Te laat

Op de klok zag ik dat het enkele minuten voor half was. Met wat geluk zou ik net op tijd zijn voor de vol­gende ver­gader­ing. De vierde alweer deze dag.

Ik besloot via de recep­tie te gaan en dan de trap naar de tweede verdieping te nemen. Bij het koffieau­tomaat ston­den enkele col­le­ga’s. Op hun gemak de dag te bespreken. Of ik ook een bek­ert­je wilde. Haastig wim­pelde ik hun aan­bod af en snelde verder door de gang. Na de dubbele klapdeuren zag ik met iets van een schok dat er licht brandde in het eerstvol­gende kan­toor. Dat was de laat­ste weken niet zo geweest. De col­le­ga die daar zijn plek had bleek weer terug te zijn van ziek­te. Een hevige griep, zo had ik geho­ord. En daar­voor was zijn vad­er overleden.

Automa­tisch min­derde ik vaart. Wat te doen? Hem voor­bij snellen alsof ik zo diep in gedacht­en was dat ik hem niet opmerk­te? Even­t­jes stop­pen, hem con­dol­eren en dan meteen excus­es aan­bieden dat ik weer verder moest om niet te laat te komen? Of snel een bericht­je naar de voorzit­ter van de ver­gader­ing sturen om door te geven dat ik wat lat­er zou komen? Zodat ik mijn col­le­ga de tijd kon geven die passend was voor wat hij doorge­maakt had.

Met mijn mobielt­je in de hand bleef ik voor zijn deur staan. Maar voor­dat ik iets kon zeggen ging bij hem de tele­foon. Bree­duit lachend zwaaide hij naar mij en nam de tele­foon op. Gezeten in zijn bureaus­toel duwde hij zich af tegen het bureau, maak­te ver­vol­gens een draai om te eindi­gen met de rug naar mij toe om het gesprek voort te zetten. Nog even bleef ik staan wacht­en. Daar­na kwam ik te laat bin­nen bij de ver­gader­ing.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets