Bekentenis

Iedere dag bloggen is ontzettend leuk om te doen. En het geeft boven­di­en veel vol­doen­ing. Ook wan­neer het er niet van komt.

Je hebt veel stap­pen gezet, het afgelopen jaar”, gaf de coach mij een com­pli­ment.

Net­jes beaamde ik dat, want had onder­tussen ook geleerd om die aan te nemen.

Ondanks dat er con­creet geen plan op papi­er is gezet”, ver­vol­gde ze.

Geduldig wachtte ik af op wat vol­gen zou. Het bleef een tijd­je stil. Ik dacht aan de manier waarop ik dit gesprek lat­er van­daag in een blog zou gaan ver­w­erken.

Miss­chien komt het door­dat ik in het begin mijn vorderin­gen via het bloggen regel­matig aan ‘het papi­er’ heb toev­ertrouwd.”

Onbe­wust had ik met mijn vingers denkbeeldige aan­hal­ing­stekens in de lucht gemaakt. Zou dat het zijn? Had ik het geleerde uit de cur­sus door er regel­matig over te bloggen langzaa­maan onderdeel gemaakt van mijn dagelijks lev­en? Nu was het de coach die mij gelijk gaf.

Her­hal­ing en reflec­tie is een krachtig mid­del”, was wat ze er aan toevoegde.

Ze ging iets achterover leunen in haar stoel. Toen ik ruim een jaar gele­den opnieuw weer eens voor een man­age­mentcur­sus werd voorge­dra­gen had ik me voorgenomen er dit­maal serieus werk van te mak­en. Om op deze manier helder te kri­j­gen dat wan­neer het opnieuw geen effect zou hebben ik dan met recht kon zeggen dat het alle­maal flauwekul was. Ik had veel geleerd. Het afgelopen jaar. Er was me ook een hoop duidelijk­er gewor­den. Dat het uitein­delijk alle­maal bij mezelf begint. Een grotere doo­d­doen­er is niet denkbaar. Maar ik was er ont­vanke­lijk voor. Alles viel op z’n plaats. Vanaf dag 1 begon ik er met volle over­tuig­ing aan te werken. Op mijn eigen tem­po. Doch zon­der te verza­k­en.

Op de achter­grond ging het almaar door”, legde ik uit.

Ze snapte het. Aan de buitenkant hoeft het niet alti­jd meteen zicht­baar te zijn. Of con­tinu bewezen te wor­den. Ze begreep het inder­daad. Je weet wie je bent. Wie je aan het wor­den bent. Net zoals met het iedere dag bloggen. Dat hoef je ook niet iedere dag te doen om te bewi­jzen dat je een iederedag­blog­ger bent. Aan het wor­den bent. Ik hoefde haar niet te over­tu­igen, maar toch wou ik het mezelf hardop horen zeggen. Miss­chien vanavond. In de auto. Of onder de douche.

Ik denk dat we aan het einde van onze sessies zijn gekomen.”

Glim­lachend keek ze me lang aan. Uit haar ogen straalde tevre­den­heid. Tijd voor een laat­ste beken­te­nis.

Het werkt dus wel”, begon ik. Maar daar liet ik het bij.

~ ~ ~

7 Comments

Grap­pig, ik heb ook alti­jd zo’n aver­sie tegen coach­ing tra­jecten gehad. Maar er is nog kans dat ik me er aan over geef, begri­jp ik?

Ik geni­et er in ieder geval bij­na iedere dag van, of hoe vaak je ook post, van jouw blog. Een van de twee blogs waar ik op geabon­neerd ben. Die andere, die staat hier­boven. En ik geloof het ook: dat (iederedag) bloggen een manier kan zijn om jezelf te ontwikke­len. Of althans, om dat in banen te lei­den. Of zoi­ets.

Hoera! 🙂

Geef een reactie