Authentiek

Vorige week scheelde het weinig of ik was in het ziekenhuis beland. Ik was ‘s ochtends vroeg op weg naar het nabijgelegen winkelcentrum om broodjes te halen. Te voet via de touristische route door het park, want het was tenslotte vakantie. Vandaar ook de broodjes. Na het park moet je nog een redelijk drukke weg oversteken voordat je bij de winkels bent. De voetgangers en fietsers hebben hier voorrang, maar je weet hoe het gaat: voorrang neem je niet, dat moet je krijgen.

Welnu, het was mij niet gegund. Halverwege het zebrapad werd ik geschept door een donkerrode Golf. Omdat ik net op tijd iets omhoog kon springen kwam de bumper tegen mijn onderbenen. Door de klap vloog ik tegen de voorruit (de bestuurder heb ik niet opgemerkt) en rolde vervolgens over het dak, om er aan de achterkant weer af te vallen. Voordat ik daar stil kwam te liggen had ik de tegenwoordigheid van geest om me naar de zijkant van de weg te slepen. Er kon natuurlijk altijd nog een volgende auto over mij heen rijden. Niet iedereen had vakantie en de spits was begonnen.

Toen ik mijzelf eenmaal overeind had weten te brengen en het stof van me af stond te slaan keek ik nog even naar de donkerrode Golf. Die was alweer opgetrokken en had zijn weg vervolgd. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was. En dat was het ook, want zoals ik al zei, ‘het scheelde weinig’.

In het echt was er helemaal niets voorgevallen. De Golf had netjes staan wachten tot ik veilig aan de overkant was. Maar in mijn gedachten probeerde ik mij voor te stellen hoe het zou zijn wanneer een auto niet zou stoppen en mij onverwacht zou raken terwijl ik nietsvermoedend de straak overstak. Dat doe ik wel vaker. En niet alleen als voetganger, maar ook wanneer ik op de fiets een druk kruispunt nader of in de auto over de snelweg rijd. Wat zou er plotseling kunnen gebeuren en hoe zou dat er uit zien? Een onschuldige hobby die in de loop der jaren misschien hooguit een beetje uit de hand is gelopen.

Ik kan daarbij putten uit mijn rijkelijk aanwezige fantasie, en ook uit eigen ervaring (eenmaal wachtend met auto voor stoplicht en toen van achter aangereden, eenmaal opkijkend van dashboardkastje om cd voor mijn vriendin te pakken die aan het stuur zat en mij attent maakte op een tegenligger die plots van baan veranderde). Maar het meest maak ik bij deze invuloefening toch gebruik van alle gefilmde ongelukken in tv-series en films die ik de afgelopen decennia voorbij heb zien komen. Vooral de slow-motion opnames zijn belangrijk materiaal om uit te putten. Ik heb het idee dat mij ondertussen zo’n beetje elk voorstelbaar ongeluk al eens is overkomen. Het wordt steeds moeilijker om een nieuwe sensationele crash te verzinnen die mij nog kan opwinden.

Het lezen van de volgende passage gisteravond trof me dan ook meteen:

It seemed to me that there was nothing new to be discovered ever again. […] We were the first human beings who would never see anything for the first time. […] I can’t recall a single amazing thing I have seen firsthand that I didn’t immediately reference to a movie or TV show. […] You know the awful singsong of the blasé: Seeeen it.
I’ve literally seen it all, and the worst thing, the thing that makes me want to blow my brains out, is: The secondhand experience is always better. The image is crisper, the view is keener, the camera angle and the soundtrack manipulate my emotions in a way reality can’t anymore.
[…] We are all working from the same dog-eared script.
[p.68, Gone Girl, Gillian Flynn

En het deed me ook weer denken aan de ‘authentiek bloggen‘ discussie van eerder deze week in #blogpraat. Hoe kun je nog authentiek zijn wanneer ‘alles’ al eens eerder gedaan is? Bedacht is. Beschreven is. Verbeeld is. Zelfs wanneer je authentiek probeert over te komen is daar al een script voor.

Zie de volgende scène uit ‘The Adjustment Bureau’, waarin Matt Damon een politicus speelt die tijdens een speech plotseling zijn imago van ‘authentiek’ te grabbel gooit door de machinaties achter de schermen te onthullen. Niets is wat het lijkt, over alles is nagedacht. Van de kleur van zijn das, tot de glans van zijn schoenen.

Klik op de afbeelding om het fragment op youtube te bekijken

Ik heb nu al verscheidene keer zitten kijken naar deze clip en daarna weer de passage uit ‘Gone Girl’ zitten lezen. En het rijmt niet. Doordat de politicus het geheim van zijn authenticiteit prijsgeeft, lijkt het alsof de aangehaalde zin ‘We are all working from the same dog-eared script’ uit ‘Gone Girl’ bevestigd wordt. Maar voor mijn gevoel krijgt de speech tegelijkertijd daardoor juist weer meer authentieke lading.

Of komt dit omdat het een nieuw trucje is? In een hoger meta-niveau waar ik nog niet aan toe ben om te begrijpen? En is dat het enige echte geheim van authenticiteit? Het vermogen om iets te doen op zo’n manier dat het lijkt alsof het uniek is? Alleen weggelegd voor de echte illusionisten die in staat zijn om dezelfde oeroude truc van het doorgezaagde meisje, keer op keer te brengen als iets compleets nieuws. Komt dat zien! Nooit eerder vertoond!

Het laat me niet los. Dat authentiek zijn.

~ ~ ~

19 gedachten over “Authentiek

  1. Mij ook niet, zeker na het lezen van deze tekst. Misschien moeten we authentiek niet zien als ‘nog nooit eerder vertoond’, want dat is volgens mij praktisch onhaalbaar geworden. Authenticiteit is voor mij je eigen toon en onderwerp vinden. En je niet afvragen of je anderen daar een plezier mee doet. Er zijn altijd mensen die zich aangetrokken voelen tot jouw blog, en voor die personen ben jij authentiek genoeg. Ik had na het lezen van deze tekst in ieder geval de gedachte ‘jammer dat ik dit trucje niet heb bedacht’; ik ging er helemaal in mee. Bovendien: je vertelt over iets dat zich in jouw hoofd afspeelt, authentieker kan toch niet?

    1. Ik kan je volgen. Indien de intentie van wat je doet zuiver is, dan zou het authentiek kunnen zijn. Niet erg wanneer je een trucje gebruikt, als het maar in dienst staat van wat je wil overbrengen. Zoiets?

    1. Da’s dan weer jammer. Ik vind het nu juist zo leuk, een reactie (hoeft niet authentiek te zijn) onder mijn blog. Volgende keer beter, zullen we maar zeggen.

  2. Grappig, ik zit net mijn ervaringen over te schrijven van de afgelopen twee weken en het werd me steeds duidelijker dat authentiek niet gaat over ‘wat’ maar ‘hoe’, niet wat je beleeft maar hoe je ervaart wat je beleeft, niet ‘wat’ je vindt maar ‘hoe’ je dat overbrengt etc.
    Ik kan me soms een simpele ziel voelen, die aan de meest ogenschijnlijk of echt eenvoudige dingen bijzonderheid of plezier kan beleven. Even zo goed, diepe ellende erbij kan ervaren, dat ook, en of ik dat dan weer over kan brengen zonder het te pletten in mijn taalgebruik, geen idee. Ik vind jouw fantasie, in ieder geval in dit stuk (scenarios) om van te genieten, en de rest (filmclip kijken en daarover doorpeinzen) laat ik even langs me heen glijden voor een volgende keer, om mijn eigen beleving van dit moment niet te laten beïnvloeden.
    (ik zit nog bij een bizar indrukwekkende zonsopgang op het water, in stilte, waarschijnlijk nooit in woorden te vangen, maar wel leuk om terug te lezen wat er wél van gelukt is, en weer te genieten.
    Dat woorden dat ook kunnen, net als foto’s, dat vind ik wel uniek.
    Gruss dich
    C

    1. Woorden kunnen beeldend zijn, dus een zonsopgang kun je zowel met een camera als met een verhaal vastleggen. Dat is zeker uniek.
      En ik denk zeker dat authentiek te maken heeft met ‘hoe’ je het brengt wat je wil overbrengen.

  3. Alles is al een keer gezegd, zei de pessimist
    Maar er is nog nooit geluisterd, zei de optimist

    Die is niet van mij, maar van Freek de Jonge, (tenminste ik hoor het van hem)

    Het maakt toch niet uit dat we hetzelfde verhaal steeds weer opnieuw vertellen? We beleven het elke keer anders.

    volgens mij is authentiek zijn de intentie om iets nieuws te vertellen.

    hoe goed dat lukt heeft te maken met het contact me je muze.

    ik geloof in de magie van dat scheppingsproces

    onder andere omdat ik het in jouw stukken terug kan lezen

    1. “volgens mij is authentiek zijn de intentie om iets nieuws te vertellen”
      Of om hetzelfde op een nieuwe manier te vertellen.
      En hoogstwaarschijnlijk kan dat alleen maar wanneer je met die (nieuwe) manier ‘dicht bij jezelf’ blijft.
      M.a.w. het moet geloofwaardig overkomen bij het beeld dat de mensen van jou, en jij van jezelf hebt. Wanneer die twee beelden (vanwege welke reden dan ook) ver van elkaar liggen, dan zal het hier op mis gaan. Denk ik…

  4. Ik vond het heel authentiek. Zat me helemaal in het verhaal af te vragen of je zo aan je verstuikte enkel was gekomen en toen: bam zat ik in een andere werkelijkheid. Authentiek is wat jij er net van maakte. Een ongeluk dat geen ongeluk is.

  5. Briljant stukje fictie/opinie/authenticiteit, dit. Genieten.
    Tsja. Ik heb gisteren een hele verhandeling geschreven over ‘trucjes’, marketingtrucjes (helaas precies wat men doet in de Amerikaanse politiek). Waarom het me tegenstaat. Het antwoord is: het is niet authentiek, niet echt, zonder persoonlijkheid.
    Authentiek zijn is denk ik toch vooral: jezelf zijn. Die trucjes waar hij in de film over spreekt, dat is juist wat me tegenstaat. Je vraagt je af: het werkt voor de massa, ik ben de massa, tuin ik hier ook in? Hetzelfde geldt voor die marketingtrucjes waar we het laatst over hadden.
    Maar mijn stille hoop is dat ‘de massa’ (jij en ik) meer willen. De voorkeur geven aan wat wel echt echt is. Persoonlijkheid. Oprechtheid. Hopelijk is het zo dat de niet-authentieke politici, verkopers, bedrijven, bloggers uiteindelijk door de mand vallen. En dat ‘echt’ en ‘jezelf’ zijn, de beste ‘strategie’ blijkt te zijn….
    [slaat dit nog ergens op? ik dwaal af. Verder: wat de rest al zei hieronder.]

    1. Ik denk dat we als (onderdeel van) de massa gevoelig zijn voor marketingtrucjes. Misschien wel onvermijdelijk. En hopelijk maakt men er niet teveel misbruik van. Echter wanneer het er te dik bovenop ligt, of men de trucjes massaal gaat overnemen, of foutief gaat inzetten, dan stuit het tegen de borst.
      En voor de rest krijg ik er nog steeds niet voldoende vat op, wat het nu precies is. Fascinerend, dat wel 🙂

  6. Sterk begin; het scheelde weinig!
    En idd, authentiek gaat niet over het wat, maar over het hoe, zoals Carolien Geurtsen hieronder ook al schreef. Het onderwerp maakt niet uit (inhoud; het ‘wat’), als het ‘hoe’ maar geen herhaling wordt 😉

    1. Ik denk het ook, maar toch heb ik het gevoel dat we nog iets missen. Want een herhaling van wat? Hoe iemand anders het deed? Hoe je het al een keer eerder deed? Maar mag je jezelf dan niet herhalen wanneer je eenmaal je authentieke stem hebt gevonden? Moeilijk, moeilijk.

  7. klier, nu laat het mij ook niet meer los:

    ik bedacht net dit:

    Kurosawa is dol op Westerns. Dus hij maakt zeven samoerai. zelfde verhaal, maar heel mooi. Dan maakt Sam Peckingpah een remake met “the magnificent seven”. Weer een mooie film. Toch weer authentiek op zijn manier. En dan gebruikt Stephen King dit verhaal/concept voor zijn 5e boek uit de Dark Tower serie (Wolfs of the Callah). Ik vin dat het mooiste boek uit de serie, en ook geheel authentiek.

    1. Ja, dat komt ook dichter in de buurt bij mijn reactie onder jouw vorige reactie. Een nieuwe manier vinden om hetzelfde verhaal te vertellen. Of misschien dat ieder voor zich met zijn/haar eenmaal gevonden authentieke vertelstem elk verhaal kan vertellen wat een ander al ooit heeft verteld, omdat het toch weer anders is (niet noodzakelijkerwijs beter).

  8. meta-niveau … Dat woord, waarvan ik het bestaan niet wist, zocht ik al een tijdje. (kende ik het gisteren maar …;-))

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *