Bekentenis

Iedere dag bloggen is ontzettend leuk om te doen. En het geeft bovendien veel voldoening. Ook wanneer het er niet van komt.

“Je hebt veel stappen gezet, het afgelopen jaar”, gaf de coach mij een compliment.

Netjes beaamde ik dat, want had ondertussen ook geleerd om die aan te nemen.

“Ondanks dat er concreet geen plan op papier is gezet”, vervolgde ze.

Geduldig wachtte ik af op wat volgen zou. Het bleef een tijdje stil. Ik dacht aan de manier waarop ik dit gesprek later vandaag in een blog zou gaan verwerken.

“Misschien komt het doordat ik in het begin mijn vorderingen via het bloggen regelmatig aan ‘het papier’ heb toevertrouwd.”

Onbewust had ik met mijn vingers denkbeeldige aanhalingstekens in de lucht gemaakt. Zou dat het zijn? Had ik het geleerde uit de cursus door er regelmatig over te bloggen langzaamaan onderdeel gemaakt van mijn dagelijks leven? Nu was het de coach die mij gelijk gaf.

“Herhaling en reflectie is een krachtig middel”, was wat ze er aan toevoegde.

Ze ging iets achterover leunen in haar stoel. Toen ik ruim een jaar geleden opnieuw weer eens voor een managementcursus werd voorgedragen had ik me voorgenomen er ditmaal serieus werk van te maken. Om op deze manier helder te krijgen dat wanneer het opnieuw geen effect zou hebben ik dan met recht kon zeggen dat het allemaal flauwekul was. Ik had veel geleerd. Het afgelopen jaar. Er was me ook een hoop duidelijker geworden. Dat het uiteindelijk allemaal bij mezelf begint. Een grotere dooddoener is niet denkbaar. Maar ik was er ontvankelijk voor. Alles viel op z’n plaats. Vanaf dag 1 begon ik er met volle overtuiging aan te werken. Op mijn eigen tempo. Doch zonder te verzaken.

“Op de achtergrond ging het almaar door”, legde ik uit.

Ze snapte het. Aan de buitenkant hoeft het niet altijd meteen zichtbaar te zijn. Of continu bewezen te worden. Ze begreep het inderdaad. Je weet wie je bent. Wie je aan het worden bent. Net zoals met het iedere dag bloggen. Dat hoef je ook niet iedere dag te doen om te bewijzen dat je een iederedagblogger bent. Aan het worden bent. Ik hoefde haar niet te overtuigen, maar toch wou ik het mezelf hardop horen zeggen. Misschien vanavond. In de auto. Of onder de douche.

“Ik denk dat we aan het einde van onze sessies zijn gekomen.”

Glimlachend keek ze me lang aan. Uit haar ogen straalde tevredenheid. Tijd voor een laatste bekentenis.

“Het werkt dus wel”, begon ik. Maar daar liet ik het bij.

~ ~ ~

7 gedachten over “Bekentenis

  1. Grappig, ik heb ook altijd zo’n aversie tegen coaching trajecten gehad. Maar er is nog kans dat ik me er aan over geef, begrijp ik?

  2. Ik geniet er in ieder geval bijna iedere dag van, of hoe vaak je ook post, van jouw blog. Een van de twee blogs waar ik op geabonneerd ben. Die andere, die staat hierboven. En ik geloof het ook: dat (iederedag) bloggen een manier kan zijn om jezelf te ontwikkelen. Of althans, om dat in banen te leiden. Of zoiets.

    Hoera! 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *