Wennen

Hoe raar het ook klinkt, maar het is voor mij weer wen­nen. Het schri­jven gaat me moeiza­am af. Wan­neer ik de blogs teruglees die ik deze week heb geschreven, dan lees ik mezelf er nog niet in terug. Dat is dan ook voor­namelijk de reden om voor­lop­ig iedere dag iets te gaan posten. Ik wil terug naar het gevoel dat ik tot ergens eind okto­ber dit jaar had. Een over­tuig­ing dat welk onder­w­erp ik ook onder han­den zou nemen, het resul­taat orig­i­neel en herken­baar zou zijn. Orig­i­neel in de zin van een aparte inval­shoek om het onder­w­erp te benaderen. Herken­baar alsof er een soort water­merk door het geschrevene heen schemert. Het pete­pel-water­merk wel­tev­er­staan.

Miss­chien was ik over­moedig. Miss­chien hoort dat ook wel zo wan­neer je bij­na als in een flow in weinig tijd toch een aan­tal blogs per week weet te pro­duc­eren.

Nu is die over­moed echter afwezig. Laat staan de flow. Het voelt als terug bij af. Ik ben teveel aan het schri­jven in plaats van iets te zeggen. Nog steeds vor­men zich vol­doende ideeën in mijn hoofd, maar zodra ik ze aan ‘het papi­er’ toe wil vertrouwen, bli­jft er niets van over.

Bij het over­lezen hoor ik wel een stem, doch niet de mijne. Nog niet.

~ ~ ~

4 Comments

Het is herken­baar, vind ik. Hoe meer ik schri­jf des te meer ideeën komen bin­nen. Een schri­jver zei ooit eens tegen mij: ‘Schri­jven, dat is gewoon werk hoor. Elke dag opnieuw. Gaan zit­ten en aan het werk. De inspi­ratie komt soms wel maar soms ook niet.”

Geef een reactie