Kreatief door kurk

Van­och­tend, op weg naar een uur­tje bin­nens­huis spor­ten ter­wijl bui­ten de herfst­zon uit­bun­dig scheen, hoor­de ik op de auto­ra­dio iemand uit­leg­gen hoe bomen in staat zijn hun bla­de­ren te laten val­len. Ze sto­ten die af. Als ware het ver­ban­nen zonen. Of doch­ters. En dat kun­nen ze door een soort van kur­klaag­je aan te maken op de plek waar het blad hou­vast heeft aan de tak. Lang­zaam wordt dit kurk har­der waar­door hech­ting uit­ein­de­lijk niet meer moge­lijk is, en er voor de bla­de­ren niets anders op zit dan los te laten. Een pro­ces wat voor het ene blad lan­ger duurt dan voor het ande­re. Een vorm van ver­la­tings­angst waar­bij niet dui­de­lijk is wie voor de aar­ze­ling ver­ant­woor­de­lijk is. De tak of het blad. Maar schei­den zul­len ze. Reso­luut sluit de boom zich zo af van de bui­ten­we­reld. Om in het voor­jaar weer te ont­dooi­en. Te ont­kur­ken.

Ik luis­ter­de aan­dach­tig. En werd een beet­je jaloers. Wat een han­dig sys­teem, dacht ik bij mezelf. Hoe ide­aal zou het zijn om jezelf peri­o­diek een tijd­je af te kun­nen slui­ten van alle hec­tiek om je heen. Gewoon een kurk in alle kana­len die con­ti­nu aller­lei tri­via over ons uit­stor­ten. In het begin nog wat onwen­nig om die beslis­sing te nemen. Waar­door de kurk soms niet al te vast aan­ge­drukt is en er toch nog wat infor­ma­tie langs sij­pelt. Maar gaan­de­weg gaat het beval­len. De rust werkt heil­zaam. De laat­ste kur­ken wor­den snel aan­ge­bracht en alle­maal nog eens nage­lo­pen om er voor te zor­gen dat alle ruis bui­ten­ge­slo­ten is.

Nu kan er nage­dacht wor­den. Tijd en ruim­te in over­vloed om te lezen. Om te schrij­ven. Geen excu­ses meer. Geen aflei­ding.

Kre­a­tief door kurk.

~ ~ ~

Con­text — 3
Dood­lijn

4 reacties op “Kreatief door kurk”

Reacties zijn gesloten.