Design

Het mag geen ver­rass­ing voor mijn trouwe lezer(s) zijn dat ik onlangs ben begonnen in ‘Trav­els with Charley’ door John Stein­beck. En dus ook niet dat ik dan vaak bli­jf rond­lopen met een zin of alin­ea die er voor mij uit­springt om me de komende tijd niet meer te ver­lat­en. Het resoneren van deze woor­den (beter: woord­com­bi­natie) houdt aan ter­wi­jl alle andere woor­den zich tevre­den na hun werk weer te bed­de hebben begeven.

Zo ook dit­maal. Ter­wi­jl ik samen met John en Charley al afsteven op het plaat­sje Ban­gor in Maine, druk bezig om duidelijke voet­sporen voor Geert Mak achter te lat­en zodat hij die 50 jaar lat­er zon­der veel moeite kan vol­gen, spo­ken enkele zin­nen uit de inlei­d­ing door Jay Pari­ni nog steeds door mijn hoofd.

He [John Stein­beck] drove north toward the Cana­di­an bor­der: “I want­ed to go to the rooftree of Maine,” he says, “to start my trip before turn­ing west. It seemed to give the jour­ney a design, and every­thing in the world must have design or the human mind rejects it.” This is clear­ly the nov­el­ist talk­ing, the man in search of nar­ra­tive coher­ence.
[p.xiv, Intro­duc­tion by Jay Pari­ni, Trav­els with Charley, John Stein­beck]

Every­thing in the world must have design or the human mind rejects it.

Klare taal. Het is alles of niets. Zon­der design geen accep­tatie. Dat is nogal wat. Geen won­der dat het een tijd bli­jft naw­erken. De tijd die ik nodig heb om zo’n uit­spraak op waarde te kun­nen schat­ten. Ik lees er in eerste instantie over­heen. Ben dan ver­vol­gens drie strat­en verder om snel op m’n schre­den terug te keren en er nog eens een keert­je naar te kijken. Ga dan weer verder en besef dat ik nog­maals terug moet om het goed op te schri­jven omdat ik het idee heb anders iets belan­grijks te mis­sen. En kan dan ein­delijk defin­i­tief door. Onder­wi­jl te pas en te onpas het brief­je tevoorschi­jn nemend me afvra­gend wat het nu pre­cies is wat ik denk te mis­sen.

Ik heb inmid­dels stapels van die brief­jes waar­van het meren­deel hun geheim nog niet heeft pri­js­gegeven. Maar zo af en toe dient zich vanu­it het niets, als bij toe­val, een gele­gen­heid aan die zich leent om een code te krak­en.

Vanavond zat ik half mee te doen aan #blog­praat, waar het over ‘blo­ge­ti­quette’ ging. Half, omdat ik nog met m’n werk bezig was en tussendoor ook nog aan het koken. De vra­gen en reac­ties probeerde ik zo goed mogelijk te vol­gen met waar nodig mijn eigen inbreng, maar na afloop merk­te ik dat ik nog niet klaar was met het onder­w­erp.

Wat ik niet voor het voetlicht had weten te bren­gen, is dat ik mezelf op mijn blog beschouw als een gas­theer die het zijn gas­ten zo goed mogelijk naar de zin probeert te mak­en. Onder andere door een overzichtelijke lay­out, duidelijk lees­baar let­ter­type en juiste bal­ans van info tegen­over niet teveel aflei­d­ing. Maar dat is slechts bijza­ak. Waar het mij echt om gaat is vanzelf­sprek­end het geschrevene. Mijn blogs.

Daar gaat al mijn aan­dacht naar uit. Die moeten goed in elka­ar zit­ten. Zodat ze de aan­dacht bli­jven vasthouden. Ze de lez­er ver­mak­en. Beha­gen. Ver­lei­den. Om door te bli­jven lezen. Want de lez­er moet voe­len dat er om de hoek iets lonkt. Iets wat de moeite waard is om moeite voor te doen. Dus is het zaak de afgelegde weg ook al zo aantrekke­lijk mogelijk te lat­en zijn. Ver­si­er het met humor, span­ningse­le­menten, dubbele bodems, aansteke­lijke dialo­gen en wat dies meer zij. Maar let wel: alles in dienst van het ver­haal wat men wil vertellen, en ‘less is more’. Laat ruimte voor inter­pre­tatie. Dat geeft diepte.

Kor­tom, het ontwerp staat bij mijn blogs voorop. Wan­neer ik dat helder heb, dan kan ik veel vertellen. En loopt Per­soon­lijk, Fic­tief en Infor­matief gren­zeloos door elka­ar. Het geeft mij de kans om de tragis­che val van een fietser waar­van ik bij toe­val getu­ige was, vanu­it zijn per­spec­tief te vertellen. Per­soon­lijk of Fic­tief? Een ver­bro­ken relatie nabij om te tov­eren tot een ver­han­del­ing over de gril­ligheid van het lot. Infor­matief of Per­soon­lijk? De hyper­ige onbeschoftheid om je slapende one-night stand ’s ocht­ends stiekem te fotografer­en en ver­vol­gens op inter­net te zetten te delen via een inge­beeld ver­haal. Fic­tief of Infor­matief?

Alles kan ik vertellen, mits ik er een design voor heb. Een design wat mij struc­tu­ur geeft. Een design wat jou uitn­odigt om door te bli­jven lezen.

Een design waar ik me als gas­theer niet voor hoef te schamen. Maar ik juist vol trots kan pre­sen­teren. Om daar­na ergens vanu­it een beschei­den plek­je op de achter­grond te zien of het blog haar werk goed ver­richt. Zo ja, dan kan ik niet wacht­en om een vol­gend blog te schri­jven. Zo niet, dan kan ik niet wacht­en om een nieuw blog te schri­jven wat wel het gewen­ste effect heeft wat ik voor ogen had. Want één ding weet ik zek­er,

every­thing in the world must have design or the human mind rejects it.

En het is aan mij om het juiste design te vin­den voor de ver­halen die ik wil vertellen en die jul­lie willen lezen.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets