Oversteek

Toch nog onverwacht was er een kruispunt. Het moest er ooit van komen, zo dacht hij. Geïnteresseerd bleef hij staan wachten op het verkeer dat er niet was. Aan de overkant wist hij hoe het verder ging. Een herhaling van zetten. Maar hij had de tijd. Nu kon hij opnieuw zijn veters strikken die onderweg al verscheidene keren waren losgeraakt. Pas toen hij bukte zag hij hoe enkele minieme grassprietjes zich tussen de strak aangelegde stoeptegels omhoog hadden weten te werken. Ontroerd liet hij er zijn vingers overheen gaan. Voorzichtig, hij wilde ze geen pijn doen. Dat mocht niet. Dat was hem geleerd. Hij keek op. Niemand te zien. Een zon stond hoog aan de hemel. Het was een prachtige dag. Tevreden stak hij de weg over.

Zijn veters hingen nog steeds los. Vrolijk zwierden ze van voor naar achter. Zonder moeite konden ze het tempo van de man volgen die er nu stevig de pas in had gezet. Hij floot er bij. Hij bedacht zich dat het nog maar een stukje was voordat het ergste achter de rug was. Natuurlijk had hij in de gaten dat ze hem in de gaten hielden. Die veters gingen niet vanzelf elke keer uit de knoop. Maar hij zou niets laten merken. Ditmaal zou het hem lukken.

Shit! Volgens mij heeft hij iets door.

~ ~ ~

6 Reacties

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *