Terug

Gis­ter stuur­de Karin Rama­ker een tweet de wereld in:

Ik had die tweet niet gezien, maar geluk­kig schreef ze er van­daag een blog over. En omdat ik Karin in mijn blo­groll heb staan kreeg ik dit blog geluk­kig wel onder ogen. Dus ging ik na het lezen van haar oproep naar de com­ment sec­tie om mijn blog aan te prij­zen.

Om voor­dat ik op de ‘reac­tie plaat­sen’ knop druk­te mijn aan­be­ve­ling alweer weg te halen.

Wat een hoog­moed. Hoe haal­de ik het in mijn hoofd mijn eigen schrijf­sels bij een erva­ren blog­ger als Karin naar voren te schui­ven als iets wat zij per se zou moe­ten lezen. Als­of zij met al haar schrijf­ses­sies die ze door heel Neder­land geeft, en met al haar blogcon­nec­ties niets beters onder ogen krijgt. Ik leek wel gek.

Opge­lucht leun­de ik ach­ter­over. Mijn reac­tie was net op tijd gewist. Alge­he­le hila­ri­teit mij bespaard geble­ven. Van bene­den klonk een ande­re oproep. Of ik er nog aan gedacht had om bood­schap­pen te doen. Met een zucht klap­te ik de lap­top dicht.

Bui­ten bleef ik een tijd­je staan met de auto­sleu­tels in mijn han­den. Waar had ik dat ding ook alweer gepar­keerd? Ver­twij­feld keek ik om me heen ter­wijl het besef dat ik ‘m had uit­ge­leend net zo lang­zaam neer­daal­de als de lich­te regen uit de samen­pak­ken­de wol­ken. Even later liep ik door het klei­ne parkje wat onze woon­wijk scheidt van het meest nabij­ge­le­gen win­kel­cen­trum. Het was inmid­dels har­der gaan rege­nen. Iets waar ik mij niet op gekleed had. Zuch­tend knoop­te ik de kraag van mijn dun­ne zomer­jas nog wat ver­der dicht.

Wat­je.”
Ver­baasd bleef ik staan. Had iemand com­men­taar op mijn aan­stel­le­rig krom­ge­bo­gen wan­del­hou­ding van­we­ge de aan­hou­den­de regen? Maar ik zag nie­mand.
“Natuur­lijk moet je onze blogs aan­prij­zen bij Karin. Ze zijn toch goed! Zit toch niet aldoor te twij­fe­len.”
Met een schok her­ken­de ik dit­maal de stem. Het was die van mijn alter ego. Man van Hout.

Een hele tijd gele­den al had ik hem het zwij­gen opge­legd. Hij werd mij te popu­lair. En dat wist hij maar al te goed. Zijn blogs wer­den keer op keer beter gele­zen dan die van mij. Ze waren scher­per. Onge­nu­an­ceer­der. Met meer humor en vaart geschre­ven. Dat deed het goed bij de lezers. Niet bij mij. Het maak­te me jaloers. Op mijn alter ego. Ja, ik weet het. Ach­ter­af gezien klinkt dat vreemd.

Waar­om laat je mij niet opnieuw zo af en toe een blogje schrij­ven? Onder jouw naam.”
“Waar­om zou ik?”
“Omdat ik wel hel­de­re, cut-the-crap en nuch­ter geschre­ven blogs kan ople­ve­ren. Bij­voor­beeld.”
“Haha, wat zijn we weer lol­lig.”
“Oh ja, da’s waar ook. En met humor.”
“Hou maar op. Je punt is dui­de­lijk. Ik dacht trou­wens dat ik je voor­goed de nek had omge­draaid.”
“Onkruid ver­gaat niet. En dat gaat ook op voor hout.”
“Ik had het kun­nen weten. Waar ben je eigen­lijk? Ik hoor je wel maar zie je niet.”
“Ach­ter je.”

~ ~ ~

Nood breekt wet­ten zeg­gen ze, en nu ik iede­re dag wil gaan blog­gen moet ik niet al te moei­lijk doen. Alle hulp is wel­kom. Zelfs die van mijn alter ego. Bij deze heb ik hem over­ge­bracht van het troos­te­lo­ze parkje naar onze ach­ter­tuin en een plek uit­ge­ko­zen waar ik hem van­af mijn werk­ka­mer goed kan zien staan. En hij mij. 
Het eer­ste wat hij heeft gedaan toen ik even niet oplet­tend was, is als­nog een reac­tie gege­ven onder het blog van Karin. Onder mijn naam. Ik schaam me diep. Hoe­wel hij zich voor zijn doen erg heeft inge­hou­den. Maar ik zie dat hij geniet van zijn nieuw ver­wor­ven posi­tie.

Waar ben ik aan begon­nen…?

~ ~ ~

22 Replies to “Terug”

    1. Zie je wel. Alleen hij krijgt zul­ke reac­ties…

      Beantwoorden

  1. Samen lef! Wat was trou­wens de reac­tie van Karin R?

    Beantwoorden

    1. We vor­men een gou­den com­bi­na­tie 😉 Onder het blog van Karin R heb ik ver­der nog geen reac­tie van haar gezien. Maar wie weet.

      Beantwoorden

      1. Inmid­dels is de reac­tie van Karin ‘bin­nen’:
        “Qua schrijf­stijl pri­ma, maar moet soms ook even fron­sen wat wel en niet echt is. Toch blijft dat las­tig, merk ik.”
        Een goeie samen­vat­ting van mijn blogs, moet ik toe­ge­ven 🙂

        Beantwoorden

  2. Tata­taaaaaaaaaaa

    Beantwoorden

    1. Tut­tut­tut, het is de Man van Hout maar.

      Beantwoorden

    1. Waar­om krijgt hij nou al die enthou­si­as­te reac­ties van vrou­wen, en ik niet…?

      Beantwoorden

  3. Yep, cut-the-crap en gewoon doen 🙂 zowel het samen schrij­ven als het aan­be­ve­len.

    Beantwoorden

    1. Ik zal wel moe­ten. Vol­gens mij krijg ik hem deze keer niet meer weg. Hij is terug. Defi­ni­tief.

      Beantwoorden

  4. Wat is er mis met jezelf aan­be­ve­len. Jouw blog is meer dan waard gele­zen te wor­den!

    Beantwoorden

    1. Dank je voor het com­pli­ment. Maar het blijft wat vreemd aan­voe­len om jezelf aan te prij­zen. Als je begrijpt wat ik bedoel.

      Beantwoorden

  5. .. aan­dacht­or­gel.. De mooi­ste blogs wor­den geschre­ven door men­sen die dicht­bij zich­zelf blij­ven. Hoe­ver je op dat moment ook van jezelf af staat.
    Ik schrijf geen blogs. Ik zou niet weten hoe.
    Schrijf nou maar gewoon. Of je nou gele­zen wordt of niet. Schrij­ven doe je voor­al voor jezelf. Om je hoofd leeg te maken, omdat je anders over­loopt, of knet­ter­gek wordt.
    Ik dan..

    Beantwoorden

    1. Beter een aan­dacht­or­gel dan een drank­or­gel 😉
      Jij zou heel goed heel mooie blogs kun­nen schrij­ven. Daar­voor hoef je niet te weten hoe. Daar­voor hoef je alleen maar gewoon te schrij­ven.
      Voor jezelf. Of voor wie dan ook.

      Beantwoorden

  6. twitter_anneeke 28 december 2012 at 11:55

    Dank zij jou, kwam ik ook op haar blog en mooi­er nog op dat van Klaas dat ik net als jij heb toe­ge­voegd. Dat was een prach­ti­ge ont­dek­king. Jij gebruikt een alter-ego, ande­ren gebrui­ken ver­schil­len­de schrijf­stij­len. Zoalsl Jol­ka zegt: schrijf nou maar gewoon. Blijk­baar bevalt dat velen zeer goed. Jij hebt page­views waar ik slechts van kan dro­men!

    Beantwoorden

    1. Ja, dat blog van Klaas is inder­daad erg goed. Zo groeit de lijst als­maar met mooie parel­tjes.
      En dank je. Ik ga zeker meer/vaker schrij­ven. Maar alleen dat ‘gewoon’, dat lukt me niet altijd.
      Over die page­views heb ik niet te kla­gen, alleen vraag ik me wel vaak af wat er ach­ter zit. Of het daad­wer­ke­lijk alle­maal lezers zijn dat zou ik niet weten. Maar het is alle­maal te inge­wik­keld om me daar in te ver­die­pen. In ieder geval krijg ik vol­doen­de res­pons op mijn blogs dus ze wor­den gele­zen 😉

      Beantwoorden

      1. Oh ja, en vol­gens mij is een alter ego niets meer dan gewoon een ande­re schrijf­stijl (hoe­wel Man van Hout het daar abso­luut niet mee eens zal zijn).

        Beantwoorden

  7. ik houd ook erg van de blogs van Peter Pel­le­naar.

    Beantwoorden

    1. Aaah… Ein­de­lijk eens niet zo’n dwe­per met die Man van Hout 😉

      Beantwoorden

  8. Hap­py! Met alle­bei. Sol y som­bra. Of zoiets.

    Beantwoorden

    1. Och, ik ben eigen­lijk ook wel een beet­je blij met de hulp van Man van Hout. We vul­len elkaar ten­slot­te goed aan 😉

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *