Geen vlog op mijn blog! Toch?

Gis­ter­avond heb ik de doc­u­men­taire over Col­in Ben­ders (aka Kyte­man) zit­ten kijken. Bin­nenko­rt ga ik ‘m vast nog eens bek­ijken. Leve het gemak van Uitzend­ing Gemist. Na afloop van de doc­u­men­taire was het opzetten van de meest recente Kyte­man cd een logis­che stap. Tenslotte ging de hele uitzend­ing over de onstaans­geschiede­nis er van. Tij­dens het beluis­teren van de opera kon ik op m’n gemak ver­w­erken wat ik gezien had.

De cam­era zat Ben­ders zowat dag en nacht dicht op de huid om op deze manier een inkijk­je in het cre­atieve pro­ces van het muzikaal genie te kri­j­gen. Eén ding werd duidelijk, de pro­duc­tie van een nieuwe cd was geen gemakke­lijke bevalling. Ben­ders is wars van her­hal­ing en heeft een broert­je dood aan het bli­jven bewan­de­len van gebaande paden. Een tweede cd uit­bren­gen in lijn van zijn eerste zou in zijn ogen een soort van stil­stand zijn. Hij wil zich con­tinu ontwikke­len, niet een bestaand kun­st­je opnieuw uitvo­eren. Wat deze keuze voor hem en zijn omgev­ing betekent werd pijn­lijk duidelijk, want het bewust opgeven van iets wat men in de vingers heeft lei­dt automa­tisch tot onzek­er­heid. Ben­ders moet zichzelf opnieuw uitvin­den zon­der te weten of hij op het juiste spoor zit. Lastig wan­neer er onder­tussen een soort van bedri­jf ron­dom het merk ‘Kyte­man’ in elka­ar wordt getim­merd, en de naamgev­er zelf besluit het merk in twi­jfel te trekken.

Inter­es­sante materie dus en fascinerend in beeld gebracht. Adem­loos heb ik zit­ten kijken. Wat me ook nu nog bezighoudt is hoe Ben­ders zich schi­jn­baar niet bewust is van de cam­era en in veel gevallen ook niet van de mensen om hem heen. En mocht hij zich daar wel van bewust zijn, dan kan het hem ogen­schi­jn­lijk niets sche­len. Hij heeft andere zak­en aan zijn hoofd. In zijn hoofd. Hij is pure con­cen­tratie.

Hij is bezig met een kunst­werk, en het kunst­werk is hij zelf. Zo zie ik het.

Zelf vind ik me niet bijster cre­atief, heb ik moeite om mezelf dagelijks te con­cen­tr­eren om te schri­jven en schrap­pen aan een nieuw blog­je, en moet ik er niet aan denken andere richtin­gen in te slaan dan waar ik van­daag de dag al de nodi­ge inspan­nin­gen voor moet ver­richt­en om iets uit mijn vingers te kri­j­gen. Ondanks dat ik eigen­lijk best wel anders zou willen. Maar ergens ver­schuil ik me achter de weinige tijd die ik per dag beschik­baar heb om mezelf niet verder te ontwikke­len. Òf ik ben te moe, òf ik ben te lui. De schrik sloeg me dan ook om het hart toen ik deze week laat op de don­derdag­mid­dag de weke­lijkse #wot-opdracht onder ogen kreeg: Vlog.

Een video blog! En dat moest ik, -Moi! De bloggende schri­jver…- in elka­ar draaien!? Dacht het niet. Zo koos ik de weg van de min­ste cre­atieve weer­stand. Met het excu­us van laat thuis, hard gew­erkt, nog zoveel te doen, en wie zou mij nou willen zien, suste ik mijn opspe­lende geweten in slaap. Ter­wi­jl onder­tussen, in mijn hoofd, er vanalles ging bor­re­len. Maar ik bleef in de ontken­ning. Op mijn blog geen vlog!

Onder­tussen is het zondag. En heb ik nog steeds geen vlog op mijn blog. Wel denk ik er nu anders over. Mede van­wege die doc­u­men­taire gis­ter. Die ik iedereen kan aan­raden om ook te gaan zien. Dat gaat heel makke­lijk via Uitzend­ing Gemist. Of had ik dat al gezegd? Hoe dan ook, van­wege de getoonde exper­i­menteer­drift door Col­in Ben­ders om nieuwe bron­nen in zichzelf aan te boren, en eigen­lijk nog meer door diverse moedi­ge col­le­ga-blog­gers die het wel aan­durf­den om de stap naar een vlog te mak­en, heb ik mezelf voorgenomen om op deze plaats wat van mijn eerdere schroom te lat­en vallen. Niet dat ik er meteen een heel vlog tege­naan knal, maar de bedoel­ing is wel (en ik heb het al meerdere malen aangekondigd…) dat ik hiet wat meer van mezelf ga lat­en zien. Niet dat ik mezelf zo inter­es­sant vind. Wel omdat het me miss­chien helpen om via gevarieerdere blog/vlog/flog-uitin­gen de ideeën die zich in mijn hoofd ophouden wat eerder vorm te geven. Om te zien hoe ze zich buiten mijn hoofd ontwikke­len. Of hoe er op gereageerd wordt.

Laat ik dan als afs­luit­ing meteen maar een eerste stap zetten op voor mij onbek­end ter­rein en een foto van mijzelf plaat­sen. Ja, inder­daad. Van mijzelf. Dan weten jul­lie ook eens wie er achter deze site ver­bor­gen zit. En is de schok bij het ope­nen van een eventueel toekom­stig vlog alhi­er niet al te heftig.

~ ~ ~

15 Comments

Dank je 🙂
Het is het onbek­ende wat afschrikt en tegelijk­er­ti­jd fasci­neert. En het kan geen kwaad om van tijd tot tijd iets nieuws op te pakken om te zien wat het met je doet. Er valt tenslotte niets te ver­liezen.

Boeiend blog. Achter­af vind ik het the­ma van de WOT van deze week ‘vlog’ geweldig gekozen. Het heeft heel wat los­ge­maakt. Vooral weer­stand. En het is inter­es­sant je af te vra­gen waarom zo veel mensen zo veel moeite hebben om zichzelf te lat­en zien. Zelf heb ik de stoute schoe­nen aangetrokken en mezelf net uit bed in bad­jas op video vast­gelegd. De reac­ties zijn ver­rassend leuk en vooral heel inter­es­sant. Veel van geleerd. Het was een leuk exper­i­ment en smaakt miss­chien wel naar meer…

En geweldig je foto. Wat heb je een prachtig inter­es­sant hoofd. Ik vind het een aan­winst op je blog. Fijn dat je uit die anon­imiteit gestapt bent. Dat vind ik ten­min­ste. En nu ik je foto zie, ben ik ook benieuwd naar je stem en beweg­in­gen… Kom op maar met die vlog!

Klopt. Dat vlog-#wot heeft heel wat los­ge­maakt. Die weer­stand is erg herken­baar. Het zet wel het tra­di­tionele bloggen op z’n kop. Of en hoe ik er gevolg aan ga geven weet ik nog niet, maar het heeft me weer aan het denken gezet over hoe ik hier op mijn blog verder wil. Ooit voor­namelijk begonnen als een verza­melplaats van mijn korte verzin­selt­jes, merk ik dat ik er toch iets meer mee wil. Maar wat? Wat heb ik te vertellen en wie zit daar op te wacht­en? Dat is de onzek­er­heid waar ik doorheen moet zien te breken. In welke vorm dan ook.
En natu­urlijk hart­stikke bedankt voor het mooie com­pli­ment. Ik ga het zek­er doorgeven aan mijn hoofd. Hopelijk is nu niet de drem­pel al meteen te hoog gelegd voor mijn stem en mijn beweg­in­gen. Ik zie dat ze nu al zenuwachtig wor­den…

Niet vra­gen ‘wat heb ik te vertellen en wie zit daar op te wacht­en’, maar ‘wat wil ik vertellen, wat vind ik fijn te doen, wat doe ik het lief­st?’. Ik ben ervan over­tu­igd dat als je van jezelf uit­gaat het prachtig gaat wor­den. Heel, heel prachtig. Ik zit er in ieder geval op te ‘wacht­en’.

Vooral­snog heb ik gelukkig meer dan vol­doende te vertellen. Ben alleen af en toe op zoek naar andere manieren om het te vertellen. Andere schri­jf­sti­jl, of toch ander medi­um? Daar zit ik soms aan te denken. Maar daar bli­jft het vooral­snog bij. Wan­neer ik eerlijk ben, dan moet ik accepteren dat voor­lop­ig door mijn drukke werk, ik beter kan bli­jven schri­jven. Dat kost al genoeg tijd. Maar het kriebelt.

Ha! Ik had het gemist, de vlog­wot (!). Zo even kijken. Ook ik hik tegen dat vloggen aan. Ik kijk er ook niet zo graag naar dus waarom zou ik het zelf wel doen? Maar ik geef toe dat ik de afgelopen dagen mijn studeerkamer heb opgeruimd voor het geval ik besluit om toch wat meer te gaan doen met video. Ziet het er ten­min­ste een beet­je netjes/leuk uit ipv gevuld met ver­huis­dozen en troep.

En ja, hoe meer ik van jou zie, hoe leuk­er ik het vind! Mooie foto ook.

Ik denk dat ook ik (zoals Karin zelf ook ergens aangeeft) niet zozeer met mijn eigen hoofd op een vlog hoef. Je kunt ook op andere manieren een ver­haal vertellen mid­dels een video. Maar hoe, daar moet ik nog even over nadenken. En daar­na is nog de vraag of ik het kan en wil mak­en. Het moet wel bij me passen.
En dank je voor de com­pli­menten 🙂

De WOT opdracht was om er over te schri­jven. Dat heb ik gedaan. Daar­naast heeft het me aan het denken gezet of ik het miss­chien ook eens ga uit­proberen. Niets als VOT, maar gewoon als een andere cre­atieve vorm. Niet meer niet min­der. En wees niet bang, ik ga geen ellen­lange video posten met knis­perende papiert­jes om qua­si kun­stzin­nig te gaan doen.

Ik zei ooit dat ik wel eens een van mijn eigen ver­halen wilde voor­lezen, maar het eng vond om mezelf zo open en bloot op een film­p­je te zetten. Kwets­baar opstellen, bang voor de reac­ties, ik weet niet pre­cies wat me ervan weer­hield. Ik kreeg daar veel respons op en er werd onder andere gezegd dat men dat wel leuk zou vin­den; zo zouden ze kun­nen horen hoe mijn stem klonk. Ik bleef lang dubben.
Toch deed ik het en plaat­ste een stuk­je film op Hyves, ondanks dat ik niet zo’n held ben.
De reac­ties waren hartver­war­mend.

Het liep daar­na storm; iedereen plaat­ste zijn/haar eigenge­maak­te film­p­jes waarin ze zichzelf voorstelden.
Maar niet heus.
Alle­maal helden, net als ik.

Op You Tube ben ik ook ergens te vin­den, gefilmd op een feestje. Niet door mijzelf gemaakt dus onbe­van­gen gevan­gen.
Maar er is ook dit film­p­je, waarin ik iemand een fijne ver­jaardag wens..

Gewoon dur­ven als je wilt, Peter, maar niets moet.

http://tinyurl.com/ErIsErEenJarig

.. nog even terug..

Eigen­lijk vind ik dat vloggen niets toevoe­gen. Ik bli­jf liev­er bij het geschreven woord. Het wordt als­maar beter, mooier, sneller. Maar is dat eigen­lijk wel zo? Wordt het wel beter, mooier, sneller?
Van mij hoeft het niet beter, mooier, sneller. Miss­chien moeten we ook gewoon eens tevre­den zijn met wat we al hebben..

Wat is dan de vol­gende stap..? Wat voor kun­st­jes moeten we na dat vloggen dan uithalen..? De lat wordt op die manier — voor som­mi­gen onder ons — zo hoog gelegd.

Ik denk zelf ook wel dat het geschreven woord beter bij mij past. Maar aan de andere kant lijkt het me ook wel eens leuk om hier op mijn eigen­ste blog wat meer aan te rom­me­len met andere vor­men (dus niet per se video, of alleen maar video) om iets te vertellen of te delen. Gewoon zo maar, om te zien wat het los­maakt. Bij mij, of bij de bezoek­ers. Niet omdat het beter, mooier en sneller kan. Maar omdat het leuk is om af en toe van de gebaande paden af te wijken.
En ja, ik ben tevre­den met wat ik al heb.

Geef een reactie