Te laat

Op de klok zag ik dat het enkele minuten voor half was. Met wat geluk zou ik net op tijd zijn voor de volgende vergadering. De vierde alweer deze dag.

Ik besloot via de receptie te gaan en dan de trap naar de tweede verdieping te nemen. Bij het koffieautomaat stonden enkele collega’s. Op hun gemak de dag te bespreken. Of ik ook een bekertje wilde. Haastig wimpelde ik hun aanbod af en snelde verder door de gang. Na de dubbele klapdeuren zag ik met iets van een schok dat er licht brandde in het eerstvolgende kantoor. Dat was de laatste weken niet zo geweest. De collega die daar zijn plek had bleek weer terug te zijn van ziekte. Een hevige griep, zo had ik gehoord. En daarvoor was zijn vader overleden.

Automatisch minderde ik vaart. Wat te doen? Hem voorbij snellen alsof ik zo diep in gedachten was dat ik hem niet opmerkte? Eventjes stoppen, hem condoleren en dan meteen excuses aanbieden dat ik weer verder moest om niet te laat te komen? Of snel een berichtje naar de voorzitter van de vergadering sturen om door te geven dat ik wat later zou komen? Zodat ik mijn collega de tijd kon geven die passend was voor wat hij doorgemaakt had.

Met mijn mobieltje in de hand bleef ik voor zijn deur staan. Maar voordat ik iets kon zeggen ging bij hem de telefoon. Breeduit lachend zwaaide hij naar mij en nam de telefoon op. Gezeten in zijn bureaustoel duwde hij zich af tegen het bureau, maakte vervolgens een draai om te eindigen met de rug naar mij toe om het gesprek voort te zetten. Nog even bleef ik staan wachten. Daarna kwam ik te laat binnen bij de vergadering.

~ ~ ~

2 reacties

Linda 25 januari 2013 Reageer

De beslissing is vooe je genomen, de bedoeling was goed

Peter 27 januari 2013 Reageer

Soms gaat dat zo wanneer je te lang aarzelt.

Geef een reactie