Reacties 9

Beweging

Gis­ter­avond ver­loor ik de tijd uit het oog toen ik een­maal weer ver­diept was in de laat­ste hoofd­stuk­ken van Mao’s mas­sa­moord. Rond mid­der­nacht sloeg ik het boek dicht en ging daar­na met­een naar bed omdat ik hoogst­waar­schijn­lijk weer vroeg uit de veren moest van­we­ge onze jong­ste klein­zoon die bij ons logeer­de. Een­maal in bed rea­li­seer­de ik me dat ik ver­ge­ten was mijn dage­lijk­se blog te schrij­ven. Geluk­kig lag ik daar niet lang van wak­ker.

Van­mid­dag ging ik ver­der met het door­bla­de­ren van de sta­pel kran­ten die ik tij­dens de afge­lo­pen vakan­tie­pe­ri­o­de wel wist te ver­klei­nen maar niet weg te wer­ken. Het eer­ste arti­kel wat ik onder ogen kreeg in de NRC van 1 decem­ber was van Moham­med Ben­za­kour: Het scherm licht op en weg is onze blik. Opnieuw ging het hier over een gecon­sta­teer­de ver­vreem­ding van de ‘digi­ta­le mens’ met de hem omrin­gen­de ‘ech­te wereld’. Zijn stel­ling: smartpho­nes ver­drij­ven de rust en het con­tact.

De won­der­olie van de smartpho­ne mag tal­lo­ze rem­men los­ma­ken, op het tou­chs­creen wordt vol­op getweet en geli­ked, maar als de ‘touch’ met de omrin­gen­de con­cre­te wereld lang­zaam weg­zinkt, is er iets bui­ten­ge­meens gaan­de.

Ver­der las ik in enke­le ande­re kran­ten veel inge­zon­den brie­ven n.a.v. dit arti­kel maar ook het arti­kel wat ik eer­der aan­haal­de in mijn blog Gevaar. Zo schreef iemand hoe hij in een res­tau­rant een gezin had gezien, waar­van de vader en de moe­der ieder voor zich gebi­o­lo­geerd met hun mobiel­tjes bezig waren ter­wijl hun twee jon­ge kin­de­ren wezen­loos voor zich uit zaten te sta­ren.

Ik vraag me af waar­om het onder­werp me zo boeit. Waar­om ik het wil delen. Is het omdat ik me zor­gen maak over deze ‘digi­ta­le mens’? Om heel eer­lijk te zijn. Nee. Het onder­werp fas­ci­neert me. Maar er ont­staat bij mij geen actie­be­reid­heid om de bar­ri­ca­des op te gaan en op te roe­pen voor een alge­he­le ban op smartpho­nes als­me­de alle soci­al media plat­forms. Men doet maar.

Tege­lij­ker­tijd voel ik wel (voor de zoveel­ste keer, en in die zin is het bij mij een soort van eb en vloed bewe­ging) de actie­be­reid­heid om voor mezelf de bar­ri­ca­des op te gaan. Bar­ri­ca­des op te wer­pen. Om het loe­ren­de gevaar te beper­ken zelf geen vol­le­dig ‘digi­ta­le man’ te wor­den. Niet zozeer in de zin van het con­tact drei­gen te ver­lie­zen met de ‘ech­te wereld’, maar wel om als­maar meer tijd te ver­spil­len aan het bij­hou­den van aller­lei sta­tu­sup­da­tes op een groei­end aan­tal ver­schil­len­de soci­al media plat­forms.

Ik heb er geen zin meer in. Kan er de kracht niet meer voor opbren­gen. De stroom aan niets­zeg­gen­de upda­tes wordt me teveel. Het gros voegt niets toe. Oud nieuws. Flauw nieuws. Niet ter­za­ke nieuws. Geen nieuws.

What’s new…

Dus ik ga opnieuw een tijd­je soci­al media min­de­ren. Een hoop accounts opzeg­gen. Zoals gezegd, niet omdat ik het bui­ten­spo­rig veel doe. Maar gewoon, omdat ik het nog steeds teveel tijd in beslag vind nemen wel­ke ik lie­ver aan ande­re zaken spen­deer. Aan mijn blog bij­voor­beeld.

Het zal wen­nen zijn en niet altijd even leuk (want wan­neer ik twit­ter opzeg of een tijd­lang niet gebruik, dan ben ik bij­voor­beeld ook met­een mijn maan­dag­se #blog­praat kwijt), maar ik ben benieuwd wat het me brengt (of met me doet) wan­neer ik zon­der soci­al media ver­der door het leven ga. Zul­len mijn bezoe­kers­aan­tal­len afne­men indien ik geen blo­gup­da­tes via facebook of twit­ter ver­stuur? Ga ik afspraak­jes mis­sen omdat ik de oproe­pen daar­voor niet zie? Word ik defi­ni­tief in de steek gela­ten door mijn (vir­tu­e­le) vrien­den wan­neer ik ze niet meer regel­ma­tig ‘like’ of anders­zins geen blijk geef hoe­zeer ik hun sta­tu­sup­da­tes waar­deer? Ver­dwijn ik in een zwart soci­al media gat?

Hoe het ook uit­pakt, ik zal mijn erva­rin­gen op deze plek met jul­lie delen. Hier. Niet via soci­al media, hoe graag Elja dat ook zou zien:

Hoe meer we delen, hoe beter het gaat. En door soci­al media blijkt dat ieder­een wel iets heeft om te delen (want het gaat niet om geld)! En tege­lijk ook het dis­tri­bu­tie­net­werk heeft.
Door soci­al media is het veel mak­ke­lij­ker gewor­den om bood­schap­pen te ver­sprei­den.

Ik kies voor de moei­lij­ke weg. Maar blijf wel delen. En dus onder­deel van De Bewe­ging.

~ ~ ~

0

9 reacties

  1. Pingback: Het leven uberhaupt | Agnes Swart

  2. Pingback: Het leven uberhaupt | Wat verder ter tafel komt

  3. Pingback: Het digitale leven | Elja Daae

  4. Ik begrijp het vol­ko­men. Met dat ‘delen’ bedoel­de ik ook meer ‘belang­rij­ke’ din­gen delen. Ken­nis, oproe­pen voor ‘goe­de’ doel­ein­den, dat soort din­gen. Het is, vind ik, gewel­dig hoe je men­sen kunt vra­gen zich ergens ach­ter te scha­ren, hoe je gelijk­ge­stem­de zie­len kunt vin­den, hoe je ook een stuk­je een­zaam­heid kunt ver­drij­ven. Of hoe soci­al media de mens­heid dich­ter­bij brengt als je niet in staat bent, bij­voor­beeld door afstand of door fysie­ke beper­kin­gen, deel te nemen aan het dage­lijk­se leven, op straat, op kan­toor.

    Ik bedoel niet zo zeer dat je je hele per­soon­lij­ke leven onli­ne moet zet­ten. Doe ik zelf ook steeds min­der, merk ik, zelfs op mijn streng afge­scherm­de Facebook account. En ook ik maak me zor­gen over de tijd die ik ver­doe op die plat­for­men. Er zijn belang­rij­ke­re en leu­ke­re hob­bies!

    Maar Twit­ter opzeg­gen? Nee…daar haal ik zoveel uit! Ook omdat ik zo ver weg zit en van­uit huis werk, denk ik.

    Hmmm. Ga even iets blog­gen denk ik …
    PS Deze vir­tu­e­le vriend laat je in ieder geval niet in de steek…

    • Het com­pleet opzeg­gen van (som­mi­ge) accounts gaat me gevoels­ma­tig ook nog iets te ver. Dus eerst maar eens flink min­de­ren. Want het gaat me zoals gezegd voor­na­me­lijk om de tijd die ik er aan spen­deer. Niet het feno­meen soci­al media op zich. Op die manier kan ik dan toch af en toe een upda­te kwijt, of in een ver­lo­ren ogen­blik een keer­tje kij­ken (of mis­schien aan #blog­praat mee­doen).
      Ver­der ga ik accounts van elkaar ont­kop­pe­len door bv niet over­al de inlog van facebook te gebrui­ken. Op die manier gaat er mis­schien ook wat min­der snel pri­va­cy gevoe­li­ge info publie­ke­lijk.
      En natuur­lijk ga ik me meer con­cen­tre­ren op mijn blog en de groei­en­de lijst van blog­gers in mijn blo­groll. Want daar zit­ten een aan­tal van mijn bes­te vir­tu­e­le vrien­den tus­sen 🙂
      Fijn dat je me niet in de steek laat. Dat pro­beer ik ook niet te doen. Eer­der wat meer qua­li­ty time te reser­ve­ren (door bv dade­lijk je nieu­we blog te gaan lezen).

  5. Ik heb vorig jaar al eer­ste twit­ter en ver­vol­gens facebook aan mij laten voor­bij gaan. Daar heb ik, nu een half jaar later, nog geen minuut spijt van. De tijd die daar­door vrij­kwam om ande­re din­gen te doen… niet te onder­schat­ten. Zul­len er (vir­tu­e­le) vrien­den afha­ken… onge­twij­feld, maar de men­sen die je blog­stuk­jes naar waar­de weten te schat­ten zul­len die hoe dan ook blij­ven vol­gen. Kwa­li­teit tegen­over kwan­ti­teit… ik weet het wel hoor 😉
    Veel suc­ces met je beslis­sing!

    • Het is de feed­back die ik ook regel­ma­tig hoor/lees van ande­ren die de stap heb­ben gemaakt. Ik kan natuur­lijk ook het aan­tal vrien­den en/of soci­a­le media plat­forms afbou­wen. Daar ben ik nog niet hele­maal uit. Maar terug­schroe­ven ga ik het!

Schrijf een reactie