Stellig

Eer­der deze week las ik bij Jacob Jan Voer­man dat hij voort­aan wat stel­li­ger gaat zijn. Dat is zijn goed recht. En wan­neer hij denkt daar baat bij te heb­ben, dan moet hij dit zeker doen. Zelf vind ik het wel jam­mer. Ik hoor lie­ver de nuan­ce, de twij­fel, dan de met vol­le over­tui­ging uit­ge­spro­ken eigen mening. Niet dat ik twij­fel aan de oprecht­heid van menig mening, maar eer­der van­we­ge het tege­lij­ker­tijd dicht­slaan van de toe­gangs­deur tot een moge­lijk vrucht­ba­re dis­cus­sie. Vrucht­baar in de zin dat er tijd uit­ge­trok­ken wordt om naar elkaars stand­pun­ten te luis­te­ren. En ook vrucht­baar in de zin dat er ruim­te is om de eigen opvat­tin­gen nog eens nader te bezien, nu aan­ge­vuld met de ken­nis van de ander. Mis­schien dat er iets nieuws uit kan groei­en. Een nog steeds eigen mening, maar een­tje die ‘vol­ler van smaak’ is, ‘bre­der van diep­gang’.

De afge­lo­pen maan­den heb ik voor­al door wat beslom­me­rin­gen in de medi­sche wereld gezien hoe mak­ke­lijk het ene stel­li­ge medi­sche advies bin­nen lut­te­le tijd opge­volgd werd door een bij­na haaks er op staand ander stel­lig medisch advies. Niet zel­den door één en dezelf­de hoog opge­lei­de arts gebracht. Natuur­lijk, zolang het niet dui­de­lijk is waar een pati­ënt last van heeft is het moei­lijk een dia­gno­se te stel­len. Maar zeg dat dan. En doe niet als­of het naar aan­lei­ding van een of ande­re test in de och­tend hele­maal dui­de­lijk is, om later op de dag met de resul­ta­ten van een vol­gen­de test te bewe­ren dat deze keer het plaat­je hel­der is. Hel­der, maar wel com­pleet anders dan wat eer­der nog met veel stel­lig­heid beweerd werd.

Zou het voort­ko­men uit een vorm van tun­nel­vi­sie? Dat men op basis van een een­maal gepo­neer­de dia­gno­se auto­ma­tisch alle ver­schijn­se­len in eer­ste instan­tie pro­beert in te pas­sen in het patroon van symp­to­nen wat bij die dia­gno­se pas­send is. En dat men dit doet met de auto­ri­teit die bij het vak hoort. Of om de pati­ënt niet onno­dig in onze­ker­heid te hou­den ter­wijl het onder­zoek nog in vol­le gang is? Als­of die pati­ënt niet juist door alle dras­ti­sche koers­wij­zi­gin­gen in zijn behan­de­ling danig van slag kan raken. Zelfs het ver­trou­wen in de medi­sche bege­lei­ding gelei­de­lijk aan kan ver­lie­zen.

Mijn vader, wiens erva­rin­gen ik voor een gedeel­te heb mee­ge­no­men, kijkt niet op tegen auto­ri­teit. Wat hij wel belang­rijk vindt is ken­nis van zaken en door­tas­tend­heid. Maar die twee die­nen in balans te zijn. Heeft men nog te wei­nig ken­nis ver­za­meld om door­tas­tend te kun­nen zijn, dan moet eerst aan meer ken­nis gewerkt wor­den. Denkt men dat tijd ont­breekt om alles op het gemak uit te zoe­ken, dan dient men door­tas­tend te zijn met de ken­nis die men op dat moment tot de beschik­king heeft. Zaak is het dan om een juis­te risi­co ana­ly­se te ver­rich­ten. En te accep­te­ren dat men het kan mis­heb­ben. Wees daar open in. Ver­hul niet met onge­fun­deer­de door­tas­tend­heid dat men nog niet pre­cies weet wat er loos is. De pati­ënt is mens van vlees en bloed, geen proef­ko­nijn (en zelfs die zijn van vlees en bloed, mocht daar twij­fel over bestaan).

Wan­neer ik de hui­di­ge poli­tie­ke cam­pag­nes in aan­loop naar de ver­kie­zin­gen van 12 sep­tem­ber volg, dan zie ik daar iets ver­ge­lijk­baars. De mees­te lijst­trek­kers zijn ook hier stel­lig in hun eigen par­tij­po­li­tie­ke oplos­sin­gen voor bij­voor­beeld de hui­di­ge cri­sis. Of weten pre­cies waar het bij hun tegen­stan­ders aan ont­breekt om con­struc­tief te zijn voor Neder­land indien zij aan de macht zou­den komen. Je zou kun­nen den­ken dat met zoveel ken­nis en daad­kracht de cri­sis allang zou zijn opge­lost. Wat zeg ik, nooit in Neder­land voet aan de grond zou heb­ben gekre­gen. Toch zit­ten wij net zo diep in de malai­se gelijk het gros van de Euro­pe­se lan­den.

De hui­di­ge cri­sis is de pati­ënt die gene­zen moet wor­den, en de mees­te par­tij­en zit­ten gevan­gen in hun eigen ide­o­lo­gie (ofte­wel tun­nel­vi­sie) wel­ke hen het zicht kan ont­ne­men op een juis­te dia­gno­se. Het blijft beperkt tot ‘geef mij alle macht en dan maak ik aan al uw pro­ble­men een ein­de’. Zon­der garan­tie op suc­ces. Of erger nog, zon­der dat men op wel­ke wij­ze dan ook kan aan­to­nen dat de eigen gepro­pa­geer­de oplos­sing daad­wer­ke­lijk het won­der­mid­del is waar wij alle­maal zo naar smach­ten.

Doch zien wij eni­ge twij­fel? Wordt ons ver­teld door onze poten­ti­ë­le lei­ders van 13 sep­tem­ber a.s. dat zij mis­schien ergens ook wel weten dat het alle­maal voor een groot deel hoop en geluk is waar zij hun gebak­ken lucht­kas­te­len op gebouwd heb­ben? Nee, zel­den of nooit wor­den wij mee­ge­no­men naar de zwak­ke plek­ken in het par­tij­po­li­tie­ke pro­gram­ma waar men met wei­nig kracht een die­pe scheur kan trek­ken in het aftand­se plak­band wat alles bij elkaar tracht te hou­den. Lie­ver wor­den wij aan het lachen gebracht door humo­ris­ti­sche one-liners tij­dens de diver­se debat­ten die ver­der ook niets toe­voe­gen aan de reeds vele malen gedeel­de opvat­tin­gen. Denkt men. Hoopt men.

Laat ik hier maar zeg­gen dat ik daar niet lan­ger van gediend ben. Geef mij de poli­ti­cus die het ook alle­maal niet weet. Die dui­de­lijk aan­geeft tot hoe­ver de ken­nis van de cri­sis gaat en waar de spe­cu­la­tie met betrek­king tot even­tu­e­le oplos­sin­gen begint. Daar kan ik vre­de mee heb­ben en begrip voor opbren­gen. Of dat ons uit de cri­sis haalt? Ik vraag het me af. Ech­ter het her­bergt niet de zoveel­ste des­il­lu­sie in zich, die bij alle hui­di­ge par­tij­po­li­tie­ke oplos­sin­gen wel op de loer ligt. Die gaan er alleen maar van uit dat het alle­maal goed­komt. En dat zie ik nog niet zo gauw gebeu­ren. Onge­acht wie er na de ver­kie­zin­gen aan het lang­ste eind trekt.

Maar ja, ik heb er dan ook geen ver­stand van. Zoveel durf ik nog wel met eni­ge stel­lig­heid te bewe­ren.

~ ~ ~

10 Replies to “Stellig”

  1. Fijn om te lezen, zon­der een pun inten­ded, gerust­stel­lend om te lezen en.dat zon­der dat ik dat pre­cies kan uit­leg­gen of bear­gu­men­te­ren omdat ik een te slecht geheu­gen heb om te ont­hou­den waar­door dat pre­cies ont­staat tij­dens het lezen. Ik een­maal voor­al door het niet-tel­len­de, onder­zoe­ken­de en ruim­te­bie­den­de in je ver­haal. Ik kan het geen­eens meer ver­dra­gen om naar debat­ten of ande­re niet wer­ke­lijk luis­te­ren­de gesprek­ken te kijk­luis­te­ren op tv. Ze vlie­gen me aan, ik krijg het er benauwd van. Alle besef van ‘we zit­ten hoe dan ook samen in een behoor­lijk zin­kend schuit­je (in het geval van poli­tiek) of we heb­ben te maken met een ziek lijf wat géén auto is die gere­pa­reerd moet wor­den, want véél com­plexer, want niet door men­sen­han­den gecon­tru­eerd. Alleen wat mecha­nisch gemaakt is kun je mecha­nisch ‘maken’. Gene­zing is een véél com­plexer gege­ven dan dat, waar véél meer bij komt kij­ken dan alleen dat ene waar op onder­zocht is en de uit­sla­gen van bin­nen zijn. Het zou niet alleen art­sen sie­ren als se wat nede­ri­ger zou­den zijn ten aan­zien van die com­plexi­teit en de wer­king, maar het zou mijns inziens abso­luut bij­dra­gen TOT de soort open­min­ded­ness die nodig is om tun­nel­vi­sie tegen te gaan en intu­ï­tie en inge­vin­gen te kun­nen toe­staan hun werk te doen. Wat mij betreft het­zelf­de voor poli­ti­ci, het vij­and­beeld en con­cur­ren­tie aspect, het ziel­tjes win­nen, blijft cen­traal staan, waar­door ruim­te voor cre­a­tie­ve­re oplos­sin­gen voor de gro­te uit­da­gin­gen wqar we voor staan, afneemt, als­wel dat­zelf­de we-gevoel. Er blijft wei­nig we over op die manier. Soms is dui­de­lijk­heid en stel­ling nemen abso­luut nodig, maar is geen onder­zoe­ken­de grond­hou­ding die juist nodig is als er oplos­sin­gen gevon­den moe­ten wor­den, van wel­ke aard dan óók… Dit is wél even wat lan­ger gewor­den dan gepland, ik was alleen maar van plan om te zeg­gen dat ik het een fijn stuk­je vond…
    Dus dank je wel voor het lezen van dit epis­tel 🙂
    Sterk­te ook!

  2. Hmm, t klinkt wat som­ber. Ik geloof dat de medi­sche wereld al in de col­le­ge­ban­ken zou moe­ten leren hoe met pati­ën­ten om te gaan. Wat de poli­tiek betreft, je hebt gelijk, maar het is ook naïef te den­ken dat het ooit anders was of zal wor­den. Of ben ik nou te som­ber? In dat geval: Lees Mak er maar op na over Chi­ca­go. Dat blijkt onze poli­tiek uit Engel­tjes te bestaan. Mooi stuk trou­wens.

    • Haha, ik ver­trek net uit Kala­ma­zoo en ben onder­weg naar Chi­ca­go. Ben benieuwd wat daar aan te tref­fen maar heb wel zo m’n beeld.
      Zelf ben ik niet som­ber gesteld, alleen beet­je cynisch. Ik zie het op de tv en lees het in de kran­ten, en kan er alleen maar om lachen. Het is opge­leg­de cam­pag­ne­pro­pa­gan­da waar men hope­lijk (kie­zers zowel als poli­ti­ci) niet in gaat gelo­ven, of zich van blijft bedie­nen.

    • Natuur­lijk is het fijn wan­neer er vol­doen­de men­sen zijn die een hoop ken­nis van zaken heb­ben, maar je maakt mij niet wijs dat ze over­al een oplos­sing voor heb­ben. Of dat ze het niet ook een keer­tje mis kun­nen heb­ben. En het is inder­daad ook vaak het toon­tje waar­mee men gelijk meent te krij­gen. Dan haak ik vaak al met­een af, wat toch niet de bedoe­ling zou moe­ten zijn.

Laat een reactie achter op Peter Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *