Melk

In de serie Moder­ne mythen schrijft Arjen van Vee­l­en weke­lijks over een moder­ne mythe in het NRC. Van­daag las ik er een­tje in de krant van 27 novem­ber 2012 (ik lig inder­daad enke­le weken ach­ter, maar ben naar­stig bezig om de ach­ter­stand goed te maken). Dit­maal ging het over boe­ken. De titel was Voo­doo met boe­ken, en de strek­king was waar­om wij in het digi­ta­le tijd­perk toch zo vast­hou­den aan het tast­ba­re boek. Zeker wan­neer we het boek gele­zen heb­ben. Dan is het vol­gens Arjen eigen­lijk niet meer dan een leeg melkpak:

Er is een rare voo­doo rond boe­ken. Als de melk op is, gooi je het pak weg. Maar als je een boek uit hebt, zet je het in een spe­ci­a­le kast.

Nu ver­baas ik me ook elke dag weer waar­om ik mijn boe­ken zo koes­ter. Zowel de gele­zen als de onge­le­zen. Waar­om ik regel­ma­tig nieu­we exem­pla­ren aan mijn ver­za­me­ling toe­voeg. Ter­wijl ik weet dat ik op deze manier meer en meer te lezen krijg, ter­wijl de mij res­te­ren­de tijd min­der en min­der wordt (let wel: dit zijn gewoon de har­de fei­ten). En waar­om ik, mocht ik dan toch mijn koop­woe­de niet kun­nen bedwin­gen, niet kies voor een e‑book. Want dat dat bespaart zoveel ruim­te. En bomen.

Laat ik maar begin­nen met te zeg­gen dat ik nog steeds niet in staat ben om een e‑book te lezen van wel­ke digi­ta­le dra­ger dan ook. In de afge­lo­pen jaren heb ik al heel wat pogin­gen onder­no­men om boe­ken op de pc, lap­top of ipad te lezen, maar het lukt me niet. Ondanks al de han­di­ge ‘fea­tu­res’ om snel iets op te kun­nen zoe­ken, te  mar­ke­ren, blad­wij­zers aan te leg­gen en meer van dat moois blijf ik moei­te heb­ben met deze manier van lezen. Gedeel­te­lijk komt het omdat de ver­moeid­heid in mijn ogen snel­ler toe­slaat, maar in veel geval­len is ook de slang van de ver­lei­ding teveel aan­we­zig in die geval­len waar de digi­ta­le dra­ger ook toe­gang tot het inter­net heeft.

Wat me ech­ter tegen­staat in de ver­ge­lij­king met het lege melk­pak is de idee dat een gele­zen boek met­een alle gehei­men zou heb­ben prijs­ge­ge­ven. Of dat de tekst van een een­ma­li­ge schoon­heid is die niet opnieuw gecon­su­meerd zou kun­nen wor­den. Zeker, een melk­pak is leeg wan­neer je het leeg­ge­go­ten hebt, maar een goed­ge­schre­ven boek blijft vol. Vol leven, vol ver­ha­len, vol schoon­heid, vol uit­no­di­ging om tel­kens opnieuw ter hand te nemen en gele­zen te wor­den. Daar­om laat ik ze in mijn kast staan. En koes­ter ik ze.

Illu­stra­tie: Milk: the sur­pri­sing sto­ry of milk through the ages, door Anne Mendelson

~ ~ ~