Mensen

Niet dat jullie nu denken dat Mao’s massamoord over mussen gaat. Het gaat wel degelijk over mensen. Chinezen. Met name diegenen die tijdens de zogenaamde ‘Grote Sprong Voorwaarts’ (de inhaalslag op instigatie van partijleider Mao Zedong ingezet om van China een wereldmacht te maken) in de periode van 1958-1962 voortijdig kwamen te overlijden. Zo’n 45 miljoen volgens de laatste schattingen.

Zo’n 45 miljoen extra doden – overledenen boven het normale gemiddelde aantal sterfgevallen.

Vaak wordt de schuld voor al deze doden gelegd bij de hongersnood als uitwas van de rampzalige manier waarop invulling gegeven werd aan het grootschalige experiment om China omhoog te stuwen in de vaart der volkeren. Maar nieuw onderzoek door Frank Dikötter toont aan hoe terreur en geweld wel degelijk een belangrijk onderdeel waren van deze ‘Grote Sprong Voorwaarts’. Vandaar de gedurfde titel van zijn boek.

Tekst achterflap:

Mao wilde zijn land de status van een wereldmacht bezorgen en zo tegelijkertijd de kracht van het communisme aantonen. Frank Dikötter laat echter zien hoe Mao China met ‘De Grote Sprong Voorwaarts’ een gigantische en rampzalige stap in de tegengestelde richting liet maken. China werd niet alleen het toneel van een van de dodelijkste massamoorden in de menselijke geschiedenis (meer dan 45 miljoen werden zo afgebeuld, uitgehongerd of gemarteld dat de dood erop volgde), maar het bewind van Mao veroorzaakte ook nog ‘s werelds grootste verwoesting van huizen, theaters en andere gebouwen. Ongeveer een derde van alle huizen werd tot puin gereduceerd en er werd roofbouw op het land gepleegd in de maniakale jacht naar staal en andere industriële benodigdheden. Deze sloop was niet alleen catastrofaal voor de economomie en cultuur, maar ook voor het milieu.

Het cynische motto van dit in al zijn gruwelijkheid uiterst meeslepend en leesbaar boek is een uitspraak van Mao: ‘Revolutie is geen gezellig etentje.’ Deze nonchalante arrogantie richting het lijden van de Chinese bevolking komt onder veel hooggeplaatste partijleden veelvuldig terug en reduceert de onvoorstelbaar vele doden tot ‘collateral damage’.

De 500 bladzijdes tellende gedetailleerde verslaglegging van dit onmenselijke drama (nog maar vijftig jaar geleden) is wat mij betreft slechts een begin om een ander beeld van de geschiedenis van China en Mao Zedong te geven. Ik raad iedereen aan om deze 500 bladzijdes zelf te lezen. Het is de meest compacte samenvatting die men redelijkerwijs mag verwachten wanneer men over 45 miljoen slachtoffers van een massamoord spreekt.

 ~ ~ ~

6 gedachten over “Mensen

  1. Ik wist eerlijk gezegd niet dat er al een Nederlandse vertaling van was. Het lijkt me in ieder geval de moeite waard.

    1. Ik kan het boek, ondanks de vaak gruwelijke voorbeelden, van harte aanbevelen. Het geeft een ontluisterend beeld van deze periode in de chinese geschiedenis.

  2. Ik heb de lijkarts van Mao gelezen. E;en van de bizarste boeken die ik heb gelezen over over een volslagen gestoord man. Wat me bijbleef is zijn liefde voor zeer jonge meisjes en het feit dat hij nooit zijn tanden poetste anders dan spoelen met thee. Ook toen hij werd opgebaard, spoot de arts die op het gebied niet kundig was, en t van Lenins balseming moest afkijken, te veel glycerine in het lichaam. Zij hoofd werd te bol en moest toen weer ingedrukt worden waardoor hij er uit zag alsof hij bont en blauw was geslagen.

    1. Dat boek heb ik ook staan, maar ben er nog niet in begonnen. Een hele hoop anecdotes heb ik al via andere lectuur leren kennen. Toch ga ik het boek binnenkort lezen nu ik me de laatste tijd wat meer verdiep in de geschiedenis van China.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *