Geen vlog op mijn blog! Toch?

Gis­ter­avond heb ik de docu­men­tai­re over Colin Ben­ders (aka Kyte­man) zit­ten kij­ken. Bin­nen­kort ga ik ‘m vast nog eens bekij­ken. Leve het gemak van Uit­zen­ding Gemist. Na afloop van de docu­men­tai­re was het opzet­ten van de meest recen­te Kyte­man cd een logi­sche stap. Ten­slot­te ging de hele uit­zen­ding over de onst­aans­ge­schie­de­nis er van. Tij­dens het beluis­te­ren van de ope­ra kon ik op m’n gemak ver­wer­ken wat ik gezien had.

De came­ra zat Ben­ders zowat dag en nacht dicht op de huid om op deze manier een inkijk­je in het cre­a­tie­ve pro­ces van het muzi­kaal genie te krij­gen. Eén ding werd dui­de­lijk, de pro­duc­tie van een nieu­we cd was geen gemak­ke­lij­ke beval­ling. Ben­ders is wars van her­ha­ling en heeft een broer­tje dood aan het blij­ven bewan­de­len van gebaan­de paden. Een twee­de cd uit­bren­gen in lijn van zijn eer­ste zou in zijn ogen een soort van stil­stand zijn. Hij wil zich con­ti­nu ont­wik­ke­len, niet een bestaand kunst­je opnieuw uit­voe­ren. Wat deze keu­ze voor hem en zijn omge­ving bete­kent werd pijn­lijk dui­de­lijk, want het bewust opge­ven van iets wat men in de vin­gers heeft leidt auto­ma­tisch tot onze­ker­heid. Ben­ders moet zich­zelf opnieuw uit­vin­den zon­der te weten of hij op het juis­te spoor zit. Las­tig wan­neer er onder­tus­sen een soort van bedrijf rond­om het merk ‘Kyte­man’ in elkaar wordt getim­merd, en de naam­ge­ver zelf besluit het merk in twij­fel te trek­ken.

Inte­res­san­te mate­rie dus en fas­ci­ne­rend in beeld gebracht. Adem­loos heb ik zit­ten kij­ken. Wat me ook nu nog bezig­houdt is hoe Ben­ders zich schijn­baar niet bewust is van de came­ra en in veel geval­len ook niet van de men­sen om hem heen. En mocht hij zich daar wel van bewust zijn, dan kan het hem ogen­schijn­lijk niets sche­len. Hij heeft ande­re zaken aan zijn hoofd. In zijn hoofd. Hij is pure con­cen­tra­tie.

Hij is bezig met een kunst­werk, en het kunst­werk is hij zelf. Zo zie ik het.

Zelf vind ik me niet bijs­ter cre­a­tief, heb ik moei­te om mezelf dage­lijks te con­cen­tre­ren om te schrij­ven en schrap­pen aan een nieuw blogje, en moet ik er niet aan den­ken ande­re rich­tin­gen in te slaan dan waar ik van­daag de dag al de nodi­ge inspan­nin­gen voor moet ver­rich­ten om iets uit mijn vin­gers te krij­gen. Ondanks dat ik eigen­lijk best wel anders zou wil­len. Maar ergens ver­schuil ik me ach­ter de wei­ni­ge tijd die ik per dag beschik­baar heb om mezelf niet ver­der te ont­wik­ke­len. Òf ik ben te moe, òf ik ben te lui. De schrik sloeg me dan ook om het hart toen ik deze week laat op de don­der­dag­mid­dag de weke­lijk­se #wot-opdracht onder ogen kreeg: Vlog.

Een video blog! En dat moest ik, -Moi! De blog­gen­de schrij­ver…- in elkaar draai­en!? Dacht het niet. Zo koos ik de weg van de min­ste cre­a­tie­ve weer­stand. Met het excuus van laat thuis, hard gewerkt, nog zoveel te doen, en wie zou mij nou wil­len zien, sus­te ik mijn opspe­len­de gewe­ten in slaap. Ter­wijl onder­tus­sen, in mijn hoofd, er vanal­les ging bor­re­len. Maar ik bleef in de ont­ken­ning. Op mijn blog geen vlog!

Onder­tus­sen is het zon­dag. En heb ik nog steeds geen vlog op mijn blog. Wel denk ik er nu anders over. Mede van­we­ge die docu­men­tai­re gis­ter. Die ik ieder­een kan aan­ra­den om ook te gaan zien. Dat gaat heel mak­ke­lijk via Uit­zen­ding Gemist. Of had ik dat al gezegd? Hoe dan ook, van­we­ge de getoon­de expe­ri­men­teer­drift door Colin Ben­ders om nieu­we bron­nen in zich­zelf aan te boren, en eigen­lijk nog meer door diver­se moe­di­ge col­le­ga-blog­gers die het wel aan­durf­den om de stap naar een vlog te maken, heb ik mezelf voor­ge­no­men om op deze plaats wat van mijn eer­de­re schroom te laten val­len. Niet dat ik er met­een een heel vlog tegen­aan knal, maar de bedoe­ling is wel (en ik heb het al meer­de­re malen aan­ge­kon­digd…) dat ik hiet wat meer van mezelf ga laten zien. Niet dat ik mezelf zo inte­res­sant vind. Wel omdat het me mis­schien hel­pen om via geva­ri­eer­de­re blog/­vlog/flog-uitin­gen de idee­ën die zich in mijn hoofd ophou­den wat eer­der vorm te geven. Om te zien hoe ze zich bui­ten mijn hoofd ont­wik­ke­len. Of hoe er op gere­a­geerd wordt.

Laat ik dan als afslui­ting met­een maar een eer­ste stap zet­ten op voor mij onbe­kend ter­rein en een foto van mij­zelf plaat­sen. Ja, inder­daad. Van mij­zelf. Dan weten jul­lie ook eens wie er ach­ter deze site ver­bor­gen zit. En is de schok bij het ope­nen van een even­tu­eel toe­kom­stig vlog alhier niet al te hef­tig.

~ ~ ~

Rivier
Zuur
Tags:

15 reacties op “Geen vlog op mijn blog! Toch?”

  1. Mooi beschre­ven die stap­pen! (en her­ken­baar ook, ik ben ook al van ‘een vlog? echt niet! naar video en nieu­we din­gen zijn best leuk’ maar moet er nog iets mee doen)

    1. Dank je 🙂
      Het is het onbe­ken­de wat afschrikt en tege­lij­ker­tijd fas­ci­neert. En het kan geen kwaad om van tijd tot tijd iets nieuws op te pak­ken om te zien wat het met je doet. Er valt ten­slot­te niets te ver­lie­zen.

  2. Boei­end blog. Ach­ter­af vind ik het the­ma van de WOT van deze week ‘vlog’ gewel­dig geko­zen. Het heeft heel wat los­ge­maakt. Voor­al weer­stand. En het is inte­res­sant je af te vra­gen waar­om zo veel men­sen zo veel moei­te heb­ben om zich­zelf te laten zien. Zelf heb ik de stou­te schoe­nen aan­ge­trok­ken en mezelf net uit bed in bad­jas op video vast­ge­legd. De reac­ties zijn ver­ras­send leuk en voor­al heel inte­res­sant. Veel van geleerd. Het was een leuk expe­ri­ment en smaakt mis­schien wel naar meer…

    En gewel­dig je foto. Wat heb je een prach­tig inte­res­sant hoofd. Ik vind het een aan­winst op je blog. Fijn dat je uit die ano­ni­mi­teit gestapt bent. Dat vind ik ten­min­ste. En nu ik je foto zie, ben ik ook benieuwd naar je stem en bewe­gin­gen… Kom op maar met die vlog!

    1. Klopt. Dat vlog-#wot heeft heel wat los­ge­maakt. Die weer­stand is erg her­ken­baar. Het zet wel het tra­di­ti­o­ne­le blog­gen op z’n kop. Of en hoe ik er gevolg aan ga geven weet ik nog niet, maar het heeft me weer aan het den­ken gezet over hoe ik hier op mijn blog ver­der wil. Ooit voor­na­me­lijk begon­nen als een ver­za­mel­plaats van mijn kor­te ver­zin­sel­tjes, merk ik dat ik er toch iets meer mee wil. Maar wat? Wat heb ik te ver­tel­len en wie zit daar op te wach­ten? Dat is de onze­ker­heid waar ik door­heen moet zien te bre­ken. In wel­ke vorm dan ook.
      En natuur­lijk hart­stik­ke bedankt voor het mooie com­pli­ment. Ik ga het zeker door­ge­ven aan mijn hoofd. Hope­lijk is nu niet de drem­pel al met­een te hoog gelegd voor mijn stem en mijn bewe­gin­gen. Ik zie dat ze nu al zenuw­ach­tig wor­den…

      1. Niet vra­gen ‘wat heb ik te ver­tel­len en wie zit daar op te wach­ten’, maar ‘wat wil ik ver­tel­len, wat vind ik fijn te doen, wat doe ik het liefst?’. Ik ben ervan over­tuigd dat als je van jezelf uit­gaat het prach­tig gaat wor­den. Heel, heel prach­tig. Ik zit er in ieder geval op te ‘wach­ten’.

        1. Voor­als­nog heb ik geluk­kig meer dan vol­doen­de te ver­tel­len. Ben alleen af en toe op zoek naar ande­re manie­ren om het te ver­tel­len. Ande­re schrijf­stijl, of toch ander medi­um? Daar zit ik soms aan te den­ken. Maar daar blijft het voor­als­nog bij. Wan­neer ik eer­lijk ben, dan moet ik accep­te­ren dat voor­lo­pig door mijn druk­ke werk, ik beter kan blij­ven schrij­ven. Dat kost al genoeg tijd. Maar het krie­belt.

  3. Ha! Ik had het gemist, de vlogwot (!). Zo even kij­ken. Ook ik hik tegen dat vlog­gen aan. Ik kijk er ook niet zo graag naar dus waar­om zou ik het zelf wel doen? Maar ik geef toe dat ik de afge­lo­pen dagen mijn stu­deer­ka­mer heb opge­ruimd voor het geval ik besluit om toch wat meer te gaan doen met video. Ziet het er ten­min­ste een beet­je netjes/leuk uit ipv gevuld met ver­huis­do­zen en troep.

    En ja, hoe meer ik van jou zie, hoe leu­ker ik het vind! Mooie foto ook.

    1. Ik denk dat ook ik (zoals Karin zelf ook ergens aan­geeft) niet zozeer met mijn eigen hoofd op een vlog hoef. Je kunt ook op ande­re manie­ren een ver­haal ver­tel­len mid­dels een video. Maar hoe, daar moet ik nog even over naden­ken. En daar­na is nog de vraag of ik het kan en wil maken. Het moet wel bij me pas­sen.
      En dank je voor de com­pli­men­ten 🙂

    1. De WOT opdracht was om er over te schrij­ven. Dat heb ik gedaan. Daar­naast heeft het me aan het den­ken gezet of ik het mis­schien ook eens ga uit­pro­be­ren. Niets als VOT, maar gewoon als een ande­re cre­a­tie­ve vorm. Niet meer niet min­der. En wees niet bang, ik ga geen ellen­lan­ge video pos­ten met knis­pe­ren­de papier­tjes om qua­si kunst­zin­nig te gaan doen.

  4. Ik zei ooit dat ik wel eens een van mijn eigen ver­ha­len wil­de voor­le­zen, maar het eng vond om mezelf zo open en bloot op een film­pje te zet­ten. Kwets­baar opstel­len, bang voor de reac­ties, ik weet niet pre­cies wat me ervan weer­hield. Ik kreeg daar veel res­pons op en er werd onder ande­re gezegd dat men dat wel leuk zou vin­den; zo zou­den ze kun­nen horen hoe mijn stem klonk. Ik bleef lang dub­ben.
    Toch deed ik het en plaatste een stuk­je film op Hyves, ondanks dat ik niet zo’n held ben.
    De reac­ties waren hart­ver­war­mend.

    Het liep daar­na storm; ieder­een plaatste zijn/haar eigen­ge­maak­te film­pjes waar­in ze zich­zelf voor­stel­den.
    Maar niet heus.
    Alle­maal hel­den, net als ik.

    Op You Tube ben ik ook ergens te vin­den, gefilmd op een feest­je. Niet door mij­zelf gemaakt dus onbe­van­gen gevan­gen.
    Maar er is ook dit film­pje, waar­in ik iemand een fij­ne ver­jaar­dag wens..

    Gewoon dur­ven als je wilt, Peter, maar niets moet.

    http://tinyurl.com/ErIsErEenJarig

  5. .. nog even terug..

    Eigen­lijk vind ik dat vlog­gen niets toe­voe­gen. Ik blijf lie­ver bij het geschre­ven woord. Het wordt als­maar beter, mooi­er, snel­ler. Maar is dat eigen­lijk wel zo? Wordt het wel beter, mooi­er, snel­ler?
    Van mij hoeft het niet beter, mooi­er, snel­ler. Mis­schien moe­ten we ook gewoon eens tevre­den zijn met wat we al heb­ben..

    Wat is dan de vol­gen­de stap..? Wat voor kunst­jes moe­ten we na dat vlog­gen dan uit­ha­len..? De lat wordt op die manier — voor som­mi­gen onder ons — zo hoog gelegd.

    1. Ik denk zelf ook wel dat het geschre­ven woord beter bij mij past. Maar aan de ande­re kant lijkt het me ook wel eens leuk om hier op mijn eigen­ste blog wat meer aan te rom­me­len met ande­re vor­men (dus niet per se video, of alleen maar video) om iets te ver­tel­len of te delen. Gewoon zo maar, om te zien wat het los­maakt. Bij mij, of bij de bezoe­kers. Niet omdat het beter, mooi­er en snel­ler kan. Maar omdat het leuk is om af en toe van de gebaan­de paden af te wij­ken.
      En ja, ik ben tevre­den met wat ik al heb.

Reacties zijn gesloten.