Wennen

Hoe raar het ook klinkt, maar het is voor mij weer wennen. Het schrijven gaat me moeizaam af. Wanneer ik de blogs teruglees die ik deze week heb geschreven, dan lees ik mezelf er nog niet in terug. Dat is dan ook voornamelijk de reden om voorlopig iedere dag iets te gaan posten. Ik wil terug naar het gevoel dat ik tot ergens eind oktober dit jaar had. Een overtuiging dat welk onderwerp ik ook onder handen zou nemen, het resultaat origineel en herkenbaar zou zijn. Origineel in de zin van een aparte invalshoek om het onderwerp te benaderen. Herkenbaar alsof er een soort watermerk door het geschrevene heen schemert. Het petepel-watermerk welteverstaan.

Misschien was ik overmoedig. Misschien hoort dat ook wel zo wanneer je bijna als in een flow in weinig tijd toch een aantal blogs per week weet te produceren.

Nu is die overmoed echter afwezig. Laat staan de flow. Het voelt als terug bij af. Ik ben teveel aan het schrijven in plaats van iets te zeggen. Nog steeds vormen zich voldoende ideeën in mijn hoofd, maar zodra ik ze aan ‘het papier’ toe wil vertrouwen, blijft er niets van over.

Bij het overlezen hoor ik wel een stem, doch niet de mijne. Nog niet.

~ ~ ~

4 gedachten over “Wennen

  1. Het is herkenbaar, vind ik. Hoe meer ik schrijf des te meer ideeën komen binnen. Een schrijver zei ooit eens tegen mij: ‘Schrijven, dat is gewoon werk hoor. Elke dag opnieuw. Gaan zitten en aan het werk. De inspiratie komt soms wel maar soms ook niet.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *