ver­tel een herken­bare eigen stem heeft die door de lez­er ervaren wordt als afwijk­end van wat ze gewend zijn. Ik speel wat met taal en vorm, ben nog zoek­ende en bli­jf exper­i­menteren, maar de lez­er moet het gevoel hebben dat ik er moeite voor heb gedaan om het op een frisse nieuwe manier te bren­gen. Geen gemakzucht bij mijn kant. Of het lukt is weer iets anders.

Alles is al ooit verteld.’ Dat klinkt ook steeds door in mijn hoofd, waarmee ik maar wil zeggen dat je ern­stig nadenkt over wat je schri­jft en pub­liceert.
Ik lees ‘gewoon’ graag van mensen die hun eigen ver­halen weten te vertellen… 🙂

Zelfs omdat alles ooit al eens is verteld, wil dat niet zeggen dat er niets meer te vertellen valt. Nieuwe inval­shoeken, nieuwe duid­ing, nieuwe com­bi­natie van bek­ende ver­haalele­ment, etc. Dat alles geeft een andere invulling aan dat wat miss­chien al bek­end was. Uitein­delijk ben ik van mening dat ver­halen verteld moeten bli­jven. Telkens opnieuw. Telkens net iets anders.

Dat soort din­gen kun je in je eigen tekst 100 keer over­heen lezen zon­der dat het opvalt, ter­wi­jl je het in iemand anders z’n tekst er zo uithaalt.
Dank je, ik ga het toch maar even aan­passen hoewel het schi­jn­baar een extra dimen­sie aan het blog geeft 😉

Schri­jf toch lekker, laat je niet lei­den door regels; je mag schri­jven wat je wilt. Het is immers jouw ver­haal.
Al die regelt­jes en opdracht­en doen me een beet­je denken aan een ander schri­jfti­jd­perk, iets met een pro­fes­sor en — kom, hoe heet die Hyves nou ook al weer? — een groep­je fanatieke schri­jvers. Dat liep op een gegeven moment hele­maal spaak, omdat mensen ‘die er ver­stand van zouden hebben’ anderen nogal heftig begonnen te bekri­tis­eren. En — nog erg­er — weer­den uit bepaalde club­jes.
Bli­jf jij nou maar lekker schri­jven zoals je nu doet. In gedacht­en kom ik dan voor je staan en zal naar je luis­teren.

Oh, ik bli­jf ook lekker schri­jven. Vind het alleen leuk om wat mee te praten/denken over het fenomeen ‘bloggen’ als zijnde ‘bloggende schri­jver’. Niet om mezelf te beperken, maar om te zien of er nieuwe inval­shoeken te vin­den zijn. Bloggen is toch ook in zekere zin exper­i­menteren met de mogelijkhe­den die je als schri­jver op het inter­net hebt.
En ja, ik herin­ner me die episode ook en ga me daar niet voor een tweede keer aan stoten.
En als laat­ste vind ik het een pret­tig idee dat jij in gedacht­en voor me staat zodat ik mijn tek­sten kan uit­proberen. Dat voelt veilige en vertrouwd en ik weet dat ik goede, gefun­deerde feed­back kri­jg.

In essen­tie komt het er op neer dat ik maar wat doe” en dat doe je zo goed, dat daar een woord voor is :

T A L E N T

Over de blog ‘regels’ ben ik al lang aan het broe­den.

authen­tiek bloggen … tja … de ver­won­der­ing van de twee wor­den in één zin is geheel mijn­erz­i­jds.

Geef een reactie