Eerlijk

Tij­dens het avon­de­ten zat ik wat kran­ten door te bladeren. Nor­maal doe ik dat niet, maar ik was alleen thuis. Dus ik vond dat het nu wel kon. Ook omdat ik nog steeds een flinke stapel oude kran­ten heb liggen die toch echt eens een keert­je weggew­erkt moest wor­den. Mijn oog viel op een artikel waar de bijgevoegde illus­tratie en de wer­vende titel meteen mijn aan­dacht trokken. De inlei­dende alin­ea begon met een vraag. In gedacht­en gaf ik eerlijk antwo­ord. En nam een hap zuurkool met spekjes.

Ik las verder. Er werd nogal droogkomisch stilges­taan bij wat de meeste mensen in het alge­meen als antwo­ord zouden geven wan­neer hen deze vraag gesteld zou wor­den in aan­wezigheid van anderen. Bij­na ver­s­lik­te ik me. Al was ik dan alleen in huis, mijn antwo­ord zou niet hebben mis­staan wan­neer ik ged­won­gen was geweest antwo­ord te geven in een vol voet­bal­sta­dion. Staande op de mid­den­stip en met een micro­foon in de hand.

In gedacht­en herzag ik mijn eerlijke antwo­ord. Maak­te het iets eerlijk­er. Tevre­den nam ik een nieuwe hap zuurkool met stuk­jes ananas.

Ik las verder. Dit­maal wer­den eerlijke antwo­or­den (in volledi­ge iso­latie en anon­iem gegeven) uit ver­schil­lende onder­zoeken met betrekking tot de inlei­dende vraag geanaly­seerd. Het bleek best wel erg gesteld. Vond ik. Dat kon toch niet waar zijn. Met moeite kon ik een opkomend min­za­am lach­je onder­drukken. Dat vind ik namelijk te ver gaan. Hardop lachen wan­neer je alleen thuis bent. Wat moet men daar wel niet van denken. Afi­jn. Ik geloofde het niet. Aangezien het NOS jour­naal begon legde ik de krant aan de kant. Het bord zuurkool was nu een bord dat de vaat­wass­er in kon.

En ter­wi­jl ik de nieuws­bericht­en aan me voor­bij liet gaan heb ik toch nog in gedacht­en mijn oor­spronke­lijke en best wel eerlijke antwo­ord diverse malen bijgesteld tot­dat ik vond dat het goed genoeg was. Ik moet mezelf tenslotte wel in de spiegel kun­nen bli­jven aankijken.

Maar eerlijkhei­d­shalve moet ik toegeven dat ik zelfs voor mezelf niet het echt eerlijke antwo­ord durf te geven. Niet hardop (want dat vind ik namelijk te ver gaan wan­neer je alleen thuis bent, of had ik dat al gezegd?). Niet in gedacht­en. Zelfs niet in gedacht­en. Hoe tri­est is dat?

Eerlijk­er dan dit kan ik niet zijn. Wie weet ooit lat­er.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets