Dooi

De afgelopen dagen had ik mijn renschoenen tijdelijk binnen geparkeerd. Sinds de sneeuw de straten wit bedekt had achtergelaten koos ik het zekere voor het onzekere. Hoewel ik redelijk gewend was geraakt aan 2x per week ‘s avonds een rondje rennen (met soms een langer tochtje op de zondagochtend) besloot ik tijdelijk deze activiteit te staken. Al te vaak was ik vanaf de dag dat ik de smaak van het rennen goed te pakken had, geplaagd door blessures. Het zou de goden verzoeken zijn om op de ongetwijfeld gladde wegen in het duister enkele kilometers af te leggen in de hoop verschoond te blijven van een onverhoedse glijpartij met alle gevolgen van dien.

Vandaag keek ik met opluchting uit het raam en zag de regen gestaag de sneeuw ons woonerf doen wegspoelen. Al snel begon het te kriebelen en deze namiddag kon ik niet langer wachten. De laatste druppels vielen nog naar beneden toen ik al de straat uitrende. Toch viel het niet mee. Er stond een onverwacht gure wind die het grootste gedeelte van de route recht in mijn gezicht blies. En de paden. Die waren helaas minder ijsvrij dan ik gehoopt had. Het bleef oppassen tot op het laatst, maar zonder ongelukken en helemaal opgefrist had ik drie kwartier later mijn 7+ kilometer er op zitten. Nu maar hopen dat de dooi doorzet. Hier geen elfstedenkoorts.

~ ~ ~

Ik kan natuurlijk ook volstaan met een enkele tweet en een link naar mijn runtastic account waar jullie mijn sportieve vorderingen kunnen volgen. Maar dit is leuker (vind ik) en op deze manier kan ik later nog eens teruglezen onder welke omstandigheden ik zoal buiten ga rennen en wat voor prestatie ik neer zet. Dus eigenlijk is het meer voor mijzelf dan voor jullie…

~ ~ ~

4 gedachten over “Dooi

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *