Award

Deze week droomde ik over mijn werk. Dat overkomt me zelden. Lang gele­den lag ik er nog wel eens wakker van, maar toen ik een­maal doorhad hoe zin­loos een door­waak­te nacht eigen­lijk is, heb ik mezelf aan­geleerd om stug door te slapen tot­dat de wekker een nieuwe werkdag aankondigt. Ja, ik kan dat.

Wat niet wil zeggen dat mijn weinig inspir­erende kan­toor­leven toch wel eens onverwacht in mijn dromen opduikt. Zoals dus deze week. Plots zag ik mezelf staan tussen mijn collega’s van de locatie waar ik werkza­am ben. Zon­der dat het ergens ver­meld stond, wist ik dat het decem­ber was. We waren samengekomen in een naburige feestza­al ter gele­gen­heid van de ein­de­jaars­bor­rel en ston­den te wacht­en op het laat­ste offi­ciële gedeelte voor­dat we ons kon­den storten op drank en hap­jes, waar­van we al een glimp had­den opgevan­gen vanu­it de aan­gren­zende ruimte.

Maar eerst de uitreik­ing van de ver­schil­lende awards waar­voor we zelf collega’s had­den kun­nen nomineren in de afgelopen maan­den. De span­ning steeg want er was niet alleen eeuwige roem ver­bon­den met deze pri­jzen in cat­e­gorieën zoals ethisch gedrag, klantvrien­delijkheid en inno­vatie, maar ook een niet ger­ing geldbedrag. Alti­jd hand­ig zo kort voor de dure feestda­gen.

De uitreik­ing ver­liep vlot­jes en voor­spel­baar. Ama­teuris­tisch gedoe met brief­jes, stun­telig voorgelezen, foute grap­jes, slechte tim­ing en onbe­holpen dankwo­ord­jes. Je raakt er aan gewend. Waar­door het toch nog als een ver­rass­ing kwam toen de namen van ons pro­ject­team omgeroepen wer­den. We had­den een pri­js te pakken voor de vasthoudende manier waarop we ons dit jaar door aller­lei tegensla­gen had­den weten te werken en het project toch tijdig wis­ten op te lev­eren.

Bedu­usd betraden we het podi­um, onder­wi­jl begeleid door een klaterend applaus. Even­t­jes waan­den we ons ware helden. Film­ster­ren op de rode lop­er. Ik betrapte mezelf er op dat ik links en rechts knipoog­jes en kushand­jes naar het pub­liek wierp. Op de tweede rij zag ik een vrouwelijke col­le­ga waar­van ik alti­jd al het idee had dat ze iets meer van me wilde dan slechts opper­vlakkig con­tact. Ze had het boven­ste knoop­je van haar blouse los­ge­maakt en gaf me een vette knipoog terug. Dat beloofde straks nog wat tij­dens de after­par­ty.

De stem van een onz­er man­agers deed me terugk­eren in de realiteit. Gelijk­ti­jdig steeg het bloed naar mijn hoofd. Hij! Juist de man die alles in het werk had gesteld om de soft­ware imple­men­tatie waar­voor wij ver­ant­wo­ordelijk waren met alle mogelijke mid­de­len te ver­tra­gen. Zou hij nu de pri­js aan ons uit gaan reiken!? Ik merk­te hoe ik over mijn gehele lijf begon te trillen. Zon­der twi­jfel zouden mijn wan­gen al hoogrood gek­leurd zijn. Niet lang meer voor­dat er grote zweet­plekken onder mijn armen zouden ontstaan.

Ter­wi­jl de eerste pro­jec­tle­den uit de han­den van de door mij ver­foei­de man hun pri­js over­handigd kre­gen, vroeg ik me af wat ik zou gaan doen. De pri­js aan­nemen? Weigeren? Aan­nemen en ver­vol­gens pub­lieke­lijk weg­gooien? Iets onbe­tamelijks in de micro­foon zeggen en me dan weg­draaien van hem? Nu al weglopen?

Aller­lei sce­nar­ios schoten door mijn hoofd. Het ene nog desas­treuzer voor mijn toch al niet spec­tac­u­lair ver­lopende car­rière dan de andere. Langza­mer­hand com­pleet in paniek zocht ik oog­con­tact bij mijn lonk­ende col­le­ga. Maar zij was verd­we­nen in de joe­lende menigte die vreemd genoeg doorhad dat er iets stond te gebeuren wat wel eens de ver­houdin­gen bin­nen het bedri­jf op scherp kon zetten. Hele­maal achter in de zaal zag ik hoe nog meer mensen naar bin­nen kwa­men gelopen.

Inmid­dels was nu mijn buur­man aan de beurt om in het zon­net­je gezet te wor­den. Hof­fe­lijk sprak de man­ag­er lovende woor­den. Er werd over en weer vrien­delijk gelachen. Han­den geschud. Een laaste schoud­erk­lop voor­dat hij zich tot mij wendde. Droomde ik of hoorde ik echt het gelu­id van tromgerof­fel op de achter­grond? Nog een keer keek ik over de hoof­den van mijn verza­melde collega’s naar achter in de zaal. Het werd me steeds duidelijk­er wat mij te doen stond.

Ik zette me schrap.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets