Kreatief door kurk

Vanocht­end, op weg naar een uurt­je bin­nen­shuis sporten ter­wi­jl buiten de herf­st­zon uit­bundig scheen, hoorde ik op de autora­dio iemand uit­leggen hoe bomen in staat zijn hun bladeren te lat­en vallen. Ze stoten die af. Als ware het ver­ban­nen zonen. Of dochters. En dat kun­nen ze door een soort van kurk­laag­je aan te mak­en op de plek waar het blad hou­vast heeft aan de tak. Langza­am wordt dit kurk hard­er waar­door hecht­ing uitein­delijk niet meer mogelijk is, en er voor de bladeren niets anders op zit dan los te lat­en. Een pro­ces wat voor het ene blad langer duurt dan voor het andere. Een vorm van ver­lat­ingsangst waar­bij niet duidelijk is wie voor de aarzel­ing ver­ant­wo­ordelijk is. De tak of het blad. Maar schei­den zullen ze. Res­olu­ut sluit de boom zich zo af van de buiten­wereld. Om in het voor­jaar weer te ont­dooien. Te ontkurken.

Ik luis­ter­de aan­dachtig. En werd een beet­je jalo­ers. Wat een hand­ig sys­teem, dacht ik bij mezelf. Hoe ideaal zou het zijn om jezelf peri­odiek een tijd­je af te kun­nen sluiten van alle hec­tiek om je heen. Gewoon een kurk in alle kanalen die con­tinu aller­lei triv­ia over ons uit­storten. In het begin nog wat onwen­nig om die besliss­ing te nemen. Waar­door de kurk soms niet al te vast aange­drukt is en er toch nog wat infor­matie langs sijpelt. Maar gaan­deweg gaat het bevallen. De rust werkt heilza­am. De laat­ste kurken wor­den snel aange­bracht en alle­maal nog eens nagelopen om er voor te zor­gen dat alle ruis buitenges­loten is.

Nu kan er nagedacht wor­den. Tijd en ruimte in overvloed om te lezen. Om te schri­jven. Geen excus­es meer. Geen aflei­d­ing.

Kreatief door kurk.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets