Lekker

Jacob Jan stu­urde een tweet met opdracht: bouw een mega­lange zin die toch lekker leest en niet te veel over­bod­igs her­bergt.

Mocht ik het zelf zeggen, dan zou het predikaat ‘lekker’ zon­der aarzel­ing uit mijn mond rollen, doch, afgezien van het feit dat het miss­chien niet zozeer van mij dan­wel eerder van mijn lez­ers verwacht zou wor­den een antwo­ord op deze vraag te geven, daar­voor staat de sub­tiele uitdag­ing in de uitdag­ing mij reeds zodanig tegen dat ik al bij voor­baat geneigd ben mij gewon­nen te geven bij de echte uitdag­ing die mij elke avond veel meer tot grote cre­ativiteit dwingt, namelijk het bin­nen slechts enkele beschik­bare uren op de late avond tijd vin­den om uber­haupt een blog te schri­jven, laat staan een open­ingszin die zodanig lang moet zijn dat hij afwijkt van wat de regelt­jes-, top10- en lijst­je­sop­stellers voorschri­jven, die, zo lijkt het soms, denken te bepalen hoe diege­nen die daad­w­erke­lijk een blog schri­jven dat dan weer zouden moeten doen, en daarmee voor­bi­j­gaan aan het gegeven dat, wil men onder­schei­dend bezig zijn, het nu juist niet van orig­i­naliteit getu­igt om dan maar klakkeloos over te nemen wat deze beter­weters dit­maal weer ver­zon­nen hebben aan waar een blog aan zou moeten vol­doen om door het grote pub­liek gelezen en gedeeld te wor­den via de alomte­gen­wo­ordi­ge social media en als zodanig dus hoger gewaardeerd wor­den in de zoek­ma­chines, iets wat blijk­baar belan­grijk­er is dan het daad­w­erke­lijk gelezen wor­den om de inhoud, welke, en hier kom ik aan bij de kern van mijn betoog, nu juist door de al eerder aange­haalde uitdag­ing in de uitdag­ing in dit spec­i­fieke geval onderuit gehaald wordt door de in mijn ogen para­doxale opdracht om enerz­i­jds een lange lees­bare beginzin te schri­jven waaruit anderz­i­jds alle over­bod­igheid is wegge­lat­en omdat, naar ik ver­moed, er onbe­wust van wordt uit­ge­gaan dat teveel gelijk is aan over­bod­ig, en dat waag ik ten zeer­ste te betwi­jfe­len maar kan ik bij deze niet vol­doende onder­bouwen omdat nu juist her en der en dus ook op deze plaats geschrapt moest wor­den als tege­moetkom­ing aan de gestelde eis om een en ander niet te lang te lat­en wor­den als uiterst laf com­pro­mis richt­ing juist die lez­ers­groep die ik heel eerlijk gezegd kan mis­sen als kiespi­jn, van­wege hun gemakzuchte manier van lezen die slechts gericht is op het zoeken naar hap­klare brokjes tekst afgewis­seld met rijke­lijk veel witregels zodat ze het weinige wat hen bij elke hap­je gep­re­sen­teerd wordt kun­nen proeven en herkauwen als ware het hemelse del­i­catessen ter­wi­jl ze slechts een slap aftrek­sel voorgeschoteld hebben gekre­gen van wat ze had­den kun­nen kri­j­gen, ware het niet dat ze door de jaren heen afgestompt ger­aakt door het vele lezen van korte tweets en anderzins sum­miere sta­tusup­dates, ze dit helaas toch nooit meer op waarde zouden weten te schat­ten waar­door het voor mij naar­mate ik me meer beperk in de lengte van deze zin tegelijk­er­ti­jd meer duidelijk wordt dat ik bezig ben met een verned­erend diepe knieval richt­ing deze ‘gij zult de beginzin kort en krachtig houden anders haakt de lez­er af’-adepten en op de val­reep mezelf her­pak om in sti­jl af te sluiten met het krachtige state­ment dat het mij alle­maal de reet zal roesten hoe som­mige lez­ers een beginzin als deze ervaren zolang ik zelf maar de vol­doen­ing ervaar om ‘m in één ruk op papi­er te kri­j­gen zon­der dat de inner­lijke zelf­cen­su­ur vat kri­jgt op mijn schri­jf­pro­ces en mij als gevolg in een keursli­jf perst wat niets anders oplev­ert dan meer van het­zelfde omdat het pub­liek dat nu een­maal zo lekker schi­jnt te vin­den.

Fuck de lez­er!

Ik zou daarom dan ook de vraag ‘Hoe lekker leest jouw blog?’ willen ver­van­gen door ‘Hoe lekker schri­jft jouw blog?’

~ ~ ~

  • Oef! Jeet­je, dit moet zowat de lang­ste zin zijn die ik ooit heb gelezen al heb ik er voor mezelf, hier en daar, wat pun­ten en witregels moeten bij­denken… kwest­ie van even op adem te kun­nen komen. Wat de inhoud betre­ft… heel sterk blogstuk @->–

  • Haha, ik heb het met plezi­er gelezen, maar ‘k ben toch blij dat het maar een een­ma­lige test is hoor 😉
    ‘k Heb laatst een boek­je gelezen van Lau­rent Mau­vi­g­nier dat ook uit één zin bestond (Ce que j’appelle oubli) — ’t had gelukkig maar zo’n 60 pagina’s. ’t Las heel vlot weg, in één keer 🙂

  • Pingback: Levens | petepel
  • Gnif­fel.

    Ik las er van­daag één in Vrij Ned­er­land:

    De protestzin:

    Hoewel een docente van de uni­ver­siteit me vertelde dat ik een zin niet met ‘hoewel’ moet begin­nen omdat ik dan een te groot beslag op uw denkver­mo­gen leg (ja, lez­er, moge hier geen mis­ver­standen ontstaan: de uni­ver­siteit leert haar stu­den­ten schri­jven voor rand­de­bie­len en onnoze­len, en daar schaart ze ú onder), en hoewel op de VN-web­site ene ‘Natasha’ kloeg dat mijn best schri­jvende col­le­ga niet ‘puntig’ genoeg schreef (‘Tip: des te min­der bijvoeglijke naam­wo­or­den, des te puntiger een tekst’, zo luid­de de hau­tain gestelde plat­i­tude, gericht aan een col­le­ga die als het om elo­quent taal­ge­bruik gaat in een ander hee­lal verbli­jft dan deze anon­ieme blaat­graag), hoewel ik natu­urlijk ook wel weet dat dit stuk­je veel beter af zou zijn mét witregels, alinea’s, nog veel meer komma’s en andere ‘leesin­gan­gen’ of ‘instap­mo­menten’, hoewel ik het woord ‘hoewel’ geen mooi woord vind en hoewel ik ten volle besef dat deze protestzin het uiter­ste vraagt van uw aan­dachtss­panne en ver­draagza­amheid, ja, en hoewel mijn hoof­dredac­teur liev­er zal zien dat ik u, lez­er, niet opzadel met mijn per­soon­lijke klacht­en en antipathieën, en hoewel ik ook nog eens weet dat ik de ein­dredac­tie op mijn blote knieën mag danken als ze haar fameuze hakmessen niet in deze regels heeft gezet, ja, hoewel al die over­weg­in­gen heus wel door mijn hoofd hebben gespeeld toen ik aan deze zin begon, kón ik het niet meer ophouden en móet ik u gefrus­treerd aan­roepen en briesen: dat ik het niet langer pík, en al is het op straffe van ontslag, ik zál u, lez­ers, laat­sten der Mohika­nen, u die nog niet bent afge­haakt – wat is het trouwens fijn om hier, in deze zin, onder elka­ar te zijn, voelt dit nou eli­tair? – ik zal u één zin voorschote­len die nog lang is, één die niet is ver­sim­peld en opgeknipt, niet gladge­walst ten bate van de verkoop­baarheid, de dic­tatu­ur die maakt dat alles, álles en masse het­zelfde moet zijn, wat mits­gaders ook een den­i­gr­erende behan­del­ing is van u en een opstelling die ik het meest armoedig vind wan­neer ze gestalte kri­jgt in de vorm van korte zin­net­jes, dat lul­lige kor­tezin­nen­stac­ca­to met gram­mat­i­caal gemakke­lijke con­struc­ties die de taal­vaardigheid recht­streeks aan­tas­ten als ze dog­ma­tisch wor­den gebruikt (het gaat me niet om een paar korte zin­nen, hè, maar om de dwinge­landij van alléén korte zin­nen) en als ze wor­den voorgeschreven in de decreten van de gif­mengers van onze taal: de ver­sprei­ders van het bijz­in­vre­tende virus met hun debilis­erende schri­jfcur­sussen – de enkele goeie daarge­lat­en, hè, de goeien alti­jd daarge­lat­en – die, voor­spel ik u, ooit zullen eindi­gen in de enige overge­bleven schri­jftip, namelijk die van de tran­sis­tor: schri­jf ja, of schri­jf nee, en dan, gefe­lici­teerd, dan zijn we álle­maal com­put­ers, maar ik denk trouwens niet dat u, cur­suslei­ders, de enige mestkev­ers bent, ik weet dat in het sociale media-tijd­perk de Eerste Wet van Pleij geldt, die stelt dat alles wat anders, moeil­ijk­er, breek­baarder, gecom­pliceerd, gewaagder, onherken­baar of onveilig is, steeds vak­er en sneller zal wor­den ver­plet­terd door de mid­delpuntvliedende kracht die richt­ing groot­ste gemene del­er gaat (vraag anders eens aan een lit­erair criti­cus wan­neer die voor het laatst een exper­i­mentele roman bejubelde), en daar heb ik dus hele­maal genoeg van, bas­ta, uit en voor ik deze zin besluit wil ik ú bedanken voor het uitlezen en heb ik nog één ding toe te voe­gen aan de verd­waalde stu­dent die per ongeluk deze zin las: nu eerst ontle­den die hap! — Sander Pleij ”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets