Beweging

Gis­ter­avond ver­loor ik de tijd uit het oog toen ik een­maal weer verdiept was in de laat­ste hoofd­stukken van Mao’s mas­samo­ord. Rond mid­der­nacht sloeg ik het boek dicht en ging daar­na meteen naar bed omdat ik hoogst­waarschi­jn­lijk weer vroeg uit de veren moest van­wege onze jong­ste klein­zoon die bij ons logeerde. Een­maal in bed realiseerde ik me dat ik ver­geten was mijn dagelijkse blog te schri­jven. Gelukkig lag ik daar niet lang van wakker.

Van­mid­dag ging ik verder met het door­bladeren van de stapel kran­ten die ik tij­dens de afgelopen vakantiepe­ri­ode wel wist te verkleinen maar niet weg te werken. Het eerste artikel wat ik onder ogen kreeg in de NRC van 1 decem­ber was van Mohammed Ben­za­k­our: Het scherm licht op en weg is onze blik. Opnieuw ging het hier over een gecon­sta­teerde vervreemd­ing van de ‘dig­i­tale mens’ met de hem omrin­gende ‘echte wereld’. Zijn stelling: smart­phones ver­dri­jven de rust en het con­tact.

De won­derolie van de smart­phone mag tal­loze rem­men los­mak­en, op het touch­screen wordt volop getweet en geliked, maar als de ‘touch’ met de omrin­gende con­crete wereld langza­am wegzinkt, is er iets buitenge­meens gaande.

Verder las ik in enkele andere kran­ten veel inge­zon­den brieven n.a.v. dit artikel maar ook het artikel wat ik eerder aan­haalde in mijn blog Gevaar. Zo schreef iemand hoe hij in een restau­rant een gezin had gezien, waar­van de vad­er en de moed­er ieder voor zich gebi­olo­geerd met hun mobielt­jes bezig waren ter­wi­jl hun twee jonge kinderen wezen­loos voor zich uit zat­en te staren.

Ik vraag me af waarom het onder­w­erp me zo boeit. Waarom ik het wil delen. Is het omdat ik me zor­gen maak over deze ‘dig­i­tale mens’? Om heel eerlijk te zijn. Nee. Het onder­w­erp fasci­neert me. Maar er ontstaat bij mij geen actieberei­d­heid om de bar­ri­cades op te gaan en op te roepen voor een alge­hele ban op smart­phones alsmede alle social media plat­forms. Men doet maar.

Tegelijk­er­ti­jd voel ik wel (voor de zoveel­ste keer, en in die zin is het bij mij een soort van eb en vloed beweg­ing) de actieberei­d­heid om voor mezelf de bar­ri­cades op te gaan. Bar­ri­cades op te wer­pen. Om het loerende gevaar te beperken zelf geen volledig ‘dig­i­tale man’ te wor­den. Niet zozeer in de zin van het con­tact dreigen te ver­liezen met de ‘echte wereld’, maar wel om als­maar meer tijd te ver­spillen aan het bijhouden van aller­lei sta­tusup­dates op een groeiend aan­tal ver­schil­lende social media plat­forms.

Ik heb er geen zin meer in. Kan er de kracht niet meer voor opbren­gen. De stroom aan niet­szeggende updates wordt me teveel. Het gros voegt niets toe. Oud nieuws. Flauw nieuws. Niet terza­ke nieuws. Geen nieuws.

What’s new…

Dus ik ga opnieuw een tijd­je social media min­deren. Een hoop accounts opzeggen. Zoals gezegd, niet omdat ik het buiten­sporig veel doe. Maar gewoon, omdat ik het nog steeds teveel tijd in beslag vind nemen welke ik liev­er aan andere zak­en spendeer. Aan mijn blog bijvoor­beeld.

Het zal wen­nen zijn en niet alti­jd even leuk (want wan­neer ik twit­ter opzeg of een tijd­lang niet gebruik, dan ben ik bijvoor­beeld ook meteen mijn maandagse #blog­praat kwi­jt), maar ik ben benieuwd wat het me brengt (of met me doet) wan­neer ik zon­der social media verder door het lev­en ga. Zullen mijn bezoek­er­saan­tallen afne­men indi­en ik geen blogup­dates via face­book of twit­ter ver­stu­ur? Ga ik afspraak­jes mis­sen omdat ik de oproepen daar­voor niet zie? Word ik defin­i­tief in de steek gelat­en door mijn (virtuele) vrien­den wan­neer ik ze niet meer regel­matig ‘like’ of ander­szins geen blijk geef hoezeer ik hun sta­tusup­dates waardeer? Verd­wi­jn ik in een zwart social media gat?

Hoe het ook uit­pakt, ik zal mijn ervarin­gen op deze plek met jul­lie delen. Hier. Niet via social media, hoe graag Elja dat ook zou zien:

Hoe meer we delen, hoe beter het gaat. En door social media blijkt dat iedereen wel iets heeft om te delen (want het gaat niet om geld)! En tegelijk ook het dis­trib­u­tienetwerk heeft.
Door social media is het veel makke­lijk­er gewor­den om bood­schap­pen te ver­sprei­den.

Ik kies voor de moeil­ijke weg. Maar bli­jf wel delen. En dus onderdeel van De Beweg­ing.

~ ~ ~

  • Ik heb vorig jaar al eerste twit­ter en ver­vol­gens face­book aan mij lat­en voor­bij gaan. Daar heb ik, nu een half jaar lat­er, nog geen min­u­ut spi­jt van. De tijd die daar­door vrijk­wam om andere din­gen te doen… niet te onder­schat­ten. Zullen er (virtuele) vrien­den afhak­en… ongetwi­jfeld, maar de mensen die je blogstuk­jes naar waarde weten te schat­ten zullen die hoe dan ook bli­jven vol­gen. Kwaliteit tegen­over kwan­titeit… ik weet het wel hoor 😉
    Veel suc­ces met je besliss­ing!

    • Het is de feed­back die ik ook regel­matig hoor/lees van anderen die de stap hebben gemaakt. Ik kan natu­urlijk ook het aan­tal vrien­den en/of sociale media plat­forms afbouwen. Daar ben ik nog niet hele­maal uit. Maar terugschroeven ga ik het!

  • Ik begri­jp het volkomen. Met dat ‘delen’ bedoelde ik ook meer ‘belan­grijke’ din­gen delen. Ken­nis, oproepen voor ‘goede’ doelein­den, dat soort din­gen. Het is, vind ik, geweldig hoe je mensen kunt vra­gen zich ergens achter te scharen, hoe je gelijkgestemde zie­len kunt vin­den, hoe je ook een stuk­je een­za­amheid kunt ver­dri­jven. Of hoe social media de men­sheid dichter­bij brengt als je niet in staat bent, bijvoor­beeld door afs­tand of door fysieke beperkin­gen, deel te nemen aan het dagelijkse lev­en, op straat, op kan­toor.

    Ik bedoel niet zo zeer dat je je hele per­soon­lijke lev­en online moet zetten. Doe ik zelf ook steeds min­der, merk ik, zelfs op mijn streng afgescher­mde Face­book account. En ook ik maak me zor­gen over de tijd die ik ver­doe op die plat­for­men. Er zijn belan­grijkere en leukere hob­bies!

    Maar Twit­ter opzeggen? Nee…daar haal ik zoveel uit! Ook omdat ik zo ver weg zit en vanu­it huis werk, denk ik.

    Hmmm. Ga even iets bloggen denk ik …
    PS Deze virtuele vriend laat je in ieder geval niet in de steek…

    • Het com­pleet opzeggen van (som­mige) accounts gaat me gevoels­matig ook nog iets te ver. Dus eerst maar eens flink min­deren. Want het gaat me zoals gezegd voor­namelijk om de tijd die ik er aan spendeer. Niet het fenomeen social media op zich. Op die manier kan ik dan toch af en toe een update kwi­jt, of in een ver­loren ogen­blik een keert­je kijken (of miss­chien aan #blog­praat mee­doen).
      Verder ga ik accounts van elka­ar ontkop­pe­len door bv niet over­al de inlog van face­book te gebruiken. Op die manier gaat er miss­chien ook wat min­der snel pri­va­cy gevoelige info pub­lieke­lijk.
      En natu­urlijk ga ik me meer con­cen­tr­eren op mijn blog en de groeiende lijst van blog­gers in mijn blogroll. Want daar zit­ten een aan­tal van mijn beste virtuele vrien­den tussen 🙂
      Fijn dat je me niet in de steek laat. Dat probeer ik ook niet te doen. Eerder wat meer qual­i­ty time te reserveren (door bv dadelijk je nieuwe blog te gaan lezen).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets