Boot

Een aantal dagen geleden zag ik vanuit de hoeken van mijn door schuurstof haast geblindeerde ogen de oproep voorbijkomen om alvast na te denken over het onderwerp in #blogpraat van komende maandag: Authentiek bloggen. Ik zag het nauwelijks, en ik vergat het bijna onmiddellijk. Toen het stof naderhand gedaald was en ik weer fatsoenlijk de wereld in kon kijken om vol vertrouwen op een goede afloop de verfkwast ter hand te nemen, viel me op dat de oproep op haar beurt ook al heel wat stof had doen opwaaien. Menigeen had zich al gebogen over de combi van ‘authentiek’ en ‘bloggen’. De discussie was begonnen voordat #blogpraat een aanvang heeft genomen.

Nu heb ik met sommige woorden een probleem. In die zin dat ik ze honderden keren kan horen of lezen, elke keer weer opnieuw niet meer weet wat ze precies betekenen, het dan ga opzoeken, de ‘aha-erlebnis’ doorloop, om vervolgens de eerstvolgende keer weer met grote vraagtekens in mijn ogen naar hetzelfde woord te staren. ‘Authentiek’ is hier een voorbeeld van. In combinatie met ‘bloggen’ raak ik helemaal het spoor bijster, want ook dat woord brengt mij telkens opnieuw in verwarring. Wat bedoelen we ook alweer met ‘bloggen’? Was het niet een samenvoeging van een logboek bijhouden op het web? Web loggen. Snel uitgesproken als bloggen. Maar dat was ooit. Hoe het begon. Inmiddels is bloggen uitgegroeid tot veel meer dan slechts een persoonlijk logboek op het web. Maar wat dan? En wat voegt authentiek toe (of wat ontneemt het) aan bloggen? Of, nog specifieker, blog ik zelf wel authentiek?

Vanochtend stuitte ik tijdens een zoektocht naar iets anders op de hieronder bijgevoegde prent.

Saturday night at sea - George Cruikshank
Saturday night at sea – George Cruikshank

Inmiddels heb ik ‘m als header aangemaakt voor mijn blogsite. Meer nog dan alle voorgaande headers (en ik heb er heel wat versleten) heb ik bij deze afbeelding het idee dat het mijn visie op mijn bloggen visueel maakt. In het midden de man met de bierpul die het hoogste woord heeft (of hoogste lied zingt). Hij is omringd door aandachtige toehoorders die, in ieder geval op dit moment, een amusante tijd beleven. Ze geloven misschien geen woord van wat de man vertelt, maar dat deert hun niet. Ze geven zich vrijwillig over en zijn bereid mee te gaan in de belevingswereld van de verteller. Die, op zijn beurt, kan verhalen over alles en nog wat zolang hij zijn gehoor maar weet te boeien. Hij weet dat het niet zozeer het verhaal zelf is waar het om draait, maar de manier waarop hij zijn eigen draai er aan weet te geven. Alles is al ooit verteld. Maar niet door hem. Hij gebruikt humor en fantasie om van de vertelling iets oorspronkelijks van te maken.

Ik zie deze voorstelling als metafoor van hoe ik het plaatsen van verhalen op mijn blogsite beleef. Het zal geen verbazing wekken dat ik mezelf zie als de centrale figuur. Het hoogste woord heb ik. Ik bepaal wat er verteld gaat worden. En welke vorm het heeft. Ook in welke mate mijn fantasie een rol krijgt.

Jullie zijn de toehoorders. Logisch. Samen zitten we in dat kleine ruim ergens diep verscholen in een grote boot waarmee we bezig zijn de wereldzeeën te bevaren. Ieder met een eigen plan. Maar nu zijn we tijdelijk afgesneden van de buitenwereld. Jullie lezen mijn blog. Horen mijn stem. En hangen hopelijk aan mijn lippen voor de tijdsduur dat het kost om mijn blog tot het laatste woord te lezen. Daarvoor heb ik van te voren moeten nadenken hoe ik jullie deze keer moet zien te raken. Hoe ik jullie geboeid moet houden. Wat me de nodige hoofdbrekens heeft gekost. Kan ik me ervan afmaken zoals de vorige keer? Of is dat te goedkoop? Er zijn lezers die willen meer van hetzelfde. Die zijn op zoek naar herkenbaarheid. Andere willen iets nieuws. Zien herhaling als luiheid.

Wat heb je voor ogen bij het schrijven van een nieuw blog? Hoe denk je je publiek te kunnen vasthouden? Door de kunst bij een ander af te kijken? Door een ander klakkeloos te copiëren? Door je juist te onderscheiden van de rest en te experimenteren met nieuwe vormen? De top-10 regels voor een succesvol blog bij opzet links te laten liggen en je eigen regels te definiëren?

Wie het weet mag het zeggen. Ik zal wijselijk mijn mond houden omdat ik er geen antwoord op heb. In essentie komt het er op neer dat ik maar wat doe. Ik doe mijn mond open en laat het verhaal zichzelf vertellen. Alle goede bedoelingen vooraf ten spijt gaat het regelmatig een kant op die ik niet voor ogen had. En ga ik me gaandeweg afvragen of ik wel goed bezig ben. Maar ik zet door en maak het af. Waarna ik maar moet afwachten hoe het ontvangen wordt.

Gelukkig ben ik niet de enige die met deze onzekerheid zit. Met voldoening en herkenning las ik gister:

I’ve written six books now, but instead of making it easier, it has complicated matters to the point of absurdity. I have no idea what I’m doing. All the decisions I appear to have made—about plots and characters and where to start and when to stop—are not decisions at all. They are compromises. A book is whittled down from hope, and when I start to cut my fingers I push it away from me to see what others make of it. And I wait in terror for the judgements of those others—judgements that seem, whether positive or negative, unjust, because they are about something that I didn’t really do. They are about something that happened to me. It’s a little like crawling from a car crash to be greeted by a panel of strangers holding up score cards.
[geciteerd uit ‘Everything is fiction‘, door Keith Ridgway, via The New Yorker]

Voorlopig ga ik verder met het schrijven van mijn blogs op mijn eigen wijze. Een wijze die ik niet kan reproduceren, die ik niet kan uitleggen, die zich niet laat sturen, en waarvan ik nooit weet of het resulteert in een goed leesbaar blog. Vind ik dat erg? Nee. Net zoals jullie laat ik me door mezelf elke keer weer verrassen.

Of dat authentiek is? Daarvoor zal ik toch eerst moeten opzoeken wat dat toch ook weer was.

~ ~ ~

25 gedachten over “Boot

  1. Ja, ik denk wel dat je weer eens een authentiek blog hebt geschreven. Ik denk wel dat jij authentiek blogt, ja. Al weet ik het nooit zeker… Aleen jij kan dat van jezelf bepalen… Of niet, mag ook!

    1. Ik heb het snel even opgezocht, en ja, ik blog authentiek!

      Hoewel, nu ik het hier zo ziet staan, begin ik toch weer te twijfelen. Authentiek? Wat betekent dat ook alweer…?

  2. Hear, hear. Je doet, wat je doet. Alleen doe ik het niet om lezers te boeien, althans, daar laat ik me niet door beinvloeden. Ik doe mijn ding. Dat is zo authentiek als ik het kan maken. 🙂

    1. Dank je. Ikzelf raak er steeds meer van overtuigd dat ik wel de lezers wil boeien. Het is de verhalenverteller, de fantast in mij, die op ‘n zo aantrekkelijk mogelijke manier de lezer wil onderhouden. Wel op mijn eigen eigenwijze wijze.

  3. Authenticiteit is misschien nog wel lastiger te realiseren in fictie blogs, of lijkt dat maar zo? Misschien denk ik dat omdat ik alleen non fictie schrijf en dergelijke posts hebben al gauw ‘iets authentieks’.

    1. Dat denk ik ook. In mijn ‘persoonlijke’ en ‘informatieve’ blogs is het makkelijker om authentiek te zijn (mits je weet waar het begrip voor staat). Met de fictieblogs probeer ik het zodanig in te vullen dat de manier waarop ik het verhaal vertel een herkenbare eigen stem heeft die door de lezer ervaren wordt als afwijkend van wat ze gewend zijn. Ik speel wat met taal en vorm, ben nog zoekende en blijf experimenteren, maar de lezer moet het gevoel hebben dat ik er moeite voor heb gedaan om het op een frisse nieuwe manier te brengen. Geen gemakzucht bij mijn kant. Of het lukt is weer iets anders.

  4. ‘Alles is al ooit verteld.’ Dat klinkt ook steeds door in mijn hoofd, waarmee ik maar wil zeggen dat je ernstig nadenkt over wat je schrijft en publiceert.
    Ik lees ‘gewoon’ graag van mensen die hun eigen verhalen weten te vertellen… 🙂

    1. Zelfs omdat alles ooit al eens is verteld, wil dat niet zeggen dat er niets meer te vertellen valt. Nieuwe invalshoeken, nieuwe duiding, nieuwe combinatie van bekende verhaalelement, etc. Dat alles geeft een andere invulling aan dat wat misschien al bekend was. Uiteindelijk ben ik van mening dat verhalen verteld moeten blijven. Telkens opnieuw. Telkens net iets anders.

    1. Dat soort dingen kun je in je eigen tekst 100 keer overheen lezen zonder dat het opvalt, terwijl je het in iemand anders z’n tekst er zo uithaalt.
      Dank je, ik ga het toch maar even aanpassen hoewel het schijnbaar een extra dimensie aan het blog geeft 😉

  5. Schrijf toch lekker, laat je niet leiden door regels; je mag schrijven wat je wilt. Het is immers jouw verhaal.
    Al die regeltjes en opdrachten doen me een beetje denken aan een ander schrijftijdperk, iets met een professor en – kom, hoe heet die Hyves nou ook al weer? – een groepje fanatieke schrijvers. Dat liep op een gegeven moment helemaal spaak, omdat mensen ‘die er verstand van zouden hebben’ anderen nogal heftig begonnen te bekritiseren. En – nog erger – weerden uit bepaalde clubjes.
    Blijf jij nou maar lekker schrijven zoals je nu doet. In gedachten kom ik dan voor je staan en zal naar je luisteren.

    1. Oh, ik blijf ook lekker schrijven. Vind het alleen leuk om wat mee te praten/denken over het fenomeen ‘bloggen’ als zijnde ‘bloggende schrijver’. Niet om mezelf te beperken, maar om te zien of er nieuwe invalshoeken te vinden zijn. Bloggen is toch ook in zekere zin experimenteren met de mogelijkheden die je als schrijver op het internet hebt.
      En ja, ik herinner me die episode ook en ga me daar niet voor een tweede keer aan stoten.
      En als laatste vind ik het een prettig idee dat jij in gedachten voor me staat zodat ik mijn teksten kan uitproberen. Dat voelt veilige en vertrouwd en ik weet dat ik goede, gefundeerde feedback krijg.

  6. “In essentie komt het er op neer dat ik maar wat doe” en dat doe je zo goed, dat daar een woord voor is :

    T A L E N T

    Over de blog ‘regels’ ben ik al lang aan het broeden.

    authentiek bloggen … tja … de verwondering van de twee worden in één zin is geheel mijnerzijds.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *