Stellig

Eerder deze week las ik bij Jacob Jan Voer­man dat hij voor­taan wat stel­liger gaat zijn. Dat is zijn goed recht. En wan­neer hij denkt daar baat bij te hebben, dan moet hij dit zek­er doen. Zelf vind ik het wel jam­mer. Ik hoor liev­er de nuance, de twi­jfel, dan de met volle over­tuig­ing uit­ge­spro­ken eigen mening. Niet dat ik twi­jfel aan de oprechtheid van menig mening, maar eerder van­wege het tegelijk­er­ti­jd dicht­slaan van de toe­gangs­deur tot een mogelijk vrucht­bare dis­cussie. Vrucht­baar in de zin dat er tijd uit­getrokken wordt om naar elka­ars stand­pun­ten te luis­teren. En ook vrucht­baar in de zin dat er ruimte is om de eigen opvat­tin­gen nog eens nad­er te bezien, nu aange­vuld met de ken­nis van de ander. Miss­chien dat er iets nieuws uit kan groeien. Een nog steeds eigen mening, maar een­t­je die ‘voller van smaak’ is, ‘bred­er van diep­gang’.

De afgelopen maan­den heb ik vooral door wat beslom­merin­gen in de medis­che wereld gezien hoe makke­lijk het ene stel­lige medis­che advies bin­nen lut­tele tijd opgevol­gd werd door een bij­na haaks er op staand ander stel­lig medisch advies. Niet zelden door één en dezelfde hoog opgelei­de arts gebracht. Natu­urlijk, zolang het niet duidelijk is waar een patiënt last van heeft is het moeil­ijk een diag­nose te stellen. Maar zeg dat dan. En doe niet alsof het naar aan­lei­d­ing van een of andere test in de ocht­end hele­maal duidelijk is, om lat­er op de dag met de resul­tat­en van een vol­gende test te bew­eren dat deze keer het plaat­je helder is. Helder, maar wel com­pleet anders dan wat eerder nog met veel stel­ligheid beweerd werd.

Zou het voortkomen uit een vorm van tun­nelvisie? Dat men op basis van een een­maal geponeerde diag­nose automa­tisch alle ver­schi­jnse­len in eerste instantie probeert in te passen in het patroon van symp­to­nen wat bij die diag­nose passend is. En dat men dit doet met de autoriteit die bij het vak hoort. Of om de patiënt niet onn­odig in onzek­er­heid te houden ter­wi­jl het onder­zoek nog in volle gang is? Alsof die patiënt niet juist door alle drastis­che koer­swi­jzigin­gen in zijn behan­del­ing danig van slag kan rak­en. Zelfs het vertrouwen in de medis­che begelei­d­ing gelei­delijk aan kan ver­liezen.

Mijn vad­er, wiens ervarin­gen ik voor een gedeelte heb meegenomen, kijkt niet op tegen autoriteit. Wat hij wel belan­grijk vin­dt is ken­nis van zak­en en door­tas­tend­heid. Maar die twee dienen in bal­ans te zijn. Heeft men nog te weinig ken­nis verza­meld om door­tas­tend te kun­nen zijn, dan moet eerst aan meer ken­nis gew­erkt wor­den. Denkt men dat tijd ont­breekt om alles op het gemak uit te zoeken, dan dient men door­tas­tend te zijn met de ken­nis die men op dat moment tot de beschikking heeft. Zaak is het dan om een juiste risi­co analyse te ver­richt­en. En te accepteren dat men het kan mishebben. Wees daar open in. Ver­hul niet met onge­fun­deerde door­tas­tend­heid dat men nog niet pre­cies weet wat er loos is. De patiënt is mens van vlees en bloed, geen proe­fkoni­jn (en zelfs die zijn van vlees en bloed, mocht daar twi­jfel over bestaan).

Wan­neer ik de huidi­ge poli­tieke cam­pagnes in aan­loop naar de verkiezin­gen van 12 sep­tem­ber volg, dan zie ik daar iets vergelijk­baars. De meeste lijst­trekkers zijn ook hier stel­lig in hun eigen par­ti­jpoli­tieke oplossin­gen voor bijvoor­beeld de huidi­ge cri­sis. Of weten pre­cies waar het bij hun tegen­standers aan ont­breekt om con­struc­tief te zijn voor Ned­er­land indi­en zij aan de macht zouden komen. Je zou kun­nen denken dat met zoveel ken­nis en daad­kracht de cri­sis allang zou zijn opgelost. Wat zeg ik, nooit in Ned­er­land voet aan de grond zou hebben gekre­gen. Toch zit­ten wij net zo diep in de malaise gelijk het gros van de Europese lan­den.

De huidi­ge cri­sis is de patiënt die genezen moet wor­den, en de meeste par­ti­jen zit­ten gevan­gen in hun eigen ide­olo­gie (oftewel tun­nelvisie) welke hen het zicht kan ont­ne­men op een juiste diag­nose. Het bli­jft beperkt tot ‘geef mij alle macht en dan maak ik aan al uw prob­le­men een einde’. Zon­der garantie op suc­ces. Of erg­er nog, zon­der dat men op welke wijze dan ook kan aan­to­nen dat de eigen gepropageerde oploss­ing daad­w­erke­lijk het won­der­mid­del is waar wij alle­maal zo naar smacht­en.

Doch zien wij enige twi­jfel? Wordt ons verteld door onze poten­tiële lei­ders van 13 sep­tem­ber a.s. dat zij miss­chien ergens ook wel weten dat het alle­maal voor een groot deel hoop en geluk is waar zij hun gebakken luchtkaste­len op gebouwd hebben? Nee, zelden of nooit wor­den wij meegenomen naar de zwakke plekken in het par­ti­jpoli­tieke pro­gram­ma waar men met weinig kracht een diepe scheur kan trekken in het aftandse plak­band wat alles bij elka­ar tra­cht te houden. Liev­er wor­den wij aan het lachen gebracht door humoris­tis­che one-lin­ers tij­dens de diverse debat­ten die verder ook niets toevoe­gen aan de reeds vele malen gedeelde opvat­tin­gen. Denkt men. Hoopt men.

Laat ik hier maar zeggen dat ik daar niet langer van gedi­end ben. Geef mij de politi­cus die het ook alle­maal niet weet. Die duidelijk aangeeft tot hoev­er de ken­nis van de cri­sis gaat en waar de spec­u­latie met betrekking tot eventuele oplossin­gen begint. Daar kan ik vrede mee hebben en begrip voor opbren­gen. Of dat ons uit de cri­sis haalt? Ik vraag het me af. Echter het her­bergt niet de zoveel­ste desil­lusie in zich, die bij alle huidi­ge par­ti­jpoli­tieke oplossin­gen wel op de loer ligt. Die gaan er alleen maar van uit dat het alle­maal goed­komt. En dat zie ik nog niet zo gauw gebeuren. Ongeacht wie er na de verkiezin­gen aan het lang­ste eind trekt.

Maar ja, ik heb er dan ook geen ver­stand van. Zoveel durf ik nog wel met enige stel­ligheid te bew­eren.

~ ~ ~

10 Comments

Natu­urlijk is het fijn wan­neer er vol­doende mensen zijn die een hoop ken­nis van zak­en hebben, maar je maakt mij niet wijs dat ze over­al een oploss­ing voor hebben. Of dat ze het niet ook een keert­je mis kun­nen hebben. En het is inder­daad ook vaak het toon­t­je waarmee men gelijk meent te kri­j­gen. Dan haak ik vaak al meteen af, wat toch niet de bedoel­ing zou moeten zijn.

Hmm, t klinkt wat somber. Ik geloof dat de medis­che wereld al in de col­lege­banken zou moeten leren hoe met patiën­ten om te gaan. Wat de poli­tiek betre­ft, je hebt gelijk, maar het is ook naïef te denken dat het ooit anders was of zal wor­den. Of ben ik nou te somber? In dat geval: Lees Mak er maar op na over Chica­go. Dat blijkt onze poli­tiek uit Engelt­jes te bestaan. Mooi stuk trouwens.

Haha, ik vertrek net uit Kala­ma­zoo en ben onder­weg naar Chica­go. Ben benieuwd wat daar aan te tre­f­fen maar heb wel zo m’n beeld.
Zelf ben ik niet somber gesteld, alleen beet­je cynisch. Ik zie het op de tv en lees het in de kran­ten, en kan er alleen maar om lachen. Het is opgelegde cam­pag­ne­pro­pa­gan­da waar men hopelijk (kiez­ers zow­el als politi­ci) niet in gaat geloven, of zich van bli­jft bedi­enen.

Fijn om te lezen, zon­der een pun intend­ed, gerust­stel­lend om te lezen en.dat zon­der dat ik dat pre­cies kan uit­leggen of bear­gu­menteren omdat ik een te slecht geheugen heb om te onthouden waar­door dat pre­cies ontstaat tij­dens het lezen. Ik een­maal vooral door het niet-tel­lende, onder­zoek­ende en ruimte­biedende in je ver­haal. Ik kan het gee­neens meer ver­dra­gen om naar debat­ten of andere niet werke­lijk luis­terende gesprekken te kijk­luis­teren op tv. Ze vliegen me aan, ik kri­jg het er benauwd van. Alle besef van ‘we zit­ten hoe dan ook samen in een behoor­lijk zink­end schuit­je (in het geval van poli­tiek) of we hebben te mak­en met een ziek lijf wat géén auto is die gere­pa­reerd moet wor­den, want véél com­plex­er, want niet door mensen­han­den gecon­trueerd. Alleen wat mech­a­nisch gemaakt is kun je mech­a­nisch ‘mak­en’. Genez­ing is een véél com­plex­er gegeven dan dat, waar véél meer bij komt kijken dan alleen dat ene waar op onder­zocht is en de uit­sla­gen van bin­nen zijn. Het zou niet alleen art­sen sieren als se wat ned­eriger zouden zijn ten aanzien van die com­plex­iteit en de werk­ing, maar het zou mijns inziens absolu­ut bij­dra­gen TOT de soort open­mind­ed­ness die nodig is om tun­nelvisie tegen te gaan en intuïtie en ingevin­gen te kun­nen toes­taan hun werk te doen. Wat mij betre­ft het­zelfde voor politi­ci, het vijand­beeld en con­cur­ren­tie aspect, het zielt­jes win­nen, bli­jft cen­traal staan, waar­door ruimte voor cre­atie­vere oplossin­gen voor de grote uitdagin­gen wqar we voor staan, afneemt, alswel datzelfde we-gevoel. Er bli­jft weinig we over op die manier. Soms is duidelijkheid en stelling nemen absolu­ut nodig, maar is geen onder­zoek­ende grond­houd­ing die juist nodig is als er oplossin­gen gevon­den moeten wor­den, van welke aard dan óók… Dit is wél even wat langer gewor­den dan gep­land, ik was alleen maar van plan om te zeggen dat ik het een fijn stuk­je vond…
Dus dank je wel voor het lezen van dit epis­tel 🙂
Sterk­te ook!

Geef een reactie