Neropolis — vraag 2 #50books

~ ~ ~

Gast­blog geschreven als bij­drage voor vraag 2 van #50books door Heleen die tevens met het idee kwam.

~ ~ ~

De manier van lev­en bij Romeinse keiz­ers. Een onder­w­erp dat mij sinds mijn jeugd inter­esseert en inspireert, en toch…

neropolis

Mijn eerste grote liefde was een boeken­worm. Hij heeft me in alle gen­res meegenomen en mij geleerd om van boeken te houden. Toen uitein­delijk na veel goede jaren de relatie werd ver­bro­ken, werd de boedelschei­d­ing snel en zon­der dis­cussie bepaald: ik de huis­raad, hij de zorgvuldig samen opge­bouwde bib­lio­theek. Een prachtige metafoor over het waarom wij uit elka­ar gin­gen. Na een tijd­je ging ik de boeken mis­sen. De aankopen in de eerste jaren die vol­gden waren met name gebaseerd op her­hal­ingsaankopen. Maar er was één boek dat ik het meest miste: Neropo­lis van Hubert Mon­teil­het. Het was mee geweest op vakanties, lag maan­den naast de bank in de kamer, maar ik was nooit ver gekomen.

Maar Neropo­lis was uitverkocht, werd ook niet meer her­drukt. Het werd een ware obsessie. Gelukkig ben ik dol op boekhan­dels, want in elke stad bezocht ik de boekhan­dels en anti­quar­i­tat­en. Een zoek­tocht op inter­net beho­orde toen nog niet tot de mogelijkhe­den. Uitein­delijk vond ik een tweede­hands exem­plaar op de gracht in Utrecht. Vanaf toen ging het weer mee op vakanties, lag het maan­den naast mijn bed, en telkens wan­neer ik weer een stuk­je gelezen had had ik weer een quote die me bezighield, een mooi beeld van een kas­teel (ruine) dat ik op ging zoeken op de Via Appia in Rome of een lev­enswi­jsheid waar ik een tijd­je op kon kauwen.

Sinds­di­en pak ik het elk jaar wel een keer vast. Gaat het nog steeds mee op vakantie, of ligt het op plekken waar ik de rust denk te kun­nen pakken: alles, alles, echt alles in het boek inter­esseert me, maar ik kom er niet doorheen. Quotes gebruik ik op heel veel ver­schil­lende plekken. In mijn trouw­belofte, inmid­dels een man verder, vertelde de ambte­naar van de burgelijke stand over de fijne zenuw van het hart naar de ringvinger: een ont­dekking van de romeinen en beschreven op pag­i­na 71 van Neropo­lis. In mijn werk onder­bouw ik de prak­tis­che aan­pak door inzicht­en uit het boek.

Wan­neer je de Romeinen kent kun je aan de gekozen plaats van het bidet zien waar je hem voor moet gebruiken. Als het een voeten­was­bak was, zouden de Romeinen hem naast de voordeur hebben geplaatst.

En toch: ik kom er niet doorheen. Van­daag heb ik het boek een aan­tal keer openges­la­gen. Welke pag­i­na ik ook lees: het inter­esseert me alle­maal. Miss­chien is dat wel de manier: niet alles van voor naar achter, maar pagina’s als losse inspi­ratiebron­nen…

~ ~ ~

  • Bedankt voor je tip om deze vraag te lanceren. Het heeft al veel blog­gers tot mooie inzendin­gen doen ver­lei­den. En die van jou past pri­ma in dit rijt­je!
    De eind­con­clusie die je geeft waarom je het boek maar niet uit­gelezen kri­jgt, is eigen­lijk een com­pli­ment aan het boek: het is een boek om alti­jd te bli­jven lezen.

  • *glim­lach* zo kan het dus ook gaan… een boek dat je zodanig weet te begeesteren dat je het telkens en telkens weer ter hand neemt. Tof deze bij­drage @->–

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets