Eerlijk

Tij­dens het avond­eten zat ik wat kran­ten door te bla­de­ren. Nor­maal doe ik dat niet, maar ik was alleen thuis. Dus ik vond dat het nu wel kon. Ook omdat ik nog steeds een flin­ke sta­pel oude kran­ten heb lig­gen die toch echt eens een keer­tje weg­ge­werkt moest wor­den. Mijn oog viel op een arti­kel waar de bij­ge­voeg­de illu­stra­tie en de wer­ven­de titel met­een mijn aan­dacht trok­ken. De inlei­den­de ali­nea begon met een vraag. In gedach­ten gaf ik eer­lijk ant­woord. En nam een hap zuur­kool met spek­jes.

Ik las ver­der. Er werd nog­al droog­ko­misch stil­ge­staan bij wat de mees­te men­sen in het alge­meen als ant­woord zou­den geven wan­neer hen deze vraag gesteld zou wor­den in aan­we­zig­heid van ande­ren. Bij­na ver­slik­te ik me. Al was ik dan alleen in huis, mijn ant­woord zou niet heb­ben mis­staan wan­neer ik gedwon­gen was geweest ant­woord te geven in een vol voet­bal­sta­di­on. Staan­de op de mid­den­stip en met een micro­foon in de hand.

In gedach­ten her­zag ik mijn eer­lij­ke ant­woord. Maak­te het iets eer­lij­ker. Tevre­den nam ik een nieu­we hap zuur­kool met stuk­jes ana­nas.

Ik las ver­der. Dit­maal wer­den eer­lij­ke ant­woor­den (in vol­le­di­ge iso­la­tie en ano­niem gege­ven) uit ver­schil­len­de onder­zoe­ken met betrek­king tot de inlei­den­de vraag gea­na­ly­seerd. Het bleek best wel erg gesteld. Vond ik. Dat kon toch niet waar zijn. Met moei­te kon ik een opko­mend min­zaam lach­je onder­druk­ken. Dat vind ik name­lijk te ver gaan. Hard­op lachen wan­neer je alleen thuis bent. Wat moet men daar wel niet van den­ken. Afijn. Ik geloof­de het niet. Aan­ge­zien het NOS jour­naal begon leg­de ik de krant aan de kant. Het bord zuur­kool was nu een bord dat de vaat­was­ser in kon.

En ter­wijl ik de nieuws­be­rich­ten aan me voor­bij liet gaan heb ik toch nog in gedach­ten mijn oor­spron­ke­lij­ke en best wel eer­lij­ke ant­woord diver­se malen bij­ge­steld tot­dat ik vond dat het goed genoeg was. Ik moet mezelf ten­slot­te wel in de spie­gel kun­nen blij­ven aan­kij­ken.

Maar eer­lijk­heids­hal­ve moet ik toe­ge­ven dat ik zelfs voor mezelf niet het echt eer­lij­ke ant­woord durf te geven. Niet hard­op (want dat vind ik name­lijk te ver gaan wan­neer je alleen thuis bent, of had ik dat al gezegd?). Niet in gedach­ten. Zelfs niet in gedach­ten. Hoe triest is dat?

Eer­lij­ker dan dit kan ik niet zijn. Wie weet ooit later.

~ ~ ~

Niets­zeg­gend
Lek­ker

7 reacties op “Eerlijk”

Reacties zijn gesloten.