Terug

Gis­ter stu­urde Karin Ramak­er een tweet de wereld in:

Ik had die tweet niet gezien, maar gelukkig schreef ze er van­daag een blog over. En omdat ik Karin in mijn blogroll heb staan kreeg ik dit blog gelukkig wel onder ogen. Dus ging ik na het lezen van haar oproep naar de com­ment sec­tie om mijn blog aan te pri­jzen.

Om voor­dat ik op de ‘reac­tie plaat­sen’ knop druk­te mijn aan­bevel­ing alweer weg te halen.

Wat een hoog­moed. Hoe haalde ik het in mijn hoofd mijn eigen schri­jf­sels bij een ervaren blog­ger als Karin naar voren te schuiv­en als iets wat zij per se zou moeten lezen. Alsof zij met al haar schri­jf­sessies die ze door heel Ned­er­land geeft, en met al haar blog­con­nec­ties niets beters onder ogen kri­jgt. Ik leek wel gek.

Opgelucht leunde ik achterover. Mijn reac­tie was net op tijd gewist. Alge­hele hilar­iteit mij bespaard gebleven. Van bene­den klonk een andere oproep. Of ik er nog aan gedacht had om bood­schap­pen te doen. Met een zucht klapte ik de lap­top dicht.

Buiten bleef ik een tijd­je staan met de autosleu­tels in mijn han­den. Waar had ik dat ding ook alweer gepar­keerd? Ver­twi­jfeld keek ik om me heen ter­wi­jl het besef dat ik ‘m had uit­geleend net zo langza­am neer­daalde als de lichte regen uit de samen­pakkende wolken. Even lat­er liep ik door het kleine park­je wat onze woon­wijk schei­dt van het meest nabi­jgele­gen winkel­cen­trum. Het was inmid­dels hard­er gaan rege­nen. Iets waar ik mij niet op gek­leed had. Zuch­t­end knoopte ik de kraag van mijn dunne zomer­jas nog wat verder dicht.

Wat­je.”
Ver­baasd bleef ik staan. Had iemand com­men­taar op mijn aanstel­lerig kromge­bo­gen wan­del­houd­ing van­wege de aan­houdende regen? Maar ik zag nie­mand.
“Natu­urlijk moet je onze blogs aan­pri­jzen bij Karin. Ze zijn toch goed! Zit toch niet aldoor te twi­jfe­len.”
Met een schok herk­ende ik dit­maal de stem. Het was die van mijn alter ego. Man van Hout.

Een hele tijd gele­den al had ik hem het zwi­j­gen opgelegd. Hij werd mij te pop­u­lair. En dat wist hij maar al te goed. Zijn blogs wer­den keer op keer beter gelezen dan die van mij. Ze waren scher­p­er. Ongen­u­anceerder. Met meer humor en vaart geschreven. Dat deed het goed bij de lez­ers. Niet bij mij. Het maak­te me jalo­ers. Op mijn alter ego. Ja, ik weet het. Achter­af gezien klinkt dat vreemd.

Waarom laat je mij niet opnieuw zo af en toe een blog­je schri­jven? Onder jouw naam.”
“Waarom zou ik?”
“Omdat ik wel heldere, cut-the-crap en nuchter geschreven blogs kan oplev­eren. Bijvoor­beeld.”
“Haha, wat zijn we weer lol­lig.”
“Oh ja, da’s waar ook. En met humor.”
“Hou maar op. Je punt is duidelijk. Ik dacht trouwens dat ik je voor­goed de nek had omge­draaid.”
“Onkruid ver­gaat niet. En dat gaat ook op voor hout.”
“Ik had het kun­nen weten. Waar ben je eigen­lijk? Ik hoor je wel maar zie je niet.”
“Achter je.”

~ ~ ~

Nood breekt wet­ten zeggen ze, en nu ik iedere dag wil gaan bloggen moet ik niet al te moeil­ijk doen. Alle hulp is welkom. Zelfs die van mijn alter ego. Bij deze heb ik hem overge­bracht van het troost­eloze park­je naar onze achter­tu­in en een plek uit­gekozen waar ik hem vanaf mijn werkkamer goed kan zien staan. En hij mij. 
Het eerste wat hij heeft gedaan toen ik even niet oplet­tend was, is alsnog een reac­tie gegeven onder het blog van Karin. Onder mijn naam. Ik schaam me diep. Hoewel hij zich voor zijn doen erg heeft inge­houden. Maar ik zie dat hij geni­et van zijn nieuw ver­wor­ven posi­tie.

Waar ben ik aan begonnen…?

~ ~ ~

22 Comments

Inmid­dels is de reac­tie van Karin ‘bin­nen’:
“Qua schri­jf­sti­jl pri­ma, maar moet soms ook even fron­sen wat wel en niet echt is. Toch bli­jft dat lastig, merk ik.”
Een goeie samen­vat­ting van mijn blogs, moet ik toegeven 🙂

.. aan­dachtorgel.. De mooiste blogs wor­den geschreven door mensen die dicht­bij zichzelf bli­jven. Hoev­er je op dat moment ook van jezelf af staat.
Ik schri­jf geen blogs. Ik zou niet weten hoe.
Schri­jf nou maar gewoon. Of je nou gelezen wordt of niet. Schri­jven doe je vooral voor jezelf. Om je hoofd leeg te mak­en, omdat je anders over­loopt, of knet­tergek wordt.
Ik dan..

Beter een aan­dachtorgel dan een dranko­rgel 😉
Jij zou heel goed heel mooie blogs kun­nen schri­jven. Daar­voor hoef je niet te weten hoe. Daar­voor hoef je alleen maar gewoon te schri­jven.
Voor jezelf. Of voor wie dan ook.

Dank zij jou, kwam ik ook op haar blog en mooier nog op dat van Klaas dat ik net als jij heb toegevoegd. Dat was een prachtige ont­dekking. Jij gebruikt een alter-ego, anderen gebruiken ver­schil­lende schri­jf­sti­jlen. Zoal­sl Jol­ka zegt: schri­jf nou maar gewoon. Blijk­baar bevalt dat velen zeer goed. Jij hebt pageviews waar ik slechts van kan dromen!

Ja, dat blog van Klaas is inder­daad erg goed. Zo groeit de lijst als­maar met mooie par­elt­jes.
En dank je. Ik ga zek­er meer/vaker schri­jven. Maar alleen dat ‘gewoon’, dat lukt me niet alti­jd.
Over die pageviews heb ik niet te kla­gen, alleen vraag ik me wel vaak af wat er achter zit. Of het daad­w­erke­lijk alle­maal lez­ers zijn dat zou ik niet weten. Maar het is alle­maal te ingewikkeld om me daar in te verdiepen. In ieder geval kri­jg ik vol­doende respons op mijn blogs dus ze wor­den gelezen 😉

Geef een reactie