Levens

Fuck de lez­er, zei ik gis­ter. En schreef een mega­lange beginzin. In opdracht weliswaar. Maar ook omdat ik geen con­cessies aan mijn eigen schri­jf­sti­jl wil doen. Wat weer niet betekent dat elk blog met een zin van meer dan tig hon­derd woor­den moet begin­nen. Doch zie daar geen con­cessie in.

~ ~ ~

Zo af en toe. De ene keer wat vak­er dan weer een tijd­lang niet. Maar komen zal hij. Die alti­jd weer heftig pijn­lijke steek. Verwacht onverwacht. Daarom steeds beter te herken­nen. Zon­der er ooit aan te zullen wen­nen.

Ik ervaar het als een samen­balling van alle emoties, hoogte- en dieptepun­ten die mijn deel zouden zijn geweest in eerdere lev­ens had ik niet besloten andere keuzes te mak­en. Alsof de afgewezen afs­plitsin­gen op mijn lev­enspad geen genoe­gen nemen om hun verdere bestaan in stille anon­imiteit door te bren­gen. Alsof ze om de zoveel tijd willen lat­en weten dat ze er nog zijn. Duidelijk willen mak­en dat het lev­en ook door­gaat zelfs wan­neer ik het links heb lat­en liggen.

Er is meer dan dit lev­en dat ik nu heb. Waar­voor ik gekozen heb.

Er zijn ook die lev­ens welke ik niet heb. Waar­voor ik niet gekozen heb.

Allen gaan ze door. En in die ene waarin ik nu schri­jf word ik belaagd door al die andere. Zodat ik ze niet vergeet. Alti­jd bli­jf besef­fen wat ik ook had kun­nen hebben. Niet omdat ze jalo­ers of kwaad zijn op mij en mijn huidi­ge lev­en. Maar omdat ze niet ver­geten willen wor­den. Omdat ze, ooit, heel erg belan­grijk waren en op dat moment de toekomst in zich droe­gen. Met mij.

~ ~ ~

3 Comments

Fijn dat je het opgepikt hebt. Zelf wors­tel ik nog steeds met dit gevoel. Kri­jg het nog alti­jd niet goed onder woor­den (heb er al ver­schil­lende blog­jes over geschreven…). Ik bli­jf proberen.

Heel toe­val­lig heb ik gis­teren een film gezien die hierover ging — Mr. Nobody heet hij. Een heel bij­zon­dere (en vreemde) film, waarin voort­durend getoond wordt welke con­se­quen­ties de keuze voor een bepaald lev­en met zich mee brengt.

Geef een reactie