Press "Enter" to skip to content

Omringd

Omringd door boe­ken. Zo sim­pel is het. En dat is alle­maal begon­nen in de stads­bi­bli­o­theek van Hel­mond. Daar ging ik toen ik een­maal was toe­ge­la­ten op de afde­ling voor vol­was­se­nen, stee­vast iede­re vrij­dag­avond en/of zater­dag­och­tend naar toe. Natuur­lijk om een nieu­we lading lees­voer voor de komen­de week te ver­za­me­len, maar voor­al om uren te dwa­len tus­sen het in mijn ogen over­wel­di­gen­de aan­bod van boe­ken over de meest uit­een­lo­pen­de onder­wer­pen. Het meest gefas­ci­neerd raak­te ik door boe­ken waar­mee ik me nooit aan de uit­leen­ba­lie zou dur­ven ver­to­nen. Die alleen al van­we­ge hun titel of kaft het schaam­rood mij op de wan­gen deed bran­den. Er zat niets anders op dan een plek te zoe­ken in de bibli­o­theek zelf waar ik ze zou kun­nen lezen. Onver­dacht, als ware het weten­schap­pe­lij­ke lite­ra­tuur (wat in de mees­te geval­len ook zo was, maar zo ervoer ik het zeker niet) en ikzelf een vroeg­rij­pe stu­dent die op zoek was naar nieu­we inzich­ten.

Al gauw had ik die plek gevon­den. Hele­maal aan het eind van de zaal was een door­gang voor het per­so­neel naar waar waar­schijn­lijk zich kan­toor- en opslag­ruim­tes bevon­den. Ook de toi­let­ten kon je via die door­gang berei­ken. Daar, juist voor de gla­zen deur, was in de hoek een ron­de tafel geplaatst met enke­le stoe­len erom­heen. Zel­den zat hier iemand. Voor mij was het de ide­a­le plek. Afge­le­gen en gro­ten­deels aan het zicht ont­trok­ken voor de bezoe­kers van de bibli­o­theek, en ook nog eens in een sec­tie waar de min­der popu­lai­re rubrie­ken waren onder­ge­bracht, had ik vaak het rijk alleen. Tot­dat ik de schaam­te voor­bij was en me niet meer gehin­derd voel­de welk boek dan ook naar huis te nemen, kon ik daar onge­hin­derd lezen in alles wat de Hel­mond­se bibli­o­theek op voor­raad had. Ik voel­de me gelijk Adam die elke week weer aan de ver­bo­den vrucht kon proe­ven zon­der dat een­der wel­ke god wraak nam.

Het was vaak onwer­ke­lijk om door die gan­gen vol­ge­stouwd met ken­nis en cre­a­tie­ve uitin­gen te lopen en  wil­le­keu­rig welk boek van zijn plaats te nemen en aan die tafel te gaan zit­ten om jezelf te ver­lie­zen in het geschre­ve­ne. Maar niets gaf een beter gevoel om tus­sen het lezen door af en toe op te kij­ken om al die boe­ken te zien staan. Als­of ze ston­den te wach­ten. Op mij. Om ook gele­zen te wor­den. Neem je tijd, zo leken ze te fluis­te­ren. Geniet van ons. We zijn er voor jou. Ik was jong en dacht nog alle tijd van de wereld te heb­ben.

Nu ben ik ouder en weet dat mijn tijd ein­dig is. Dat ik nooit van mijn leven, of enig leven dan ook, in staat zal zijn alle boe­ken te lezen die ik ooit nog zou wil­len lezen. Toch weer­houdt dat mij niet ervan mij­zelf nog steeds te omrin­gen met boe­ken. Ja, ik geef toe dat het soms depri­me­rend is te besef­fen dat zelfs de taak om mijn eigen klei­ne boek­ver­za­me­ling hele­maal uit te lezen niet zal mee­val­len, maar dat komt slechts zel­den voor. Meest­al geniet ik vol­op van het uit­zicht op de drie dicht­ge­pak­te wan­den.

 

Het is een rust­ge­ven­de erva­ring om van­uit mijn lees­stoel bij het raam tij­dens het lezen gere­geld op te kun­nen kij­ken en al die boe­ken te zien die ik over de jaren heen gekocht heb. Ze zijn me erg ver­trouwd ondanks dat ik ze lang niet allen gele­zen heb. Het lijkt als­of ze een soort van buf­fer tus­sen mij en de bui­ten­we­reld opwer­pen. Een cocon waar­in ik me terug kan trek­ken. Waar alles over­zich­te­lijk is. En waar ik me inmid­dels weer steeds beter kan con­cen­tre­ren op het lezen zelf. De stoel die ik enke­le jaren gele­den heb aan­ge­schaft heeft zich gevormd naar mijn zit­hou­ding. Zelf heb ik geleerd mezelf af te slui­ten van iede­re vorm van aflei­ding tij­dens het lezen. Tele­foons en inter­net gaan uit. Klas­sie­ke muziek gaat zacht aan. Kof­fie en water bin­nen hand­be­reik. De stoel com­for­ta­bel genoeg om enke­le uren ach­ter­een te kun­nen lezen of stu­de­ren, maar net niet genoeg om in weg te doe­ze­len. Lezen is ten­slot­te voor mij een seri­eu­ze bezig­heid dus het moet wel een klein beet­je een spar­taan­se aan­ge­le­gen­heid blij­ven. Onder deze omstan­dig­he­den breng ik mijn tijd het liefst door.

 

~ ~ ~

Mijn bij­dra­ge voor 50books – vraag 3:
Wat is jouw favo­rie­te plek om een boek te lezen?

~ ~ ~

7 Comments

  1. Heleen 2 februari 2013

    Mooie wand; ik ver­wacht dit jaar nog mooie boe­ken­ver­ha­len!

    • Peter 2 februari 2013

      Dank je! Die gaan er zeker komen.
      En ik ver­wacht van jou nog mooie (gast)blogs 😉

  2. Anna 2 februari 2013

    Heer­lijk zo’n eigen plek­je 🙂

    • Peter 2 februari 2013

      Zeker weten. Ik kan het ieder­een aan­ra­den.

  3. Linda 2 februari 2013

    Leuk om zo bij een ander een beet­je bin­nen te kun­nen kij­ken.
    Wat stoer dat je boe­ken blijft kopen.
    Ik heb met mezelf een afspraak gemaakt, dat ik 5 onge­le­zen boe­ken mag heb­ben!
    😉 vaak zijn het er meer!

    • Peter 2 februari 2013

      Vind ik ook leuk, zeker wan­neer het anders­mans / ‑vrouws boek­ver­za­me­ling of lees­plek betreft.
      En ja, voor­lo­pig blijf ik boe­ken kopen. Het leest wat mij betreft nog steeds fij­ner dan een e‑book. Dus.

  4. Elja 5 februari 2013

    Opeens wist ik het weer, toen ik dit las. Hoe het voel­de om in de bieb te zijn, vroe­ger (toen ik daar nog kwam). Hoe­wel ik het in de VS in mijn klei­ne buurt­bi­bli­o­theek­je ook had hoor, alleen had­den ze daar min­der inte­res­san­te sec­ties en gewoon min­der boe­ken.

    Dat gevoel van al die boe­ken die je zo maar mag gaan lezen en mee­ne­men. Alles wat daar voor je ligt. Die vele din­gen die je nog kunt ont­dek­ken! Weten­schap­pe­lij­ke boe­ken! Kook­boe­ken! Fij­ne mys­te­ries! Hob­by­boe­ken! Boe­ken over natuur, psy­cho­lo­gie, poe­zie! Alles voor het opra­pen!

    De bibli­o­theek in Haar­lem was een hele toch op de fiets maar zo heer­lijk. Ik kon daar uren door­bren­gen. En dan met een enorm heb­be­rig gevoel van geluk naar huis fiet­sen met een rug­zak vol boe­ken. En zo snel moge­lijk begin­nen met lezen natuur­lijk.

    Ik heb dat ook met Ama­zon nu. Als­of ik een schat­kist open, die site. Hoe­wel de bibli­o­theek over­zich­te­lij­ker was.

    Grap­pig — ik ken eigen­lijk nie­mand IRL die het­zelf­de heeft (of dat denk ik althans) en nu ont­dek ik opeens dat heel veel men­sen die ik onli­ne ken ook van die boe­ken­wor­men zijn!!! Dank voor het ini­ti­a­tief en voor je inspi­re­ren­de ver­haal dat me opeens mee terug nam naar vroe­ger…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *