Stellig

Eerder deze week las ik bij Jacob Jan Voerman dat hij voortaan wat stelliger gaat zijn. Dat is zijn goed recht. En wanneer hij denkt daar baat bij te hebben, dan moet hij dit zeker doen. Zelf vind ik het wel jammer. Ik hoor liever de nuance, de twijfel, dan de met volle overtuiging uitgesproken eigen mening. Niet dat ik twijfel aan de oprechtheid van menig mening, maar eerder vanwege het tegelijkertijd dichtslaan van de toegangsdeur tot een mogelijk vruchtbare discussie. Vruchtbaar in de zin dat er tijd uitgetrokken wordt om naar elkaars standpunten te luisteren. En ook vruchtbaar in de zin dat er ruimte is om de eigen opvattingen nog eens nader te bezien, nu aangevuld met de kennis van de ander. Misschien dat er iets nieuws uit kan groeien. Een nog steeds eigen mening, maar eentje die ‘voller van smaak’ is, ‘breder van diepgang’.

De afgelopen maanden heb ik vooral door wat beslommeringen in de medische wereld gezien hoe makkelijk het ene stellige medische advies binnen luttele tijd opgevolgd werd door een bijna haaks er op staand ander stellig medisch advies. Niet zelden door één en dezelfde hoog opgeleide arts gebracht. Natuurlijk, zolang het niet duidelijk is waar een patiënt last van heeft is het moeilijk een diagnose te stellen. Maar zeg dat dan. En doe niet alsof het naar aanleiding van een of andere test in de ochtend helemaal duidelijk is, om later op de dag met de resultaten van een volgende test te beweren dat deze keer het plaatje helder is. Helder, maar wel compleet anders dan wat eerder nog met veel stelligheid beweerd werd.

Zou het voortkomen uit een vorm van tunnelvisie? Dat men op basis van een eenmaal geponeerde diagnose automatisch alle verschijnselen in eerste instantie probeert in te passen in het patroon van symptonen wat bij die diagnose passend is. En dat men dit doet met de autoriteit die bij het vak hoort. Of om de patiënt niet onnodig in onzekerheid te houden terwijl het onderzoek nog in volle gang is? Alsof die patiënt niet juist door alle drastische koerswijzigingen in zijn behandeling danig van slag kan raken. Zelfs het vertrouwen in de medische begeleiding geleidelijk aan kan verliezen.

Mijn vader, wiens ervaringen ik voor een gedeelte heb meegenomen, kijkt niet op tegen autoriteit. Wat hij wel belangrijk vindt is kennis van zaken en doortastendheid. Maar die twee dienen in balans te zijn. Heeft men nog te weinig kennis verzameld om doortastend te kunnen zijn, dan moet eerst aan meer kennis gewerkt worden. Denkt men dat tijd ontbreekt om alles op het gemak uit te zoeken, dan dient men doortastend te zijn met de kennis die men op dat moment tot de beschikking heeft. Zaak is het dan om een juiste risico analyse te verrichten. En te accepteren dat men het kan mishebben. Wees daar open in. Verhul niet met ongefundeerde doortastendheid dat men nog niet precies weet wat er loos is. De patiënt is mens van vlees en bloed, geen proefkonijn (en zelfs die zijn van vlees en bloed, mocht daar twijfel over bestaan).

Wanneer ik de huidige politieke campagnes in aanloop naar de verkiezingen van 12 september volg, dan zie ik daar iets vergelijkbaars. De meeste lijsttrekkers zijn ook hier stellig in hun eigen partijpolitieke oplossingen voor bijvoorbeeld de huidige crisis. Of weten precies waar het bij hun tegenstanders aan ontbreekt om constructief te zijn voor Nederland indien zij aan de macht zouden komen. Je zou kunnen denken dat met zoveel kennis en daadkracht de crisis allang zou zijn opgelost. Wat zeg ik, nooit in Nederland voet aan de grond zou hebben gekregen. Toch zitten wij net zo diep in de malaise gelijk het gros van de Europese landen.

De huidige crisis is de patiënt die genezen moet worden, en de meeste partijen zitten gevangen in hun eigen ideologie (oftewel tunnelvisie) welke hen het zicht kan ontnemen op een juiste diagnose. Het blijft beperkt tot ‘geef mij alle macht en dan maak ik aan al uw problemen een einde’. Zonder garantie op succes. Of erger nog, zonder dat men op welke wijze dan ook kan aantonen dat de eigen gepropageerde oplossing daadwerkelijk het wondermiddel is waar wij allemaal zo naar smachten.

Doch zien wij enige twijfel? Wordt ons verteld door onze potentiële leiders van 13 september a.s. dat zij misschien ergens ook wel weten dat het allemaal voor een groot deel hoop en geluk is waar zij hun gebakken luchtkastelen op gebouwd hebben? Nee, zelden of nooit worden wij meegenomen naar de zwakke plekken in het partijpolitieke programma waar men met weinig kracht een diepe scheur kan trekken in het aftandse plakband wat alles bij elkaar tracht te houden. Liever worden wij aan het lachen gebracht door humoristische one-liners tijdens de diverse debatten die verder ook niets toevoegen aan de reeds vele malen gedeelde opvattingen. Denkt men. Hoopt men.

Laat ik hier maar zeggen dat ik daar niet langer van gediend ben. Geef mij de politicus die het ook allemaal niet weet. Die duidelijk aangeeft tot hoever de kennis van de crisis gaat en waar de speculatie met betrekking tot eventuele oplossingen begint. Daar kan ik vrede mee hebben en begrip voor opbrengen. Of dat ons uit de crisis haalt? Ik vraag het me af. Echter het herbergt niet de zoveelste desillusie in zich, die bij alle huidige partijpolitieke oplossingen wel op de loer ligt. Die gaan er alleen maar van uit dat het allemaal goedkomt. En dat zie ik nog niet zo gauw gebeuren. Ongeacht wie er na de verkiezingen aan het langste eind trekt.

Maar ja, ik heb er dan ook geen verstand van. Zoveel durf ik nog wel met enige stelligheid te beweren.

~ ~ ~

10 Reacties

    1. Natuurlijk is het fijn wanneer er voldoende mensen zijn die een hoop kennis van zaken hebben, maar je maakt mij niet wijs dat ze overal een oplossing voor hebben. Of dat ze het niet ook een keertje mis kunnen hebben. En het is inderdaad ook vaak het toontje waarmee men gelijk meent te krijgen. Dan haak ik vaak al meteen af, wat toch niet de bedoeling zou moeten zijn.

  1. Hmm, t klinkt wat somber. Ik geloof dat de medische wereld al in de collegebanken zou moeten leren hoe met patiënten om te gaan. Wat de politiek betreft, je hebt gelijk, maar het is ook naïef te denken dat het ooit anders was of zal worden. Of ben ik nou te somber? In dat geval: Lees Mak er maar op na over Chicago. Dat blijkt onze politiek uit Engeltjes te bestaan. Mooi stuk trouwens.

    1. Haha, ik vertrek net uit Kalamazoo en ben onderweg naar Chicago. Ben benieuwd wat daar aan te treffen maar heb wel zo m’n beeld.
      Zelf ben ik niet somber gesteld, alleen beetje cynisch. Ik zie het op de tv en lees het in de kranten, en kan er alleen maar om lachen. Het is opgelegde campagnepropaganda waar men hopelijk (kiezers zowel als politici) niet in gaat geloven, of zich van blijft bedienen.

  2. Fijn om te lezen, zonder een pun intended, geruststellend om te lezen en.dat zonder dat ik dat precies kan uitleggen of beargumenteren omdat ik een te slecht geheugen heb om te onthouden waardoor dat precies ontstaat tijdens het lezen. Ik eenmaal vooral door het niet-tellende, onderzoekende en ruimtebiedende in je verhaal. Ik kan het geeneens meer verdragen om naar debatten of andere niet werkelijk luisterende gesprekken te kijkluisteren op tv. Ze vliegen me aan, ik krijg het er benauwd van. Alle besef van ‘we zitten hoe dan ook samen in een behoorlijk zinkend schuitje (in het geval van politiek) of we hebben te maken met een ziek lijf wat géén auto is die gerepareerd moet worden, want véél complexer, want niet door mensenhanden gecontrueerd. Alleen wat mechanisch gemaakt is kun je mechanisch ‘maken’. Genezing is een véél complexer gegeven dan dat, waar véél meer bij komt kijken dan alleen dat ene waar op onderzocht is en de uitslagen van binnen zijn. Het zou niet alleen artsen sieren als se wat nederiger zouden zijn ten aanzien van die complexiteit en de werking, maar het zou mijns inziens absoluut bijdragen TOT de soort openmindedness die nodig is om tunnelvisie tegen te gaan en intuïtie en ingevingen te kunnen toestaan hun werk te doen. Wat mij betreft hetzelfde voor politici, het vijandbeeld en concurrentie aspect, het zieltjes winnen, blijft centraal staan, waardoor ruimte voor creatievere oplossingen voor de grote uitdagingen wqar we voor staan, afneemt, alswel datzelfde we-gevoel. Er blijft weinig we over op die manier. Soms is duidelijkheid en stelling nemen absoluut nodig, maar is geen onderzoekende grondhouding die juist nodig is als er oplossingen gevonden moeten worden, van welke aard dan óók… Dit is wél even wat langer geworden dan gepland, ik was alleen maar van plan om te zeggen dat ik het een fijn stukje vond…
    Dus dank je wel voor het lezen van dit epistel 🙂
    Sterkte ook!

  3. Pingback: roger waters
  4. Pingback: De muur

Laat een reactie achter op Peter Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *