Zorg

Op een dag (na zijn eer­ste nacht) vroeg hij of het bed ver­schoond kon wor­den. Niet omdat hij zo ver­wend was, maar gewoon, omdat het bed­den­goed onder het bloed zat. De dienst­doen­de ver­pleeg­ster gaf aan zijn ver­zoek gehoor en ver­tel­de hem toen ze klaar was dat hij gerust nog even in een stoel bij het raam mocht blij­ven zit­ten.
Niet lang daar­na kwam een vol­gen­de ver­pleeg­ster bin­nen die hem gebie­dend toe­sprak waar­om hij dacht uit zijn bed te mogen.

Op een dag kwa­men ze ’s och­tends ont­bijt bren­gen. Dat wei­ger­de hij, want er zou die dag een echo uit­ge­voerd wor­den waar­voor hij nuch­ter moest zijn. Er werd gecheckt en beves­tigd dat hij geen echo en wel ont­bijt zou krij­gen. De echo later die dag werd uit­ge­steld omdat hij niet nuch­ter was.

Op een dag vroeg hij of hij zich mocht dou­chen. Er werd voor spe­ci­a­le hand­schoe­nen en tape gezorgd zodat de plek­ken op zijn armen waar het infuus beves­tigd werd, niet nat werd. Later werd hem voor­ge­hou­den dat hij zich toch voor­al niet onder de dou­che moest bege­ven.

Op een dag werd hij op stel en sprong naar een meer gespe­ci­a­li­seerd zie­ken­huis gebracht. Mij werd gevraagd om hem te bege­lei­den want er zou­den met­een bij aan­komst inta­ke for­mu­lie­ren inge­vuld moe­ten wor­den en onder­zoe­ken ver­richt gaan wor­den. Dat zou mis­schien alle­maal wat te veel wor­den voor hem. Bij aan­komst niets van dat al. Wel werd hem een war­me maal­tijd aan­ge­bo­den. Die wei­ger­de hij, want er zou­den toch onder­zoe­ken wor­den uit­ge­voerd? Uit­ein­de­lijk begon hij toch maar aan de inmid­dels koud gewor­den prak. Ten­slot­te had hij de gehe­le dag nog niets gege­ten. Net op het moment dat hij een eer­ste hap wil­de nemen werd hij ver­zocht mee te komen voor een eer­ste onder­zoek.

Op een dag kwam men hem opha­len voor een onder­zoek. Hij wei­ger­de in een rol­stoel plaats te nemen want hij voel­de zich fit genoeg om te lopen. Bij de lift raak­ten ze aan de praat en zo kwam de broe­der er tij­dig ach­ter dat hij bezig was de ver­keer­de pati­ënt te ver­voe­ren.

Op een dag vroeg men hem waar­om hij nog steeds pijn­stil­lers nam. Hij moest het ant­woord schul­dig blij­ven en men bracht hem voort­aan geen pijn­stil­lers meer.

Op een dag vroeg hij of de dië­tis­te langs kon komen. Dat zou dezelf­de dag nog gebeu­ren. Een week later kwam ze als­nog langs.

Op een dag kwam men hem iet­wat ner­veus vra­gen of hij zich mis­schien dui­ze­lig voel­de. Of niet lek­ker. Voor­dat hij kon ant­woor­den werd hem ver­teld dat ze de ver­keer­de medi­cij­nen had­den bij­ge­vuld in zijn infuus.

Op een dag kreeg hij te horen dat hij geo­pe­reerd ging wor­den wan­neer hij in goe­de con­di­tie was.

Op een dag kreeg hij te horen dat ope­re­ren mis­schien niet nood­za­ke­lijk was.

Op een dag kreeg hij te horen dat een ope­ra­tie zowie­zo nood­za­ke­lijk was, hoe zijn con­di­tie ook zou uit­pak­ken.

Op een dag kwam zijn zwa­ger op bezoek. De feest­neus van de fami­lie. Altijd in voor een goe­de grap. Ook dit­maal. Waar­om hij de medi­cij­nen van mevrouw X in zijn infuus had zit­ten. Hila­ri­teit alom. Behal­ve bij de zwa­ger die deze keer eens geen grap ver­tel­de. De toe­ge­snel­de ver­pleeg­ster uit­te zich in veel­vul­di­ge excu­ses en vroeg hem nog of hij mis­schien wist of hij aller­gisch was voor de medi­cij­nen van mevrouw X. Nee. Dat wist hij zeker niet.

Op een dag mocht hij weer terug naar het min­der gespe­ci­a­li­seer­de zie­ken­huis. De gevrees­de bac­te­rie bleek niet meer aan­we­zig te zijn en ope­re­ren was niet nodig. Bij een eerst­vol­gend onder­zoek in het min­der gespe­ci­a­li­seer­de zie­ken­huis werd de bac­te­rie opnieuw aan­ge­trof­fen. Men sprak van ‘terug bij af’. Een ande­re arts later op de dag trof de bac­te­rie niet meer aan. Men sprak van nog enke­le weken voor­dat hij naar huis kon. Zon­der ope­ra­tie.

Op een dag werd hem gezegd dat hij tot vijf okto­ber moest blij­ven om de anti­bi­o­ti­ca kuur af te maken. Daar­na mocht hij naar huis.

Op een dag werd hem ver­teld dat wan­neer de anti­bi­o­ti­ca kuur op vijf okto­ber stop­ge­zet werd, hij nog enke­le dagen moest blij­ven voor sta­bi­li­sa­tie.

Op een dag (van­daag) werd hem mede­ge­deeld dat hij mor­gen naar huis mag.

Eerst zien dan gelo­ven.

~ ~ ~

18 Replies to “Zorg”

  1. twitter_anneeke 25 september 2012 at 08:53

    Jak­kes, krijg er kip­pen­vel van. Wat een hef­tig ver­haal. Sterk­te voor jul­lie alle­maal.

    Beantwoorden

    1. Tja, er wordt onder werk­druk nog­al eens een ver­gis­sing gemaakt. In zo’n omge­ving is dat niet altijd even gerust­stel­lend. Geluk­kig is hij nu weer thuis.

      Beantwoorden

  2. .. je kunt maar beter niet ziek wor­den.. Of 24/7 omringd wor­den door check-check-dub­bel­check­per­so­neel.. Maar dat gebeurt alleen in sprook­jes.

    Beantwoorden

    1. Nooit ziek wor­den. Dat is nog eens sprook­je…

      Beantwoorden

  3. Jezus chris­tus, en niet eens fic­tie. Ik weet dat het zo gaat, maar om het dan zo te lezen. Schrik­ba­rend. Ik heb zelf zo vaak gedacht: het is dat ik rede­lijk bij de tijd ben en mon­dig, anders ben je enorm het haas­je in de medi­sche molen.

    Beantwoorden

    1. Eer­lijk? Ik heb nog lang niet alle voor­beel­den ver­meld. De lijst is schrik­ba­rend lang. Tege­lij­ker­tijd zegt het niets over het gros van het per­so­neel dat onder een ver­woes­ten­de werk­druk hun werk zo goed moge­lijk pro­beert uit te voe­ren.
      Met mon­dig zijn kom je eind, maar je moet ook rede­lijk medisch onder­legd zijn of con­ti­nu op je qui-vive (is dat frans?) om tij­dig ver­gis­sin­gen te her­ken­nen.

      Beantwoorden

      1. Ik weet het, het per­so­neel doet wat het kan (de mees­ten ten­min­ste). En inder­daad, je moet medisch ook een beet­je onder­legd zijn, of in elk geval goed voor­be­reid op wat er moge­lij­ker­wijs mis kan gaan. Nooit zon­der goog­le naar de dok­ter, laat staan het zie­ken­huis. En dan nog.…

        Beantwoorden

        1. …maar hopen dat je inter­net­ver­bin­ding hebt (of mag gebrui­ken).

          Beantwoorden

  4. Dit lees ik een week voor­dat man­lief wordt geo­pe­reerd. Maar geluk­kig is dat in Duits­land. Daar zijn ze zeer pünkt­lich. Weten we uit erva­ring.
    Maar dit is een hor­ror­sto­ry!

    Beantwoorden

    1. Bezie het van de posi­tie­ve kant. Mijn vader is inmid­dels weer thuis en maakt het goed.
      Sterk­te met man­lief.

      Beantwoorden

  5. En wie denk je hier de schul­di­ge te zijn. Ja. Jaaaa.… Ja natuur­lijk de Poli­tiek en de bestuur­ders van de zie­ken­hui­zen. Lees alle bericht­ge­vin­gen van de afge­lo­pen tien jaren wat niet ver­an­derd moest in de ziek­hui­zen.

    Beantwoorden

    1. Ik weet niet wie hier de schul­di­gen zijn. Daar­voor zijn deze zaken gewoon­weg te com­plex. Laten we hopen dat men wel tij­dig ver­be­te­ring door­voert om ern­sti­ge­re mis­stan­den (die wij niet gecon­sta­teerd heb­ben) te voor­ko­men.

      Beantwoorden

  6. Brr­rr Peter. Hope­lijk mag hij naar huis!

    Beantwoorden

    1. Hij is thuis 🙂
      Zojuist aan de lijn gehad. Hij maakt het goed en is blij na bij­na 6 weken in het zie­ken­huis weer thuis wat aan te kun­nen rom­me­len.

      Beantwoorden

  7. En jij staat er bij, en veel meer dan er naar kij­ken mag je niet.
    Sterk­te.

    Beantwoorden

    1. Mag je niet, en ook al zou je het mogen dan is er nog niet veel wat je er aan kunt doen.
      Maar hij is in ieder geval sinds van­mid­dag weer thuis. Dus het gaat de goe­de kant op.

      Beantwoorden

  8. Ik hoop toch wel heel erg dat dit ook zo’n ver­haal is waar­van je ook niet altijd weet waar het van­daan komt of wat het te bete­ke­nen heeft.…

    Beantwoorden

    1. Het is helaas pure non-fic­tie.

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *