Zuur

Waar­om moet ik hui­len?”
“Je huilt niet. Je eet een zuur man­da­rijn­tje.”
Samen kij­ken we naar de foto die ik zojuist van hem heb geno­men. Inmid­dels eten we van een nieuw man­da­rijn­tje. Een­tje die hope­lijk wat min­der zuur is dan het voor­gaan­de. We zijn nog wat ver­kleumd van de wan­de­ling door de regen die we zojuist vol­tooid heb­ben. Het was soms erg span­nend wan­neer we de weg weer eens kwijt waren. Maar geluk­kig was daar tel­kens de door­tas­tend­heid van mijn jong­ste klein­zoon (3 jr) die iede­re keer aan­kno­pings­pun­ten zag om dan eens links en dan eens rechts af te slaan. Zo dwaal­den we door de stil­le woon­er­ven ter­wijl de drup­pels gestaag op ons neer­vie­len. Uit de wol­ken. In tegen­stel­ling tot de nat­te bla­de­ren die het weg­dek ver­ra­der­lijk glad maak­ten. Die vie­len uit de bomen, ver­tel­de hij tus­sen neus en lip­pen. Aldus leer­de ik veel bij. Ook dat je in onze wijk onmo­ge­lijk kunt ver­dwa­len. Want elke straat komt uit bij opa’s huis. Indien je maar lang genoeg door­loopt.

Nu zit­ten we gezel­lig op de bank. We lezen nog een boek voor­dat hij een mid­dag­dut­je gaat doen. Iets wat nog niet bij hem bekend is.
“Kan ik nog een pan­da­rijn­tje krij­gen?”
“Een man­da­rijn­tje. Tuur­lijk. En daar­na breng ik je naar bed.”
“Waar­om moet ik naar bed?”
“Omdat… Omdat je dan goed kunt uit­rus­ten van onze wan­de­ling door de regen.”
“Ik ben hele­maal niet moe. Eigen­lijk.”
“Tja.”
“Ik wil heel graag niet gaan sla­pen.”
“Hier, pak nog maar een man­da­rijn­tje.”
“Ik wil geen pan­da­rijn­tje meer. En ik wil heel graag niet naar bed.”
Een eer­ste drup­pel valt op zijn wang. Uit de ogen. Niet uit de wol­ken deze keer.
“Ja jon­gen, het leven kan soms ook zuur zijn.”
De woord­grap is niet aan hem besteed. Kop­pig schuift hij op rich­ting de hoek van de bank. Heel graag had ik hem lek­ker bene­den gehou­den. Maar ik neem mijn ver­ant­woor­de­lijk­heid en breng hem naar de logeer­ka­mer. Even later zit ik alleen in de woon­ka­mer. Op de tafel lig­gen nog enke­le stuk­jes pan­da­rijn. Zoet en zuur door elkaar. Net zoals het ech­te leven.

~ ~ ~

17 Replies to “Zuur”

  1. Wat kun je toch altijd ver­te­de­rend schrij­ven over je klein­kin­de­ren. En er zit weer een mooie moraal in. Zoet en zuur, that’s life.

    1. Het wordt me ook wel heel er gemak­ke­lijk gemaakt met twee van die gewel­di­ge klein­kin­de­ren 😉
      En die moraal komt vaak pas tij­dens het schrij­ven boven­drij­ven. Heel apart.

      1. Genie­ten, Peer.…

  2. Zo heer­lijk, zo puur… Peer…
    Heer­lijk je weer te lezen!
    xxx

    1. En voor mij genie­ten te zien dat je weer onder mijn lezers bent 🙂
      xxx

  3. Genot om te lezen.

    1. Dank je. Het zijn meest­al van die klei­ne gesprek­jes e.d. waar­van je later pas ziet hoe mooi ze zijn. Wan­neer je er de tijd voor neemt (of kunt nemen) om ze nog eens voor je gees­tes­oog af te spe­len.

  4. Ont­roe­rend. Ver­te­de­rend. Heer­lijk lees­voer.

    1. Het is dan ook een ver­te­de­rend jong.

  5. Heer­lijk zo’n momen­ten samen, geniet er maar lek­ker van ook al is het leven niet altijd even zoet. Fijn week­end @->–

    1. We pro­be­ren zoveel moge­lijk momen­ten te pak­ken. Ze groei­en op als kool en voor je het weet kun je dit soort gesprek­jes niet meer voe­ren.

  6. Prach­tig, jouw ver­tel­lin­gen. Zoals altijd..

    1. Dank je. Het doet me deugd, jouw com­pli­men­ten te mogen ont­van­gen.

  7. Oh.. wat een onrecht. Opa.

    1. Ja, soms is het oneer­lijk ver­deeld. Mag je een keer­tje oppas­sen, en dan moet hij naar bed 😉

  8. Wat een prach­ti­ge ver­tel­ling met al die beeld­spraak en woord­pa­ral­lel­len. Heer­lijk om te lezen!

    1. Dank je. Al schrij­ven­de kwam het alle­maal bij elkaar.

Comments are closed.