Authentiek

Vori­ge week scheel­de het wei­nig of ik was in het zie­ken­huis beland. Ik was ’s och­tends vroeg op weg naar het nabij­ge­le­gen win­kel­cen­trum om brood­jes te halen. Te voet via de tou­ris­ti­sche rou­te door het park, want het was ten­slot­te vakan­tie. Van­daar ook de brood­jes. Na het park moet je nog een rede­lijk druk­ke weg over­ste­ken voor­dat je bij de win­kels bent. De voet­gan­gers en fiet­sers heb­ben hier voor­rang, maar je weet hoe het gaat: voor­rang neem je niet, dat moet je krij­gen.

Wel­nu, het was mij niet gegund. Hal­ver­we­ge het zebra­pad werd ik geschept door een don­ker­ro­de Golf. Omdat ik net op tijd iets omhoog kon sprin­gen kwam de bum­per tegen mijn onder­be­nen. Door de klap vloog ik tegen de voor­ruit (de bestuur­der heb ik niet opge­merkt) en rol­de ver­vol­gens over het dak, om er aan de ach­ter­kant weer af te val­len. Voor­dat ik daar stil kwam te lig­gen had ik de tegen­woor­dig­heid van geest om me naar de zij­kant van de weg te sle­pen. Er kon natuur­lijk altijd nog een vol­gen­de auto over mij heen rij­den. Niet ieder­een had vakan­tie en de spits was begon­nen.

Toen ik mij­zelf een­maal over­eind had weten te bren­gen en het stof van me af stond te slaan keek ik nog even naar de don­ker­ro­de Golf. Die was alweer opge­trok­ken en had zijn weg ver­volgd. Als­of het de nor­maal­ste zaak van de wereld was. En dat was het ook, want zoals ik al zei, ‘het scheel­de wei­nig’.

In het echt was er hele­maal niets voor­ge­val­len. De Golf had net­jes staan wach­ten tot ik vei­lig aan de over­kant was. Maar in mijn gedach­ten pro­beer­de ik mij voor te stel­len hoe het zou zijn wan­neer een auto niet zou stop­pen en mij onver­wacht zou raken ter­wijl ik niets­ver­moe­dend de straak over­stak. Dat doe ik wel vaker. En niet alleen als voet­gan­ger, maar ook wan­neer ik op de fiets een druk kruis­punt nader of in de auto over de snel­weg rijd. Wat zou er plot­se­ling kun­nen gebeu­ren en hoe zou dat er uit zien? Een onschul­di­ge hob­by die in de loop der jaren mis­schien hoog­uit een beet­je uit de hand is gelo­pen.

Ik kan daar­bij put­ten uit mijn rij­ke­lijk aan­we­zi­ge fan­ta­sie, en ook uit eigen erva­ring (een­maal wach­tend met auto voor stop­licht en toen van ach­ter aan­ge­re­den, een­maal opkij­kend van dash­board­kast­je om cd voor mijn vrien­din te pak­ken die aan het stuur zat en mij attent maak­te op een tegen­lig­ger die plots van baan ver­an­der­de). Maar het meest maak ik bij deze invul­oe­fe­ning toch gebruik van alle gefilm­de onge­luk­ken in tv-series en films die ik de afge­lo­pen decen­nia voor­bij heb zien komen. Voor­al de slow-moti­on opna­mes zijn belang­rijk mate­ri­aal om uit te put­ten. Ik heb het idee dat mij onder­tus­sen zo’n beet­je elk voor­stel­baar onge­luk al eens is over­ko­men. Het wordt steeds moei­lij­ker om een nieu­we sen­sa­ti­o­ne­le crash te ver­zin­nen die mij nog kan opwin­den.

Het lezen van de vol­gen­de pas­sa­ge gis­ter­avond trof me dan ook met­een:

It see­med to me that the­re was nothing new to be dis­co­ver­ed ever again. […] We were the first human beings who would never see any­thing for the first time. […] I can’t recall a sin­gle ama­zing thing I have seen first­hand that I didn’t imme­di­a­te­ly refe­ren­ce to a movie or TV show. […] You know the awful sings­ong of the bla­sé: Seeeen it.
I’ve liter­al­ly seen it all, and the worst thing, the thing that makes me want to blow my brains out, is: The second­hand expe­rien­ce is always bet­ter. The ima­ge is crisper, the view is keen­er, the came­ra ang­le and the sound­track mani­pu­la­te my emo­ti­ons in a way rea­li­ty can’t any­mo­re.
[…] We are all wor­king from the same dog-eared script.
[p.68, Gone Girl, Gil­li­an Flynn

En het deed me ook weer den­ken aan de ‘authen­tiek blog­gen’ dis­cus­sie van eer­der deze week in #blog­praat. Hoe kun je nog authen­tiek zijn wan­neer ‘alles’ al eens eer­der gedaan is? Bedacht is. Beschre­ven is. Ver­beeld is. Zelfs wan­neer je authen­tiek pro­beert over te komen is daar al een script voor.

Zie de vol­gen­de scè­ne uit ‘The Adjust­ment Bureau’, waar­in Matt Damon een poli­ti­cus speelt die tij­dens een speech plot­se­ling zijn ima­go van ‘authen­tiek’ te grab­bel gooit door de machi­na­ties ach­ter de scher­men te ont­hul­len. Niets is wat het lijkt, over alles is nage­dacht. Van de kleur van zijn das, tot de glans van zijn schoe­nen.

Klik op de afbeel­ding om het frag­ment op you­tu­be te bekij­ken

Ik heb nu al ver­schei­de­ne keer zit­ten kij­ken naar deze clip en daar­na weer de pas­sa­ge uit ‘Gone Girl’ zit­ten lezen. En het rijmt niet. Door­dat de poli­ti­cus het geheim van zijn authen­ti­ci­teit prijs­geeft, lijkt het als­of de aan­ge­haal­de zin ‘We are all wor­king from the same dog-eared script’ uit ‘Gone Girl’ beves­tigd wordt. Maar voor mijn gevoel krijgt de speech tege­lij­ker­tijd daar­door juist weer meer authen­tie­ke lading.

Of komt dit omdat het een nieuw truc­je is? In een hoger meta-niveau waar ik nog niet aan toe ben om te begrij­pen? En is dat het eni­ge ech­te geheim van authen­ti­ci­teit? Het ver­mo­gen om iets te doen op zo’n manier dat het lijkt als­of het uniek is? Alleen weg­ge­legd voor de ech­te illu­si­o­nis­ten die in staat zijn om dezelf­de oer­ou­de truc van het door­ge­zaag­de meis­je, keer op keer te bren­gen als iets com­pleets nieuws. Komt dat zien! Nooit eer­der ver­toond!

Het laat me niet los. Dat authen­tiek zijn.

~ ~ ~

19 reacties op “Authentiek”

  1. Mij ook niet, zeker na het lezen van deze tekst. Mis­schien moe­ten we authen­tiek niet zien als ‘nog nooit eer­der ver­toond’, want dat is vol­gens mij prak­tisch onhaal­baar gewor­den. Authen­ti­ci­teit is voor mij je eigen toon en onder­werp vin­den. En je niet afvra­gen of je ande­ren daar een ple­zier mee doet. Er zijn altijd men­sen die zich aan­ge­trok­ken voe­len tot jouw blog, en voor die per­so­nen ben jij authen­tiek genoeg. Ik had na het lezen van deze tekst in ieder geval de gedach­te ‘jam­mer dat ik dit truc­je niet heb bedacht’; ik ging er hele­maal in mee. Boven­dien: je ver­telt over iets dat zich in jouw hoofd afspeelt, authen­tie­ker kan toch niet?

    1. Ik kan je vol­gen. Indien de inten­tie van wat je doet zui­ver is, dan zou het authen­tiek kun­nen zijn. Niet erg wan­neer je een truc­je gebruikt, als het maar in dienst staat van wat je wil over­bren­gen. Zoiets?

    1. Da’s dan weer jam­mer. Ik vind het nu juist zo leuk, een reac­tie (hoeft niet authen­tiek te zijn) onder mijn blog. Vol­gen­de keer beter, zul­len we maar zeg­gen.

  2. Grap­pig, ik zit net mijn erva­rin­gen over te schrij­ven van de afge­lo­pen twee weken en het werd me steeds dui­de­lij­ker dat authen­tiek niet gaat over ‘wat’ maar ‘hoe’, niet wat je beleeft maar hoe je ervaart wat je beleeft, niet ‘wat’ je vindt maar ‘hoe’ je dat over­brengt etc.
    Ik kan me soms een sim­pe­le ziel voe­len, die aan de meest ogen­schijn­lijk of echt een­vou­di­ge din­gen bij­zon­der­heid of ple­zier kan bele­ven. Even zo goed, die­pe ellen­de erbij kan erva­ren, dat ook, en of ik dat dan weer over kan bren­gen zon­der het te plet­ten in mijn taal­ge­bruik, geen idee. Ik vind jouw fan­ta­sie, in ieder geval in dit stuk (sce­na­ri­os) om van te genie­ten, en de rest (film­clip kij­ken en daar­over door­pein­zen) laat ik even langs me heen glij­den voor een vol­gen­de keer, om mijn eigen bele­ving van dit moment niet te laten beïn­vloe­den.
    (ik zit nog bij een bizar indruk­wek­ken­de zons­op­gang op het water, in stil­te, waar­schijn­lijk nooit in woor­den te van­gen, maar wel leuk om terug te lezen wat er wél van gelukt is, en weer te genie­ten.
    Dat woor­den dat ook kun­nen, net als foto’s, dat vind ik wel uniek.
    Gruss dich
    C

    1. Woor­den kun­nen beel­dend zijn, dus een zons­op­gang kun je zowel met een came­ra als met een ver­haal vast­leg­gen. Dat is zeker uniek.
      En ik denk zeker dat authen­tiek te maken heeft met ‘hoe’ je het brengt wat je wil over­bren­gen.

  3. Alles is al een keer gezegd, zei de pes­si­mist
    Maar er is nog nooit geluis­terd, zei de opti­mist

    Die is niet van mij, maar van Freek de Jon­ge, (ten­min­ste ik hoor het van hem)

    Het maakt toch niet uit dat we het­zelf­de ver­haal steeds weer opnieuw ver­tel­len? We bele­ven het elke keer anders.

    vol­gens mij is authen­tiek zijn de inten­tie om iets nieuws te ver­tel­len.

    hoe goed dat lukt heeft te maken met het con­tact me je muze.

    ik geloof in de magie van dat schep­pings­pro­ces

    onder ande­re omdat ik het in jouw stuk­ken terug kan lezen

    1. vol­gens mij is authen­tiek zijn de inten­tie om iets nieuws te ver­tel­len”
      Of om het­zelf­de op een nieu­we manier te ver­tel­len.
      En hoogst­waar­schijn­lijk kan dat alleen maar wan­neer je met die (nieu­we) manier ‘dicht bij jezelf’ blijft.
      M.a.w. het moet geloof­waar­dig over­ko­men bij het beeld dat de men­sen van jou, en jij van jezelf hebt. Wan­neer die twee beel­den (van­we­ge wel­ke reden dan ook) ver van elkaar lig­gen, dan zal het hier op mis gaan. Denk ik…

  4. Ik vond het heel authen­tiek. Zat me hele­maal in het ver­haal af te vra­gen of je zo aan je ver­stuik­te enkel was geko­men en toen: bam zat ik in een ande­re wer­ke­lijk­heid. Authen­tiek is wat jij er net van maak­te. Een onge­luk dat geen onge­luk is.

  5. Bril­jant stuk­je fictie/opinie/authenticiteit, dit. Genie­ten.
    Tsja. Ik heb gis­te­ren een hele ver­han­de­ling geschre­ven over ‘truc­jes’, mar­ke­ting­truc­jes (helaas pre­cies wat men doet in de Ame­ri­kaan­se poli­tiek). Waar­om het me tegen­staat. Het ant­woord is: het is niet authen­tiek, niet echt, zon­der per­soon­lijk­heid.
    Authen­tiek zijn is denk ik toch voor­al: jezelf zijn. Die truc­jes waar hij in de film over spreekt, dat is juist wat me tegen­staat. Je vraagt je af: het werkt voor de mas­sa, ik ben de mas­sa, tuin ik hier ook in? Het­zelf­de geldt voor die mar­ke­ting­truc­jes waar we het laatst over had­den.
    Maar mijn stil­le hoop is dat ‘de mas­sa’ (jij en ik) meer wil­len. De voor­keur geven aan wat wel echt echt is. Per­soon­lijk­heid. Oprecht­heid. Hope­lijk is het zo dat de niet-authen­tie­ke poli­ti­ci, ver­ko­pers, bedrij­ven, blog­gers uit­ein­de­lijk door de mand val­len. En dat ‘echt’ en ‘jezelf’ zijn, de bes­te ‘stra­te­gie’ blijkt te zijn.…
    [slaat dit nog ergens op? ik dwaal af. Ver­der: wat de rest al zei hier­on­der.]

    1. Ik denk dat we als (onder­deel van) de mas­sa gevoe­lig zijn voor mar­ke­ting­truc­jes. Mis­schien wel onver­mij­de­lijk. En hope­lijk maakt men er niet teveel mis­bruik van. Ech­ter wan­neer het er te dik boven­op ligt, of men de truc­jes mas­saal gaat over­ne­men, of fou­tief gaat inzet­ten, dan stuit het tegen de borst.
      En voor de rest krijg ik er nog steeds niet vol­doen­de vat op, wat het nu pre­cies is. Fas­ci­ne­rend, dat wel 🙂

  6. Sterk begin; het scheel­de wei­nig!
    En idd, authen­tiek gaat niet over het wat, maar over het hoe, zoals Caro­lien Geurt­sen hier­on­der ook al schreef. Het onder­werp maakt niet uit (inhoud; het ‘wat’), als het ‘hoe’ maar geen her­ha­ling wordt 😉

    1. Ik denk het ook, maar toch heb ik het gevoel dat we nog iets mis­sen. Want een her­ha­ling van wat? Hoe iemand anders het deed? Hoe je het al een keer eer­der deed? Maar mag je jezelf dan niet her­ha­len wan­neer je een­maal je authen­tie­ke stem hebt gevon­den? Moei­lijk, moei­lijk.

  7. klier, nu laat het mij ook niet meer los:

    ik bedacht net dit:

    Kuro­sa­wa is dol op Wes­terns. Dus hij maakt zeven samoe­rai. zelf­de ver­haal, maar heel mooi. Dan maakt Sam Pec­king­pah een rema­ke met “the mag­ni­fi­cent seven”. Weer een mooie film. Toch weer authen­tiek op zijn manier. En dan gebruikt Step­hen King dit verhaal/concept voor zijn 5e boek uit de Dark Tower serie (Wolfs of the Cal­l­ah). Ik vin dat het mooi­ste boek uit de serie, en ook geheel authen­tiek.

    1. Ja, dat komt ook dich­ter in de buurt bij mijn reac­tie onder jouw vori­ge reac­tie. Een nieu­we manier vin­den om het­zelf­de ver­haal te ver­tel­len. Of mis­schien dat ieder voor zich met zijn/haar een­maal gevon­den authen­tie­ke ver­tel­stem elk ver­haal kan ver­tel­len wat een ander al ooit heeft ver­teld, omdat het toch weer anders is (niet nood­za­ke­lij­ker­wijs beter).

  8. twitter_RaoulDoetMee

    meta-niveau … Dat woord, waar­van ik het bestaan niet wist, zocht ik al een tijd­je. (ken­de ik het gis­te­ren maar …;-))

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *