Geen vlog op mijn blog! Toch?

Gisteravond heb ik de documentaire over Colin Benders (aka Kyteman) zitten kijken. Binnenkort ga ik ‘m vast nog eens bekijken. Leve het gemak van Uitzending Gemist. Na afloop van de documentaire was het opzetten van de meest recente Kyteman cd een logische stap. Tenslotte ging de hele uitzending over de onstaansgeschiedenis er van. Tijdens het beluisteren van de opera kon ik op m’n gemak verwerken wat ik gezien had.

De camera zat Benders zowat dag en nacht dicht op de huid om op deze manier een inkijkje in het creatieve proces van het muzikaal genie te krijgen. Eén ding werd duidelijk, de productie van een nieuwe cd was geen gemakkelijke bevalling. Benders is wars van herhaling en heeft een broertje dood aan het blijven bewandelen van gebaande paden. Een tweede cd uitbrengen in lijn van zijn eerste zou in zijn ogen een soort van stilstand zijn. Hij wil zich continu ontwikkelen, niet een bestaand kunstje opnieuw uitvoeren. Wat deze keuze voor hem en zijn omgeving betekent werd pijnlijk duidelijk, want het bewust opgeven van iets wat men in de vingers heeft leidt automatisch tot onzekerheid. Benders moet zichzelf opnieuw uitvinden zonder te weten of hij op het juiste spoor zit. Lastig wanneer er ondertussen een soort van bedrijf rondom het merk ‘Kyteman’ in elkaar wordt getimmerd, en de naamgever zelf besluit het merk in twijfel te trekken.

Interessante materie dus en fascinerend in beeld gebracht. Ademloos heb ik zitten kijken. Wat me ook nu nog bezighoudt is hoe Benders zich schijnbaar niet bewust is van de camera en in veel gevallen ook niet van de mensen om hem heen. En mocht hij zich daar wel van bewust zijn, dan kan het hem ogenschijnlijk niets schelen. Hij heeft andere zaken aan zijn hoofd. In zijn hoofd. Hij is pure concentratie.

Hij is bezig met een kunstwerk, en het kunstwerk is hij zelf. Zo zie ik het.

Zelf vind ik me niet bijster creatief, heb ik moeite om mezelf dagelijks te concentreren om te schrijven en schrappen aan een nieuw blogje, en moet ik er niet aan denken andere richtingen in te slaan dan waar ik vandaag de dag al de nodige inspanningen voor moet verrichten om iets uit mijn vingers te krijgen. Ondanks dat ik eigenlijk best wel anders zou willen. Maar ergens verschuil ik me achter de weinige tijd die ik per dag beschikbaar heb om mezelf niet verder te ontwikkelen. Òf ik ben te moe, òf ik ben te lui. De schrik sloeg me dan ook om het hart toen ik deze week laat op de donderdagmiddag de wekelijkse #wot-opdracht onder ogen kreeg: Vlog.

Een video blog! En dat moest ik, -Moi! De bloggende schrijver…- in elkaar draaien!? Dacht het niet. Zo koos ik de weg van de minste creatieve weerstand. Met het excuus van laat thuis, hard gewerkt, nog zoveel te doen, en wie zou mij nou willen zien, suste ik mijn opspelende geweten in slaap. Terwijl ondertussen, in mijn hoofd, er vanalles ging borrelen. Maar ik bleef in de ontkenning. Op mijn blog geen vlog!

Ondertussen is het zondag. En heb ik nog steeds geen vlog op mijn blog. Wel denk ik er nu anders over. Mede vanwege die documentaire gister. Die ik iedereen kan aanraden om ook te gaan zien. Dat gaat heel makkelijk via Uitzending Gemist. Of had ik dat al gezegd? Hoe dan ook, vanwege de getoonde experimenteerdrift door Colin Benders om nieuwe bronnen in zichzelf aan te boren, en eigenlijk nog meer door diverse moedige collega-bloggers die het wel aandurfden om de stap naar een vlog te maken, heb ik mezelf voorgenomen om op deze plaats wat van mijn eerdere schroom te laten vallen. Niet dat ik er meteen een heel vlog tegenaan knal, maar de bedoeling is wel (en ik heb het al meerdere malen aangekondigd…) dat ik hiet wat meer van mezelf ga laten zien. Niet dat ik mezelf zo interessant vind. Wel omdat het me misschien helpen om via gevarieerdere blog/vlog/flog-uitingen de ideeën die zich in mijn hoofd ophouden wat eerder vorm te geven. Om te zien hoe ze zich buiten mijn hoofd ontwikkelen. Of hoe er op gereageerd wordt.

Laat ik dan als afsluiting meteen maar een eerste stap zetten op voor mij onbekend terrein en een foto van mijzelf plaatsen. Ja, inderdaad. Van mijzelf. Dan weten jullie ook eens wie er achter deze site verborgen zit. En is de schok bij het openen van een eventueel toekomstig vlog alhier niet al te heftig.

~ ~ ~

15 gedachten over “Geen vlog op mijn blog! Toch?

  1. Mooi beschreven die stappen! (en herkenbaar ook, ik ben ook al van ‘een vlog? echt niet! naar video en nieuwe dingen zijn best leuk’ maar moet er nog iets mee doen)

    1. Dank je 🙂
      Het is het onbekende wat afschrikt en tegelijkertijd fascineert. En het kan geen kwaad om van tijd tot tijd iets nieuws op te pakken om te zien wat het met je doet. Er valt tenslotte niets te verliezen.

  2. Boeiend blog. Achteraf vind ik het thema van de WOT van deze week ‘vlog’ geweldig gekozen. Het heeft heel wat losgemaakt. Vooral weerstand. En het is interessant je af te vragen waarom zo veel mensen zo veel moeite hebben om zichzelf te laten zien. Zelf heb ik de stoute schoenen aangetrokken en mezelf net uit bed in badjas op video vastgelegd. De reacties zijn verrassend leuk en vooral heel interessant. Veel van geleerd. Het was een leuk experiment en smaakt misschien wel naar meer…

    En geweldig je foto. Wat heb je een prachtig interessant hoofd. Ik vind het een aanwinst op je blog. Fijn dat je uit die anonimiteit gestapt bent. Dat vind ik tenminste. En nu ik je foto zie, ben ik ook benieuwd naar je stem en bewegingen… Kom op maar met die vlog!

    1. Klopt. Dat vlog-#wot heeft heel wat losgemaakt. Die weerstand is erg herkenbaar. Het zet wel het traditionele bloggen op z’n kop. Of en hoe ik er gevolg aan ga geven weet ik nog niet, maar het heeft me weer aan het denken gezet over hoe ik hier op mijn blog verder wil. Ooit voornamelijk begonnen als een verzamelplaats van mijn korte verzinseltjes, merk ik dat ik er toch iets meer mee wil. Maar wat? Wat heb ik te vertellen en wie zit daar op te wachten? Dat is de onzekerheid waar ik doorheen moet zien te breken. In welke vorm dan ook.
      En natuurlijk hartstikke bedankt voor het mooie compliment. Ik ga het zeker doorgeven aan mijn hoofd. Hopelijk is nu niet de drempel al meteen te hoog gelegd voor mijn stem en mijn bewegingen. Ik zie dat ze nu al zenuwachtig worden…

      1. Niet vragen ‘wat heb ik te vertellen en wie zit daar op te wachten’, maar ‘wat wil ik vertellen, wat vind ik fijn te doen, wat doe ik het liefst?’. Ik ben ervan overtuigd dat als je van jezelf uitgaat het prachtig gaat worden. Heel, heel prachtig. Ik zit er in ieder geval op te ‘wachten’.

        1. Vooralsnog heb ik gelukkig meer dan voldoende te vertellen. Ben alleen af en toe op zoek naar andere manieren om het te vertellen. Andere schrijfstijl, of toch ander medium? Daar zit ik soms aan te denken. Maar daar blijft het vooralsnog bij. Wanneer ik eerlijk ben, dan moet ik accepteren dat voorlopig door mijn drukke werk, ik beter kan blijven schrijven. Dat kost al genoeg tijd. Maar het kriebelt.

  3. Ha! Ik had het gemist, de vlogwot (!). Zo even kijken. Ook ik hik tegen dat vloggen aan. Ik kijk er ook niet zo graag naar dus waarom zou ik het zelf wel doen? Maar ik geef toe dat ik de afgelopen dagen mijn studeerkamer heb opgeruimd voor het geval ik besluit om toch wat meer te gaan doen met video. Ziet het er tenminste een beetje netjes/leuk uit ipv gevuld met verhuisdozen en troep.

    En ja, hoe meer ik van jou zie, hoe leuker ik het vind! Mooie foto ook.

    1. Ik denk dat ook ik (zoals Karin zelf ook ergens aangeeft) niet zozeer met mijn eigen hoofd op een vlog hoef. Je kunt ook op andere manieren een verhaal vertellen middels een video. Maar hoe, daar moet ik nog even over nadenken. En daarna is nog de vraag of ik het kan en wil maken. Het moet wel bij me passen.
      En dank je voor de complimenten 🙂

    1. De WOT opdracht was om er over te schrijven. Dat heb ik gedaan. Daarnaast heeft het me aan het denken gezet of ik het misschien ook eens ga uitproberen. Niets als VOT, maar gewoon als een andere creatieve vorm. Niet meer niet minder. En wees niet bang, ik ga geen ellenlange video posten met knisperende papiertjes om quasi kunstzinnig te gaan doen.

  4. Ik zei ooit dat ik wel eens een van mijn eigen verhalen wilde voorlezen, maar het eng vond om mezelf zo open en bloot op een filmpje te zetten. Kwetsbaar opstellen, bang voor de reacties, ik weet niet precies wat me ervan weerhield. Ik kreeg daar veel respons op en er werd onder andere gezegd dat men dat wel leuk zou vinden; zo zouden ze kunnen horen hoe mijn stem klonk. Ik bleef lang dubben.
    Toch deed ik het en plaatste een stukje film op Hyves, ondanks dat ik niet zo’n held ben.
    De reacties waren hartverwarmend.

    Het liep daarna storm; iedereen plaatste zijn/haar eigengemaakte filmpjes waarin ze zichzelf voorstelden.
    Maar niet heus.
    Allemaal helden, net als ik.

    Op You Tube ben ik ook ergens te vinden, gefilmd op een feestje. Niet door mijzelf gemaakt dus onbevangen gevangen.
    Maar er is ook dit filmpje, waarin ik iemand een fijne verjaardag wens..

    Gewoon durven als je wilt, Peter, maar niets moet.

    http://tinyurl.com/ErIsErEenJarig

  5. .. nog even terug..

    Eigenlijk vind ik dat vloggen niets toevoegen. Ik blijf liever bij het geschreven woord. Het wordt alsmaar beter, mooier, sneller. Maar is dat eigenlijk wel zo? Wordt het wel beter, mooier, sneller?
    Van mij hoeft het niet beter, mooier, sneller. Misschien moeten we ook gewoon eens tevreden zijn met wat we al hebben..

    Wat is dan de volgende stap..? Wat voor kunstjes moeten we na dat vloggen dan uithalen..? De lat wordt op die manier – voor sommigen onder ons – zo hoog gelegd.

    1. Ik denk zelf ook wel dat het geschreven woord beter bij mij past. Maar aan de andere kant lijkt het me ook wel eens leuk om hier op mijn eigenste blog wat meer aan te rommelen met andere vormen (dus niet per se video, of alleen maar video) om iets te vertellen of te delen. Gewoon zo maar, om te zien wat het losmaakt. Bij mij, of bij de bezoekers. Niet omdat het beter, mooier en sneller kan. Maar omdat het leuk is om af en toe van de gebaande paden af te wijken.
      En ja, ik ben tevreden met wat ik al heb.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *