Dooi

De afgelopen dagen had ik mijn ren­schoe­nen tijdelijk bin­nen gepar­keerd. Sinds de sneeuw de strat­en wit bedekt had achterge­lat­en koos ik het zekere voor het onzekere. Hoewel ik redelijk gewend was ger­aakt aan 2x per week ’s avonds een rond­je ren­nen (met soms een langer tocht­je op de zondagocht­end) besloot ik tijdelijk deze activiteit te stak­en. Al te vaak was ik vanaf de dag dat ik de smaak van het ren­nen goed te pakken had, geplaagd door blessures. Het zou de goden ver­zoeken zijn om op de ongetwi­jfeld gladde wegen in het duis­ter enkele kilo­me­ters af te leggen in de hoop ver­schoond te bli­jven van een onver­hoedse gli­j­par­tij met alle gevol­gen van dien.

Van­daag keek ik met oplucht­ing uit het raam en zag de regen ges­taag de sneeuw ons woon­erf doen wegspoe­len. Al snel begon het te kriebe­len en deze namid­dag kon ik niet langer wacht­en. De laat­ste drup­pels vie­len nog naar bene­den toen ik al de straat uitrende. Toch viel het niet mee. Er stond een onverwacht gure wind die het groot­ste gedeelte van de route recht in mijn gezicht blies. En de paden. Die waren helaas min­der ijsvrij dan ik gehoopt had. Het bleef oppassen tot op het laatst, maar zon­der ongelukken en hele­maal opge­frist had ik drie kwarti­er lat­er mijn 7+ kilo­me­ter er op zit­ten. Nu maar hopen dat de dooi doorzet. Hier geen elf­st­e­denkoorts.

~ ~ ~

Ik kan natu­urlijk ook vol­staan met een enkele tweet en een link naar mijn run­tas­tic account waar jul­lie mijn sportieve vorderin­gen kun­nen vol­gen. Maar dit is leuk­er (vind ik) en op deze manier kan ik lat­er nog eens teruglezen onder welke omstandighe­den ik zoal buiten ga ren­nen en wat voor presta­tie ik neer zet. Dus eigen­lijk is het meer voor mijzelf dan voor jul­lie…

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets