Melk

In de serie Mod­erne mythen schri­jft Arjen van Vee­len weke­lijks over een mod­erne mythe in het NRC. Van­daag las ik er een­t­je in de krant van 27 novem­ber 2012 (ik lig inder­daad enkele weken achter, maar ben naarstig bezig om de achter­stand goed te mak­en). Dit­maal ging het over boeken. De titel was Voodoo met boeken, en de strekking was waarom wij in het dig­i­tale tijd­perk toch zo vasthouden aan het tast­bare boek. Zek­er wan­neer we het boek gelezen hebben. Dan is het vol­gens Arjen eigen­lijk niet meer dan een leeg melk­pak:

Er is een rare voodoo rond boeken. Als de melk op is, gooi je het pak weg. Maar als je een boek uit hebt, zet je het in een spe­ciale kast.

Nu ver­baas ik me ook elke dag weer waarom ik mijn boeken zo koester. Zow­el de gelezen als de ongelezen. Waarom ik regel­matig nieuwe exem­plaren aan mijn verza­mel­ing toevoeg. Ter­wi­jl ik weet dat ik op deze manier meer en meer te lezen kri­jg, ter­wi­jl de mij resterende tijd min­der en min­der wordt (let wel: dit zijn gewoon de harde feit­en). En waarom ik, mocht ik dan toch mijn koop­woede niet kun­nen bed­win­gen, niet kies voor een e‑book. Want dat dat bespaart zoveel ruimte. En bomen.

Laat ik maar begin­nen met te zeggen dat ik nog steeds niet in staat ben om een e‑book te lezen van welke dig­i­tale drager dan ook. In de afgelopen jaren heb ik al heel wat pogin­gen onder­nomen om boeken op de pc, lap­top of ipad te lezen, maar het lukt me niet. Ondanks al de hand­i­ge ‘fea­tures’ om snel iets op te kun­nen zoeken, te  mark­eren, blad­wi­jz­ers aan te leggen en meer van dat moois bli­jf ik moeite hebben met deze manier van lezen. Gedeel­telijk komt het omdat de ver­moei­d­heid in mijn ogen sneller toes­laat, maar in veel gevallen is ook de slang van de ver­lei­d­ing teveel aan­wezig in die gevallen waar de dig­i­tale drager ook toe­gang tot het inter­net heeft.

Wat me echter tegen­staat in de vergelijk­ing met het lege melk­pak is de idee dat een gelezen boek meteen alle geheimen zou hebben pri­js­gegeven. Of dat de tekst van een een­ma­lige schoonheid is die niet opnieuw gecon­sumeerd zou kun­nen wor­den. Zek­er, een melk­pak is leeg wan­neer je het leegge­goten hebt, maar een goedgeschreven boek bli­jft vol. Vol lev­en, vol ver­halen, vol schoonheid, vol uitn­odig­ing om telkens opnieuw ter hand te nemen en gelezen te wor­den. Daarom laat ik ze in mijn kast staan. En koester ik ze.

Illus­tratie: Milk: the sur­pris­ing sto­ry of milk through the ages, door Anne Mendel­son

~ ~ ~

  • Grap­pig is het wel. Ik lees drie keer zo veel (meer?) sinds ik boeken down­load op de ipad via de Kin­dle app. Heer­lijk. Alles is er bin­nen hand­bereik, en bin­nen sec­on­den staat het op de ipad en kan ik het lezen.

    Vroeger her­las ik boeken nooit. Vond ik niet leuk. Nu ik oud­er wordt en er meer tijd ver­strijkt blijkt dat het toch leuk is om ze nog­maals te lezen — moeten wel wat jaart­jes tussen zit­ten, anders weet ik de clou nog van mijn favori­ete detec­tives (Eliz­a­beth George, Regi­nald Hill) en Fan­ta­sy-series (Robin Hobb, Ter­ry Brooks), etc. Nu geni­et ik juist van het feit dat ik die kost­baarhe­den in mijn boekenkast heb.

    Denk dat het uitein­delijk met de dig­i­tale ver­sie net zo zal zijn. Ik ben al 1 ipad­boek aan het her­lezen (Nur­ture Shock van Po Bron­son). En heb er een mooie serie detec­tives op staan, die speelt in Que­bec (Louise Pen­ny).

    Maar toegegeven, ik vind het moeil­ijk om boeken weg te doen. Van­daar de belache­lijk grote con­tain­er die ieder keer dat we ver­huizen, komt voor­ri­j­den. Ik weet niet waarom. Het is gewoon moeil­ijk om die mooie boeken weg te doen. Ze staan voor zoveel, he?

    • Ik bli­jf het proberen om dig­i­taal te lezen maar vooral­snog schi­et het niet op. Ter­wi­jl ik er op zich niet (meer) tegen ben. Het her­lezen zal ik wel alti­jd bli­jven doen (ook als ik ooit dig­i­taal ga). Het is als het bezoeken van een goede vriend waar je veel mee hebt meege­maakt, en die je al een tijd niet meer hebt gezien. Tij­dens het her­lezen komen dan vaak ook herin­ner­in­gen naar boven aan de momenten/plaatsen waar je het boek de vorige keer (of keren) las.
      Tja, en boeken weg­doen. Het idee alleen al bezorgt me kip­pen­v­el. Maar alles is veran­der­lijk, dus wie weet…

    • Dat heb ik nu ook. Het lijkt wel of ik er mijn gedacht­en niet goed bij kan houden. Iets waar ik veel min­der last van heb wan­neer ik een ‘echt’ boek lees. Miss­chien is het gewoon een kwest­ie van doorzetten. Maar ik heb het er nog niet voor over. Tenslotte heb ik nog zoveel ‘echte’ boeken in de kast staan die ik eerst moet lezen voor­dat ik over­ga op de dig­i­tale drager.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets