Authentiek

Vorige week scheelde het weinig of ik was in het zieken­huis beland. Ik was ’s ocht­ends vroeg op weg naar het nabi­jgele­gen winkel­cen­trum om brood­jes te halen. Te voet via de touris­tis­che route door het park, want het was tenslotte vakantie. Van­daar ook de brood­jes. Na het park moet je nog een redelijk drukke weg over­steken voor­dat je bij de winkels bent. De voet­gangers en fiet­sers hebben hier voor­rang, maar je weet hoe het gaat: voor­rang neem je niet, dat moet je kri­j­gen.

Wel­nu, het was mij niet gegund. Halver­wege het zebra­pad werd ik geschept door een donker­rode Golf. Omdat ik net op tijd iets omhoog kon sprin­gen kwam de bumper tegen mijn onder­be­nen. Door de klap vloog ik tegen de voor­ruit (de bestu­ur­der heb ik niet opge­merkt) en rolde ver­vol­gens over het dak, om er aan de achterkant weer af te vallen. Voor­dat ik daar stil kwam te liggen had ik de tegen­wo­ordigheid van geest om me naar de zijkant van de weg te slepen. Er kon natu­urlijk alti­jd nog een vol­gende auto over mij heen rij­den. Niet iedereen had vakantie en de spits was begonnen.

Toen ik mijzelf een­maal overeind had weten te bren­gen en het stof van me af stond te slaan keek ik nog even naar de donker­rode Golf. Die was alweer opgetrokken en had zijn weg ver­vol­gd. Alsof het de nor­maal­ste zaak van de wereld was. En dat was het ook, want zoals ik al zei, ‘het scheelde weinig’.

In het echt was er hele­maal niets voorgevallen. De Golf had net­jes staan wacht­en tot ik veilig aan de overkant was. Maar in mijn gedacht­en probeerde ik mij voor te stellen hoe het zou zijn wan­neer een auto niet zou stop­pen en mij onverwacht zou rak­en ter­wi­jl ik nietsver­moe­dend de straak over­stak. Dat doe ik wel vak­er. En niet alleen als voet­ganger, maar ook wan­neer ik op de fiets een druk kruis­punt nad­er of in de auto over de snel­weg rijd. Wat zou er plot­sel­ing kun­nen gebeuren en hoe zou dat er uit zien? Een onschuldige hob­by die in de loop der jaren miss­chien hoo­gu­it een beet­je uit de hand is gelopen.

Ik kan daar­bij put­ten uit mijn rijke­lijk aan­wezige fan­tasie, en ook uit eigen ervar­ing (een­maal wach­t­end met auto voor sto­plicht en toen van achter aan­gere­den, een­maal opkijk­end van dash­board­kast­je om cd voor mijn vriendin te pakken die aan het stu­ur zat en mij attent maak­te op een tegen­lig­ger die plots van baan veran­derde). Maar het meest maak ik bij deze invu­loe­fen­ing toch gebruik van alle gefilmde ongelukken in tv-series en films die ik de afgelopen decen­nia voor­bij heb zien komen. Vooral de slow-motion opnames zijn belan­grijk mate­ri­aal om uit te put­ten. Ik heb het idee dat mij onder­tussen zo’n beet­je elk voorstel­baar ongeluk al eens is overkomen. Het wordt steeds moeil­ijk­er om een nieuwe sen­sa­tionele crash te verzin­nen die mij nog kan opwinden.

Het lezen van de vol­gende pas­sage gis­ter­avond trof me dan ook meteen:

It seemed to me that there was noth­ing new to be dis­cov­ered ever again. […] We were the first human beings who would nev­er see any­thing for the first time. […] I can’t recall a sin­gle amaz­ing thing I have seen first­hand that I didn’t imme­di­ate­ly ref­er­ence to a movie or TV show. […] You know the awful singsong of the blasé: Seeeen it.
I’ve lit­er­al­ly seen it all, and the worst thing, the thing that makes me want to blow my brains out, is: The sec­ond­hand expe­ri­ence is always bet­ter. The image is crisper, the view is keen­er, the cam­era angle and the sound­track manip­u­late my emo­tions in a way real­i­ty can’t any­more.
[…] We are all work­ing from the same dog-eared script.
[p.68, Gone Girl, Gillian Fly­nn

En het deed me ook weer denken aan de ‘authen­tiek bloggen’ dis­cussie van eerder deze week in #blog­praat. Hoe kun je nog authen­tiek zijn wan­neer ‘alles’ al eens eerder gedaan is? Bedacht is. Beschreven is. Ver­beeld is. Zelfs wan­neer je authen­tiek probeert over te komen is daar al een script voor.

Zie de vol­gende scène uit ‘The Adjust­ment Bureau’, waarin Matt Damon een politi­cus speelt die tij­dens een speech plot­sel­ing zijn ima­go van ‘authen­tiek’ te grabbel gooit door de machi­naties achter de scher­men te onthullen. Niets is wat het lijkt, over alles is nagedacht. Van de kleur van zijn das, tot de glans van zijn schoe­nen.

Bek­ijk de clip op youtube door op de afbeeld­ing te klikken

Ik heb nu al ver­schei­dene keer zit­ten kijken naar deze clip en daar­na weer de pas­sage uit ‘Gone Girl’ zit­ten lezen. En het rijmt niet. Door­dat de politi­cus het geheim van zijn authen­ticiteit pri­js­geeft, lijkt het alsof de aange­haalde zin ‘We are all work­ing from the same dog-eared script’ uit ‘Gone Girl’ beves­tigd wordt. Maar voor mijn gevoel kri­jgt de speech tegelijk­er­ti­jd daar­door juist weer meer authen­tieke lad­ing.

Of komt dit omdat het een nieuw truc­je is? In een hoger meta-niveau waar ik nog niet aan toe ben om te begri­jpen? En is dat het enige echte geheim van authen­ticiteit? Het ver­mo­gen om iets te doen op zo’n manier dat het lijkt alsof het uniek is? Alleen weggelegd voor de echte illu­sion­is­ten die in staat zijn om dezelfde oer­oude truc van het doorgeza­agde meis­je, keer op keer te bren­gen als iets com­pleets nieuws. Komt dat zien! Nooit eerder ver­toond!

Het laat me niet los. Dat authen­tiek zijn.

~ ~ ~

  • Mij ook niet, zek­er na het lezen van deze tekst. Miss­chien moeten we authen­tiek niet zien als ‘nog nooit eerder ver­toond’, want dat is vol­gens mij prak­tisch onhaal­baar gewor­den. Authen­ticiteit is voor mij je eigen toon en onder­w­erp vin­den. En je niet afvra­gen of je anderen daar een plezi­er mee doet. Er zijn alti­jd mensen die zich aangetrokken voe­len tot jouw blog, en voor die per­so­n­en ben jij authen­tiek genoeg. Ik had na het lezen van deze tekst in ieder geval de gedachte ‘jam­mer dat ik dit truc­je niet heb bedacht’; ik ging er hele­maal in mee. Boven­di­en: je vertelt over iets dat zich in jouw hoofd afspeelt, authen­tiek­er kan toch niet?

    • Ik kan je vol­gen. Indi­en de inten­tie van wat je doet zuiver is, dan zou het authen­tiek kun­nen zijn. Niet erg wan­neer je een truc­je gebruikt, als het maar in dienst staat van wat je wil over­bren­gen. Zoi­ets?

    • Da’s dan weer jam­mer. Ik vind het nu juist zo leuk, een reac­tie (hoeft niet authen­tiek te zijn) onder mijn blog. Vol­gende keer beter, zullen we maar zeggen.

  • Grap­pig, ik zit net mijn ervarin­gen over te schri­jven van de afgelopen twee weken en het werd me steeds duidelijk­er dat authen­tiek niet gaat over ‘wat’ maar ‘hoe’, niet wat je beleeft maar hoe je ervaart wat je beleeft, niet ‘wat’ je vin­dt maar ‘hoe’ je dat over­brengt etc.
    Ik kan me soms een sim­pele ziel voe­len, die aan de meest ogen­schi­jn­lijk of echt een­voudi­ge din­gen bij­zon­der­heid of plezi­er kan beleven. Even zo goed, diepe ellende erbij kan ervaren, dat ook, en of ik dat dan weer over kan bren­gen zon­der het te plet­ten in mijn taal­ge­bruik, geen idee. Ik vind jouw fan­tasie, in ieder geval in dit stuk (sce­nar­ios) om van te geni­eten, en de rest (film­clip kijken en daarover door­peinzen) laat ik even langs me heen gli­j­den voor een vol­gende keer, om mijn eigen belev­ing van dit moment niet te lat­en beïn­vloe­den.
    (ik zit nog bij een bizar indruk­wekkende zon­sop­gang op het water, in stilte, waarschi­jn­lijk nooit in woor­den te van­gen, maar wel leuk om terug te lezen wat er wél van gelukt is, en weer te geni­eten.
    Dat woor­den dat ook kun­nen, net als foto’s, dat vind ik wel uniek.
    Gruss dich
    C

    • Woor­den kun­nen beeldend zijn, dus een zon­sop­gang kun je zow­el met een cam­era als met een ver­haal vast­leggen. Dat is zek­er uniek.
      En ik denk zek­er dat authen­tiek te mak­en heeft met ‘hoe’ je het brengt wat je wil over­bren­gen.

  • Alles is al een keer gezegd, zei de pes­simist
    Maar er is nog nooit geluis­terd, zei de opti­mist

    Die is niet van mij, maar van Freek de Jonge, (ten­min­ste ik hoor het van hem)

    Het maakt toch niet uit dat we het­zelfde ver­haal steeds weer opnieuw vertellen? We beleven het elke keer anders.

    vol­gens mij is authen­tiek zijn de inten­tie om iets nieuws te vertellen.

    hoe goed dat lukt heeft te mak­en met het con­tact me je muze.

    ik geloof in de magie van dat schep­ping­spro­ces

    onder andere omdat ik het in jouw stukken terug kan lezen

    • vol­gens mij is authen­tiek zijn de inten­tie om iets nieuws te vertellen”
      Of om het­zelfde op een nieuwe manier te vertellen.
      En hoogst­waarschi­jn­lijk kan dat alleen maar wan­neer je met die (nieuwe) manier ‘dicht bij jezelf’ bli­jft.
      M.a.w. het moet geloofwaardig overkomen bij het beeld dat de mensen van jou, en jij van jezelf hebt. Wan­neer die twee beelden (van­wege welke reden dan ook) ver van elka­ar liggen, dan zal het hier op mis gaan. Denk ik…

  • Ik vond het heel authen­tiek. Zat me hele­maal in het ver­haal af te vra­gen of je zo aan je ver­s­tuik­te enkel was gekomen en toen: bam zat ik in een andere werke­lijkheid. Authen­tiek is wat jij er net van maak­te. Een ongeluk dat geen ongeluk is.

  • Bril­jant stuk­je fictie/opinie/authenticiteit, dit. Geni­eten.
    Tsja. Ik heb gis­teren een hele ver­han­del­ing geschreven over ‘truc­jes’, mar­ket­ingtruc­jes (helaas pre­cies wat men doet in de Amerikaanse poli­tiek). Waarom het me tegen­staat. Het antwo­ord is: het is niet authen­tiek, niet echt, zon­der per­soon­lijkheid.
    Authen­tiek zijn is denk ik toch vooral: jezelf zijn. Die truc­jes waar hij in de film over spreekt, dat is juist wat me tegen­staat. Je vraagt je af: het werkt voor de mas­sa, ik ben de mas­sa, tuin ik hier ook in? Het­zelfde geldt voor die mar­ket­ingtruc­jes waar we het laatst over had­den.
    Maar mijn stille hoop is dat ‘de mas­sa’ (jij en ik) meer willen. De voorkeur geven aan wat wel echt echt is. Per­soon­lijkheid. Oprechtheid. Hopelijk is het zo dat de niet-authen­tieke politi­ci, verkop­ers, bedri­jven, blog­gers uitein­delijk door de mand vallen. En dat ‘echt’ en ‘jezelf’ zijn, de beste ‘strate­gie’ blijkt te zijn.…
    [slaat dit nog ergens op? ik dwaal af. Verder: wat de rest al zei hieron­der.]

    • Ik denk dat we als (onderdeel van) de mas­sa gevoelig zijn voor mar­ket­ingtruc­jes. Miss­chien wel onver­mi­jdelijk. En hopelijk maakt men er niet teveel mis­bruik van. Echter wan­neer het er te dik bovenop ligt, of men de truc­jes mas­saal gaat overne­men, of foutief gaat inzetten, dan stu­it het tegen de borst.
      En voor de rest kri­jg ik er nog steeds niet vol­doende vat op, wat het nu pre­cies is. Fascinerend, dat wel 🙂

  • Sterk begin; het scheelde weinig!
    En idd, authen­tiek gaat niet over het wat, maar over het hoe, zoals Car­olien Geurt­sen hieron­der ook al schreef. Het onder­w­erp maakt niet uit (inhoud; het ‘wat’), als het ‘hoe’ maar geen her­hal­ing wordt 😉

    • Ik denk het ook, maar toch heb ik het gevoel dat we nog iets mis­sen. Want een her­hal­ing van wat? Hoe iemand anders het deed? Hoe je het al een keer eerder deed? Maar mag je jezelf dan niet her­halen wan­neer je een­maal je authen­tieke stem hebt gevon­den? Moeil­ijk, moeil­ijk.

  • kli­er, nu laat het mij ook niet meer los:

    ik bedacht net dit:

    Kuro­sawa is dol op West­erns. Dus hij maakt zeven samo­erai. zelfde ver­haal, maar heel mooi. Dan maakt Sam Peck­ing­pah een remake met “the mag­nif­i­cent sev­en”. Weer een mooie film. Toch weer authen­tiek op zijn manier. En dan gebruikt Stephen King dit verhaal/concept voor zijn 5e boek uit de Dark Tow­er serie (Wolfs of the Callah). Ik vin dat het mooiste boek uit de serie, en ook geheel authen­tiek.

    • Ja, dat komt ook dichter in de buurt bij mijn reac­tie onder jouw vorige reac­tie. Een nieuwe manier vin­den om het­zelfde ver­haal te vertellen. Of miss­chien dat ieder voor zich met zijn/haar een­maal gevon­den authen­tieke ver­tel­stem elk ver­haal kan vertellen wat een ander al ooit heeft verteld, omdat het toch weer anders is (niet noodza­ke­lijk­er­wi­js beter).

  • meta-niveau … Dat woord, waar­van ik het bestaan niet wist, zocht ik al een tijd­je. (kende ik het gis­teren maar …;-))

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets