Afstand

Langer dan ik mij wist te herinneren was ik bezig om het pad in de achtertuin sneeuwvrij te maken toen ik op een dag een soort gezoem hoorde. Het kwam van ergens een heel eind boven mij. Was het een observerende helikopter of een passerend vliegtuig op weg naar voor mij onbekende bestemming? Nieuwsgierig keek ik op. En zag mijn zicht gehinderd door laaghangende takken bedekt met verse sneeuw. Daartussendoor waren slechts fragmenten strakblauwe heldere ochtend waarneembaar. Hoe ik ook mijn best deed, ik kon met geen moeite door het takgewas heen kijken om de herkomst van het inmiddels afzwakkende geluid te traceren. Even later was het weer doodstil in de lucht. Gefrustreerd hervatte ik mijn winterse werkzaamheden.

Niet veel later vielen de eerste ijsdruppels smeltende sneeuw in mijn onbedekte hals. Huiverend voelde ik ze tergend langzaam over mijn rug naar beneden glijden. Ik keek nogmaals op naar de takken boven mij. Vol hoop ditmaal. Een korte inschatting leerde mij dat het nog minstens een halve dag zou duren voordat de meeste sneeuw verdwenen zou zijn en mij een betere blik gegund zou zijn op dat wat zich nu nog aan mijn spiedend oog wist te onttrekken. Daar kon ik niet op wachten. Misschien was het beter wat meer afstand te nemen. Zo dicht op de takken zouden ze zelfs in al hun kaalheid nog in staat zijn mij te belemmeren te zien wat ik wilde zien.

Ik nam plaats op de koude grond. Ging zelfs op mijn rug in de opgehoopte sneeuw liggen. En keek omhoog. Naar de takken. Door de takken. Voorbij de takken. Zover ik kon zien.

Om niets te zien. Helemaal niets.

Teleurgesteld stond ik na een poos op. De sneeuwschuiver die ik al die tijd had vastgehouden voelde nutteloos aan. Wat moest ik er mee? Het halfvrijgemaakte pad zou of vanzelf wel sneeuwvrij geraken vanwege de invallende dooi. Of zich anders weer toedekken met een wit donsdeken mocht het toch nog gaan sneeuwen. Mijn inbreng was van nul en generlei waarde. Wie zat er eigenlijk op te wachten? Ik liep naar het schuurtje en zag het overige tuingereedschap wachten op andere tijden. Met een zucht sloot ik de deur nadat ik de sneeuwschuiver een plaatsje ergens achteraan had gegeven. Ik keek niet meer omhoog onderweg van schuur naar huis.

~ ~ ~

3 gedachten over “Afstand

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *