Dik

Lang gele­den zat ik met een hier niet nader te noe­men fami­lie­lid een avond ste­vig door te drin­ken. Het was bij hem thuis en er was drank in over­vloed. Op de radio stem­mi­ge soul­mu­ziek. Geen vuil­tje aan de lucht, zou je zeg­gen. Toch ging het mis. Ergens diep in de nacht werd bij mij een gevoe­li­ge snaar geraakt. Een open zenuw. Waar­van ikzelf niet door­had dat die zo open lag. Voor hem moet het zijn geweest als­of hij niets­ver­moe­dend op een berm­bom stuit­te. Plots had­den we woor­den. Ik maak­te hem voor vanal­les uit. Mid­den in de ruzie stap­te ik op en liet hem ver­bou­we­reerd ach­ter.

De vol­gen­de dag heb ik schoor­voe­tend een half­slach­ti­ge poging gedaan om mijn uit­bar­sting te ver­kla­ren. Excu­ses heb ik ach­ter­we­ge gela­ten omdat ik het idee had dat de ver­kla­ring vol­doen­de moest zijn om mijn gedrag goed te pra­ten.

Jaren gin­gen voor­bij. Jaren waar­in we elkaar door aller­lei omstan­dig­he­den steeds min­der gin­gen zien. Maar iede­re keer wan­neer we elkaar zagen, dan was er een onbe­sten­dig gevoel bij mij. Ik kon hem niet goed onder ogen komen. Het liefst ver­meed ik hem. Ter­wijl hij altijd even jovi­aal rich­ting mij was. Schaam­de ik mij mis­schien nog steeds voor die nacht? Dat ik een pret­tig samen­zijn zo abrupt kapot had gemaakt?

Deze week lees ik ‘Makers’ van Cory Doc­torow. Met nog zo’n 100 pagina’s te gaan moet het me luk­ken dit boek uit te krij­gen vóór de jaar­wis­se­ling. En daar­na moet ik nog meer dan 200 pagina’s in ‘Mao’s mas­sa­moord’ lezen, en dan zit mijn doel­stel­ling voor 2012 er op. Gaat luk­ken.

In ‘Makers’ zijn Per­ry, Les­ter en Suzan­ne de voor­naams­te per­so­na­ges. Per­ry en Les­ter zijn twee hip­pie-ach­ti­ge uit­vin­ders (nerds), die gere­crui­teerd wor­den door een nieuw gevormd bedrijfs­con­glo­me­raat (Kod­acell, een samen­voe­ging van Kodak en Dura­cell). Het idee is dat Kod­acell over heel de VS ver­spreid alle­maal klei­ne teams aan nieu­we pro­duc­ten laat wer­ken en ver­vol­gens de oude infra­struc­tuur inzet om de pro­duc­ten snel bij de con­su­ment te bren­gen. Voor­al Per­ry en Les­ter blij­ken al snel erg suc­ces­vol. De ambi­ti­eu­ze CEO van Kod­acell vraagt de jour­na­lis­te Suzan­ne om het team op te zoe­ken en ver­slag te doen van deze ont­wik­ke­lin­gen omdat hij van mening is dat hier iets bij­zon­ders staat te gebeu­ren.

Voor zover de uiterst sum­mie­re inlei­ding van het boek. Waar ik het hier over wil heb­ben is dat Les­ter erg, heel erg dik is. En dat hij een beet­je, een heel erg beet­je veel ver­liefd raakt op Suzan­ne. Dus nodigt hij ergens op een wil­le­keu­ri­ge avond, wan­neer Per­ry er niet is, plomp­ver­lo­ren Suzan­ne uit voor een afspraak­je. Suzanne’s gedach­tes gaan als volgt:

She hadn’t been on a date in some­thing like a year, and he was a real­ly nice guy and so forth. But pro­fes­si­o­nal ethics made that impos­si­ble, and besi­des.
And besi­des. He was huge. He’d told her he weig­hed near­ly four hund­red pound. So fat, he was, essen­ti­al­ly, sex­less. Round and uns­ha­ped, doug­hy.
[p.40, ‘Makers’ — Cory Doc­torow]

De afspraak gaat niet door. De suc­ces­vol­le avon­tu­ren van het drie­tal wel. Alle­maal komen ze rede­lijk ver­mo­gend aan bij de twee­de helft van het boek. Les­ter heeft de kans aan­ge­gre­pen om een groot gedeel­te van zijn for­tuin uit te geven aan een nieu­we revo­lu­ti­o­nai­re manier van gewichts­ver­lies die in Rus­land erg in opkomst is. Als her­bo­ren en twee­hon­der pond lich­ter weet hij Suzan­ne uit­ein­de­lijk toch voor zich in te nemen. Ze lijkt hele­maal weg te zijn van ‘the new Les­ter’. Toch lukt het Les­ter niet om een gezon­de sexu­e­le rela­tie met haar op te bou­wen. Op een van de nach­ten dat het weer eens op ruzie uit­loopt en een gefrus­treer­de Suzan­ne het huis heeft ver­la­ten om wat af te koe­len, vraagt Per­ry wat er aan de hand is:

Hel­lo, Les­ter,” he said. “Some­thing on your mind?”
He bar­ked a humor­less laugh. “With her, I’m still fat.”
[p.207, ‘Makers’ — Cory Doc­torow]

Nu ben ik ver­re van dik. Maar ik moest wel met­een aan die nacht met mijn hier niet nader te noe­men fami­lie­lid den­ken. En waar­om ik elke keer weer wan­neer ik hem zie, dat ver­ve­len­de onbe­sten­di­ge gevoel krijg. Mis­schien is het ant­woord wel heel sim­pel:
“Bij hem, ben ik nog steeds die onre­de­lij­ke sfeer­be­der­ven­de jon­ge­man.” 

Ik zal hem eer­daags toch eens recht op de man af vra­gen of hij zich nog iets van dat voor­val kan her­in­ne­ren.

~ ~ ~

14 Replies to “Dik”

  1. tussenjouenmij 30 december 2012 at 10:16

    Mooi ver­haal, kan niet anders zeg­gen.

  2. Gewel­dig! Geno­ten van je ver­haal.

  3. Dat heb je weer mooi samen­ge­bracht, ja. Waar­schijn­lijk her­in­nert deze jovi­a­le man zich niets meer van het voor­val.

    1. Dank je. En ik denk ook dat de jovi­a­le man vreemd zal opkij­ken wan­neer ik hem aan het voor­val her­in­ner.

  4. Mooi ver­ge­lijk, mooi geschre­ven. En vol­gens mij heel bespreek­baar.

    1. Dank je, en ik ga het zeer zeker bespreek­baar maken, mocht ik de goeie man bin­nen­kort weer eens zien.

  5. Godisindestilte 30 december 2012 at 12:53

    Ik ben een ver­dwaal­de bezoe­ker van deze blog. Toch blijf ik even han­gen bij de laat­ste zin­nen van dit eer­lijk beschre­ven pro­ces over ‘per­cep­tie’ … Zou het kun­nen, dat niet zijn mening, zijn indruk van toen, het punt is, maar juist jouw beeld over wat jij denkt hoe hij wel­licht zal den­ken?
    Uit erva­ring weet ik dat een con­flict vaak ver­me­den wordt, of een con­fron­ta­tie over een con­flict uit het ver­le­den uit de weg gegaan, waar­door ver­moe­dens, menin­gen, idee­ën etc. een eigen leven kun­nen gaan lei­den. Open en eer­lijk met elkaar om tafel gaan en din­gen naar elkaar uit­spre­ken (met res­pect) zou veel ‘ruis’ weg kun­nen halen. Wel­licht komt er dan ook meer ruim­te voor ‘ver­ge­ving’ vra­gen en geven, voor onbe­doeld aan­ge­rich­te scha­de, en kan alles uit het ver­le­den los­ge­la­ten wor­den, voor een nieu­we start. Blan­co. Zon­der mui­ze­nis­sen …
    Of graaf ik nu te diep?

    1. Aller­eerst wel­kom als ver­dwaal­de bezoe­ker. Voel je vrij om vaker langs te komen, mocht je je nog her­in­ne­ren hoe je hier terecht­ko­men bent.
      En ver­der heb je hele­maal gelijk en graaf je niets te diep. Ik heb nog­al de nei­ging om mijn eigen beeld van een situ­a­tie te koes­te­ren (en over de jaren heen te ver­vor­men) zon­der me af te vra­gen of het wel zo’n rea­lis­tisch beeld is. Dat is nu een­maal de aard van dit beest­je.
      Maar ik ben ook wel regel­ma­tig dap­per genoeg om toch de ‘con­fron­ta­tie’ aan te gaan, en te vra­gen hoe een ander die er toen­der­tijd bij was, de situ­a­tie erva­ren heeft.

  6. In ons hoofd ont­staan zaken die er in wer­ke­lijk­heid niet zijn. Maar door het lang bol te hou­den cre­ë­ren wij uit­ein­de­lijk die wer­ke­lijk­heid…

    Denk dat we alle­maal wel situ­a­ties ken­nen waar­bij we zelf vin­den dat ons gedrag niet goed was en waar je steeds aan blijft den­ken als je de betref­fen­de per­soon ziet. Of uit­spre­ken­de van je afschud­den… zo is mijn erva­ring.

    Mooie blog­ge­dach­te

    Henk

    1. Uit­spre­ken of afschud­den. Dat doe ik ook wel regel­ma­tig. En daar waar ik een van bei­den nog niet kan opbren­gen, daar koes­ter is mijn eigen wer­ke­lijk­heid…

  7. twitter_anneeke 30 december 2012 at 17:38

    Mooi dit. Trou­wens dat wil­de ik je al een paar keer zeg­gen; ik vind de nieu­we vorm­ge­ving erg mooi. En ik vroeg me af of dit een bepaal­de tem­pla­te is?

    1. Dank je, en ja dit is een gra­tis tem­pla­te uit de wordpress.org ver­za­me­ling => Cle­anr: http://wordpress.org/extend/themes/cleanr
      Ik zit altijd te klooi­en met tem­pla­tes om vanal­les uit te pro­be­ren, dus het kan zo maar zijn dat er mor­gen weer een ande­re lay­out is.
      Maar voor­als­nog bevalt het goed. Rede­lijk sober van opzet. Zit nog te dub­ben hoe­veel info ik in de side­bar stop, want op de een of ande­re manier geeft dat ener­zijds nut­ti­ge info, maar ook weer aflei­ding.
      De hea­der foto heb ik zelf gemaakt, en is de brug over de gele rivier in Nan­jing waar ik in 2008 voor een week­je was.

  8. twitter_anneeke 30 december 2012 at 18:30

    Ps. Ik wens je een heel goed blogjaar en veel inspi­ra­tie voor 2013!

    1. Haha, dank je wel! Ik zat net een reac­tie naar je te tik­ken. Toen ik op ‘reply’ druk­te kwam deze com­ment van je bin­nen 🙂
      Ook voor jou hoop ik dat in 2013 de opdrach­ten en inspi­ra­tie voor nieu­we blogs in rui­me mate zich zul­len aan­die­nen. Ik vind je heel erg pret­tig om te lezen!
      Een fij­ne jaar­wis­se­ling gewenst.

Comments are closed.