20121028

Geen vlog op mijn blog! Toch?

Gis­ter­avond heb ik de docu­men­tai­re over Colin Ben­ders (aka Kyte­man) zit­ten kij­ken. Bin­nen­kort ga ik ‘m vast nog eens bekij­ken. Leve het gemak van Uit­zen­ding Gemist. Na afloop van de docu­men­tai­re was het opzet­ten van de meest recen­te Kyte­man cd een logi­sche stap. Ten­slot­te ging de hele uit­zen­ding over de onst­aans­ge­schie­de­nis er van. Tij­dens het beluis­te­ren van de ope­ra kon ik op m’n gemak ver­wer­ken wat ik gezien had.

De came­ra zat Ben­ders zowat dag en nacht dicht op de huid om op deze manier een inkijk­je in het cre­a­tie­ve pro­ces van het muzi­kaal genie te krij­gen. Eén ding werd dui­de­lijk, de pro­duc­tie van een nieu­we cd was geen gemak­ke­lij­ke beval­ling. Ben­ders is wars van her­ha­ling en heeft een broer­tje dood aan het blij­ven bewan­de­len van gebaan­de paden. Een twee­de cd uit­bren­gen in lijn van zijn eer­ste zou in zijn ogen een soort van stil­stand zijn. Hij wil zich con­ti­nu ont­wik­ke­len, niet een bestaand kunst­je opnieuw uit­voe­ren. Wat deze keu­ze voor hem en zijn omge­ving bete­kent werd pijn­lijk dui­de­lijk, want het bewust opge­ven van iets wat men in de vin­gers heeft leidt auto­ma­tisch tot onze­ker­heid. Ben­ders moet zich­zelf opnieuw uit­vin­den zon­der te weten of hij op het juis­te spoor zit. Las­tig wan­neer er onder­tus­sen een soort van bedrijf rond­om het merk ‘Kyte­man’ in elkaar wordt getim­merd, en de naam­ge­ver zelf besluit het merk in twij­fel te trekken.

Inte­res­san­te mate­rie dus en fas­ci­ne­rend in beeld gebracht. Adem­loos heb ik zit­ten kij­ken. Wat me ook nu nog bezig­houdt is hoe Ben­ders zich schijn­baar niet bewust is van de came­ra en in veel geval­len ook niet van de men­sen om hem heen. En mocht hij zich daar wel van bewust zijn, dan kan het hem ogen­schijn­lijk niets sche­len. Hij heeft ande­re zaken aan zijn hoofd. In zijn hoofd. Hij is pure concentratie.

Hij is bezig met een kunst­werk, en het kunst­werk is hij zelf. Zo zie ik het.

Zelf vind ik mij­zelf niet bijs­ter cre­a­tief, heb ik moei­te om me dage­lijks te con­cen­tre­ren om te schrij­ven en schrap­pen aan een nieuw blogje, en moet ik er niet aan den­ken ande­re rich­tin­gen in te slaan dan waar ik van­daag de dag al de nodi­ge inspan­nin­gen voor moet ver­rich­ten om iets uit mijn vin­gers te krij­gen. Ondanks dat ik eigen­lijk best wel anders zou wil­len. Maar ergens ver­schuil ik me ach­ter de wei­ni­ge tijd die ik per dag beschik­baar heb om mezelf niet ver­der te ont­wik­ke­len. Òf ik ben te moe, òf ik ben te lui. De schrik sloeg me dan ook om het hart toen ik deze week laat op de don­der­dag­mid­dag de weke­lijk­se #wot-opdracht onder ogen kreeg: Vlog.

Een video blog! En dat moest ik, -Moi! De blog­gen­de schrij­ver…- in elkaar draai­en!? Dacht het niet. Zo koos ik de weg van de min­ste cre­a­tie­ve weer­stand. Met het excuus van laat thuis, hard gewerkt, nog zoveel te doen, en wie zou mij nou wil­len zien, sus­te ik mijn opspe­len­de gewe­ten in slaap. Ter­wijl onder­tus­sen, in mijn hoofd, er vanal­les ging bor­re­len. Maar ik bleef in de ont­ken­ning. Op mijn blog geen vlog!

Onder­tus­sen is het zon­dag. En heb ik nog steeds geen vlog op mijn blog. Wel denk ik er nu anders over. Mede van­we­ge die docu­men­tai­re gis­ter. Die ik ieder­een kan aan­ra­den om ook te gaan zien. Dat gaat heel mak­ke­lijk via Uit­zen­ding Gemist. Of had ik dat al gezegd? Hoe dan ook, van­we­ge de getoon­de expe­ri­men­teer­drift door Colin Ben­ders om nieu­we bron­nen in zich­zelf aan te boren, en eigen­lijk nog meer door diver­se moe­di­ge col­le­ga-blog­gers die het wel aan­durf­den om de stap naar een vlog te maken, heb ik mezelf voor­ge­no­men om op deze plaats wat van mijn eer­de­re schroom te laten val­len. Niet dat ik er met­een een heel vlog tegen­aan knal, maar de bedoe­ling is wel (en ik heb het al meer­de­re malen aan­ge­kon­digd…) dat ik hiet wat meer van mezelf ga laten zien. Niet dat ik mezelf zo inte­res­sant vind. Wel omdat het me mis­schien hel­pen om via geva­ri­eer­de­re blog/­vlog/flog-uitin­gen de idee­ën die zich in mijn hoofd ophou­den wat eer­der vorm te geven. Om te zien hoe ze zich bui­ten mijn hoofd ont­wik­ke­len. Of hoe er op gere­a­geerd wordt.

Laat ik dan als afslui­ting met­een maar een eer­ste stap zet­ten op voor mij onbe­kend ter­rein en een foto van mij­zelf plaat­sen. Ja, inder­daad. Van mij­zelf. Dan weten jul­lie ook eens wie er ach­ter deze site ver­bor­gen zit. En is de schok bij het ope­nen van een even­tu­eel toe­kom­stig vlog alhier niet al te heftig.

0