Zorg

Op een dag (na zijn eerste nacht) vroeg hij of het bed ver­schoond kon wor­den. Niet omdat hij zo ver­wend was, maar gewoon, omdat het bed­den­goed onder het bloed zat. De dien­st­doende ver­pleeg­ster gaf aan zijn ver­zoek gehoor en vertelde hem toen ze klaar was dat hij gerust nog even in een stoel bij het raam mocht bli­jven zit­ten.
Niet lang daar­na kwam een vol­gende ver­pleeg­ster bin­nen die hem gebiedend toe­sprak waarom hij dacht uit zijn bed te mogen.

Op een dag kwa­men ze ’s ocht­ends ont­bi­jt bren­gen. Dat weigerde hij, want er zou die dag een echo uit­gevo­erd wor­den waar­voor hij nuchter moest zijn. Er werd gecheckt en beves­tigd dat hij geen echo en wel ont­bi­jt zou kri­j­gen. De echo lat­er die dag werd uit­gesteld omdat hij niet nuchter was.

Op een dag vroeg hij of hij zich mocht douchen. Er werd voor spe­ciale hand­schoe­nen en tape gezorgd zodat de plekken op zijn armen waar het infu­us beves­tigd werd, niet nat werd. Lat­er werd hem voorge­houden dat hij zich toch vooral niet onder de douche moest begeven.

Op een dag werd hij op stel en sprong naar een meer gespe­cialiseerd zieken­huis gebracht. Mij werd gevraagd om hem te begelei­den want er zouden meteen bij aankomst intake for­mulieren inge­vuld moeten wor­den en onder­zoeken ver­richt gaan wor­den. Dat zou miss­chien alle­maal wat te veel wor­den voor hem. Bij aankomst niets van dat al. Wel werd hem een warme maalti­jd aange­bo­den. Die weigerde hij, want er zouden toch onder­zoeken wor­den uit­gevo­erd? Uitein­delijk begon hij toch maar aan de inmid­dels koud gewor­den prak. Tenslotte had hij de gehele dag nog niets gegeten. Net op het moment dat hij een eerste hap wilde nemen werd hij ver­zocht mee te komen voor een eerste onder­zoek.

Op een dag kwam men hem ophalen voor een onder­zoek. Hij weigerde in een rol­stoel plaats te nemen want hij voelde zich fit genoeg om te lopen. Bij de lift raak­ten ze aan de praat en zo kwam de broed­er er tijdig achter dat hij bezig was de ver­keerde patiënt te ver­vo­eren.

Op een dag vroeg men hem waarom hij nog steeds pijn­stillers nam. Hij moest het antwo­ord schuldig bli­jven en men bracht hem voor­taan geen pijn­stillers meer.

Op een dag vroeg hij of de diëtiste langs kon komen. Dat zou dezelfde dag nog gebeuren. Een week lat­er kwam ze alsnog langs.

Op een dag kwam men hem iet­wat nerveus vra­gen of hij zich miss­chien duizelig voelde. Of niet lekker. Voor­dat hij kon antwo­or­den werd hem verteld dat ze de ver­keerde medici­j­nen had­den bijge­vuld in zijn infu­us.

Op een dag kreeg hij te horen dat hij geop­ereerd ging wor­den wan­neer hij in goede con­di­tie was.

Op een dag kreeg hij te horen dat oper­eren miss­chien niet noodza­ke­lijk was.

Op een dag kreeg hij te horen dat een oper­atie zowiezo noodza­ke­lijk was, hoe zijn con­di­tie ook zou uit­pakken.

Op een dag kwam zijn zwa­ger op bezoek. De feestneus van de fam­i­lie. Alti­jd in voor een goede grap. Ook dit­maal. Waarom hij de medici­j­nen van mevrouw X in zijn infu­us had zit­ten. Hilar­iteit alom. Behalve bij de zwa­ger die deze keer eens geen grap vertelde. De toeges­nelde ver­pleeg­ster uitte zich in veelvuldige excus­es en vroeg hem nog of hij miss­chien wist of hij aller­gisch was voor de medici­j­nen van mevrouw X. Nee. Dat wist hij zek­er niet.

Op een dag mocht hij weer terug naar het min­der gespe­cialiseerde zieken­huis. De gevrees­de bac­terie bleek niet meer aan­wezig te zijn en oper­eren was niet nodig. Bij een eerstvol­gend onder­zoek in het min­der gespe­cialiseerde zieken­huis werd de bac­terie opnieuw aangetrof­fen. Men sprak van ‘terug bij af’. Een andere arts lat­er op de dag trof de bac­terie niet meer aan. Men sprak van nog enkele weken voor­dat hij naar huis kon. Zon­der oper­atie.

Op een dag werd hem gezegd dat hij tot vijf okto­ber moest bli­jven om de antibi­ot­i­ca kuur af te mak­en. Daar­na mocht hij naar huis.

Op een dag werd hem verteld dat wan­neer de antibi­ot­i­ca kuur op vijf okto­ber stopgezet werd, hij nog enkele dagen moest bli­jven voor sta­bil­isatie.

Op een dag (van­daag) werd hem medegedeeld dat hij mor­gen naar huis mag.

Eerst zien dan geloven.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets