Weetgierig

In het jaar 1960 maak­te de Amerikaanse schri­jver John Stein­beck een ron­dreis van bij­na elf weken door de Verenigde Stat­en. Hij was toen 58 jaar oud en vond het tijd wor­den om, na vele omzw­ervin­gen in aller­lei lan­den, nu eens zijn eigen geboorte­land aan een nad­er onder­zoek te onder­w­er­pen. Als reis­gezelschap nam hij zijn hond mee, van­daar de titel ‘Trav­els with Charley’ voor het boek wat uit deze trip resul­teerde.

Al op de eerste pagina’s van het reisver­slag gaf Stein­beck aan waarom hij het nodig vond deze expe­di­tie te onderne­men. Allereerst was daar de niet te stu­iten behoefte om als­maar op pad te gaan. Het ont­brak hem aan het ver­mo­gen om het ergens lang op één plek uit te houden. Reeds vanaf zijn vroeg­ste jeugd greep hij elke kans aan om er op uit te trekken. Het lief­st naar het buiten­land. Maar juist door het con­tinu onder­weg zijn had hij het gevoel gekre­gen dat hij het con­tact met zijn eigen land was kwi­jt­ger­aakt. Hij moest opnieuw ont­dekken waar hij van­daan kwam. Of het land dat hij in zijn geheugen met zich mee­droeg nog wel het­zelfde land was.

Thus I dis­cov­ered that I did not know my own coun­try. I, an Amer­i­can writer, writ­ing about Amer­i­ca, was work­ing from mem­o­ry, and the mem­o­ry is at best a faulty, warpy reser­voir.
[…]
So it was that I deter­mined to look again, to try to redis­cov­er this mon­ster land.
[p.5 — Trav­els with Charley — John Stein­beck]

Vijftig jaar nadat Stein­beck deze tocht had onder­nomen, onder­nam Geert Mak een soort­gelijke reis. Als Ameri­ka- en Stein­beck­liefheb­ber greep hij deze kans aan om in de voet­sporen van de grote schri­jver (win­naar van de Nobel­pri­js in 1962) een tocht te onderne­men die hem door het meren­deel van de in totaal vijftig stat­en zou voeren. Tegelijk­er­ti­jd was Mak benieuwd in hoev­erre de bevin­din­gen van Stein­beck nog actueel waren. Wat zou een­zelfde rit in 2010 hem doen zien wan­neer hij zou proberen stil te staan bij de plekken waar Stein­beck dat ook had gedaan?

Mak onder­nam deze tocht met zijn vrouw, maar dat komt niet in de titel van zijn boek ‘Reizen zon­der John’ terug. Deze titel slaat meer op het feit dat Mak gaan­deweg ont­dek­te dat Stein­beck veel min­der zijn reis­gezel was dan hij op basis van zijn boek ‘Trav­els with Charley’ mocht verwacht­en. Stein­beck bleek namelijk com­plete stukken van zijn reis afge­jakkerd te hebben om maar weer snel zijn vrouw bij een tussen­stop te kun­nen ont­moeten. Dat kwam aan het licht tij­dens het nauwgezet vol­gen van de beschreven route en het vergelijken van bewaard gebleven brieven die Stein­beck tij­dens de reis had geschreven.

Zelf ben ik sinds mijn eerste bezoek aan de VS in 1993 alti­jd gefasci­neerd gebleven door dit land met zijn gevarieerde bevolk­ing. Fas­ci­natie met een men­geling van bewon­der­ing en afkeer. Door­dat ik de kans heb gekre­gen van­wege mijn werk nog een vijf­tal keer het land opnieuw te kun­nen bezoeken en ook nog eens bij­na dagelijks te mak­en heb met vele amerikaanse collega’s, heb ik het idee redelijk op de hoogte te zijn van hun cul­tu­ur. Toch bli­jven ze mij ver­bazen, en bli­jf ik daar­door geprikkeld om meer te weten te komen. Het boek van Geert Mak heb ik dan ook meteen aangeschaft en uit­gelezen. Ik kan het van harte aan­beve­len.

Met het werk van John Stein­beck was ik niet zo bek­end. Vaag herin­ner ik me ooit ‘Of Mice and Men’ gelezen te hebben. Maar daar­van is niets bli­jven hangen. Wel ben ik flink onder de indruk ger­aakt tij­dens het lezen van ‘The Grapes of Wrath’. De hierin beschreven lot­gevallen van de fam­i­lie Joad die in de jaren ’30 vanu­it Okla­homa van­wege aan­houdende enorme stof­s­tor­men (‘Dust Bowl’) samen met ontel­baar vele ander migranten op de vlucht sloe­gen naar Cal­i­fornië, lieten me tij­den niet meer los. Enerz­i­jds natu­urlijk van­wege de onmenselijke ont­berin­gen die de vluchtelin­gen moesten doorstaan, maar anderz­i­jds ook door de lit­eraire schoonheid waarmee Stein­beck hun ver­haal op papi­er had gezet.

Het is dan ook niet meer dan logisch dat ik, inmid­dels nieuwgierig gewor­den, het boek ‘Trav­els with Charley’ snel had besteld, en er gis­ter­avond meteen in ben begonnen nadat ik ‘Reizen zon­der John’ met een gevoel van bevredig­ing en verzadig­ing iet­sjes eerder had dicht­ges­la­gen.

~ ~ ~

Mijn bij­drage voor #wot dd 30/8/2012
Wat is wot? => Write on Thurs­day, een blogini­ti­atief van Karin Ramak­er

Deze week is het woord NIEUWSGIERIG:
wie graag iets wil weten ~ benieuwd, curieus, kijk­lustig, weet­gierig, onbeschei­den 

~ ~ ~ 

    • Ja, de leesti­jd kri­jg je d’r helaas niet bij. En schaamte is niet nodig. Waarom zou je elke boek­ti­tel moeten ken­nen?
      Maar mocht je echt nieuws­gierig zijn, dan is Stein­beck zek­er aan te raden. Ik zit er van­daag weer in te lezen, en die man schri­jft geweldig!

    • Tot nu toe bevalt het me uit­stek­end. Het is ook niet de eerste keer dat ik het doe, achteruitlezen. Vaak kom ik veel te laat achter iets moois, en lees ik me via via naar de bron toe.

  • Hmmm, heb De Eeuw Van Mijn Vad­er met genoe­gen gelezen, maar daar­na vond ik Mak niet meer om door te komen… Heb ‘Jor­w­erd’ nog gelezen, toen afge­haakt. Maar miss­chien nu dan toch maar weer proberen. Want het ver­slag van Stein­beck is groots…

    • Haha, ik heb juist al die boeken van Mak nog nooit gelezen. Buiten een artikel hier en daar, en enkele van zijn tv-programma’s was ik eigen­lijk nog geheel onbek­end met hem. Heb ik nu dus iets aan gedaan. Of ik die andere boeken ga lezen weet ik nog niet. Het ging me deze keer vooral om het onder­w­erp, niet echt om de schri­jver. Maar dit boek beviel me goed. Dus wie weet ga ik nog iets meer van hem lezen.

  • Oeps, Ruurd, had jij niet laatst een foto van een hele berg nog te lezen boeken?
    Maar ik begri­jp de reac­tie, dit maakt mij ook weer nieuws­gierig. Heb een stapelt­je Mak-boeken met­plezi­er gelezen.
    Bij Stein­beck kom ik ook niet verder dan Mice and men, leesli­jst Havo, denk ik.
    Ik wil graag schri­jven en lees steeds min­der, niet hele­maal juist geloof ik. Tijd voor actie? Dit is in ieder geval een motiv­erend ver­slag.

    • Dank je voor de com­pli­menteuze woor­den.
      Zelf schri­jf ik meer dan dat ik lees, maar ik probeer wel het nodi­ge te lezen en zet daar andere zak­en voor opz­ij zoals bijvoor­beeld tv kijken.
      Stein­beck bevalt me heel goed. Van­daag weer een stuk gelezen in Trav­els with Charley, en het is echt groots hoe die man schri­jft. Dat vond ik al van The grapes of wrath, en hier dus ook weer. Adem­ben­e­mend.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets