Omringd

Omringd door boeken. Zo sim­pel is het. En dat is alle­maal begonnen in de stads­bib­lio­theek van Hel­mond. Daar ging ik toen ik een­maal was toege­lat­en op de afdel­ing voor vol­wasse­nen, steev­ast iedere vri­jda­gavond en/of zater­dagocht­end naar toe. Natu­urlijk om een nieuwe lad­ing leesvo­er voor de komende week te verza­me­len, maar vooral om uren te dwalen tussen het in mijn ogen over­weldigende aan­bod van boeken over de meest uiteen­lopende onder­w­er­pen. Het meest gefasci­neerd raak­te ik door boeken waarmee ik me nooit aan de uitleen­balie zou dur­ven ver­to­nen. Die alleen al van­wege hun titel of kaft het schaam­rood mij op de wan­gen deed bran­den. Er zat niets anders op dan een plek te zoeken in de bib­lio­theek zelf waar ik ze zou kun­nen lezen. Onver­dacht, als ware het weten­schap­pelijke lit­er­atu­ur (wat in de meeste gevallen ook zo was, maar zo ervo­er ik het zek­er niet) en ikzelf een vroe­gri­jpe stu­dent die op zoek was naar nieuwe inzicht­en.

Al gauw had ik die plek gevon­den. Hele­maal aan het eind van de zaal was een door­gang voor het per­son­eel naar waar waarschi­jn­lijk zich kan­toor- en opsla­gruimtes bevon­den. Ook de toi­let­ten kon je via die door­gang bereiken. Daar, juist voor de glazen deur, was in de hoek een ronde tafel geplaatst met enkele stoe­len eromheen. Zelden zat hier iemand. Voor mij was het de ide­ale plek. Afgele­gen en gro­ten­deels aan het zicht ont­trokken voor de bezoek­ers van de bib­lio­theek, en ook nog eens in een sec­tie waar de min­der pop­u­laire rubrieken waren onderge­bracht, had ik vaak het rijk alleen. Tot­dat ik de schaamte voor­bij was en me niet meer gehin­derd voelde welk boek dan ook naar huis te nemen, kon ik daar onge­hin­derd lezen in alles wat de Hel­mondse bib­lio­theek op voor­raad had. Ik voelde me gelijk Adam die elke week weer aan de ver­bo­den vrucht kon proeven zon­der dat een­der welke god wraak nam.

Het was vaak onwerke­lijk om door die gan­gen volgestouwd met ken­nis en cre­atieve uitin­gen te lopen en  willekeurig welk boek van zijn plaats te nemen en aan die tafel te gaan zit­ten om jezelf te ver­liezen in het geschrevene. Maar niets gaf een beter gevoel om tussen het lezen door af en toe op te kijken om al die boeken te zien staan. Alsof ze ston­den te wacht­en. Op mij. Om ook gelezen te wor­den. Neem je tijd, zo leken ze te fluis­teren. Geni­et van ons. We zijn er voor jou. Ik was jong en dacht nog alle tijd van de wereld te hebben.

Nu ben ik oud­er en weet dat mijn tijd eindig is. Dat ik nooit van mijn lev­en, of enig lev­en dan ook, in staat zal zijn alle boeken te lezen die ik ooit nog zou willen lezen. Toch weer­houdt dat mij niet ervan mijzelf nog steeds te omrin­gen met boeken. Ja, ik geef toe dat het soms deprimerend is te besef­fen dat zelfs de taak om mijn eigen kleine boekverza­mel­ing hele­maal uit te lezen niet zal mee­vallen, maar dat komt slechts zelden voor. Meestal geni­et ik volop van het uitzicht op de drie dicht­gepak­te wan­den.

 

Het is een rust­gevende ervar­ing om vanu­it mijn leesstoel bij het raam tij­dens het lezen geregeld op te kun­nen kijken en al die boeken te zien die ik over de jaren heen gekocht heb. Ze zijn me erg vertrouwd ondanks dat ik ze lang niet allen gelezen heb. Het lijkt alsof ze een soort van buffer tussen mij en de buiten­wereld opw­er­pen. Een cocon waarin ik me terug kan trekken. Waar alles overzichtelijk is. En waar ik me inmid­dels weer steeds beter kan con­cen­tr­eren op het lezen zelf. De stoel die ik enkele jaren gele­den heb aangeschaft heeft zich gevor­md naar mijn zithoud­ing. Zelf heb ik geleerd mezelf af te sluiten van iedere vorm van aflei­d­ing tij­dens het lezen. Tele­foons en inter­net gaan uit. Klassieke muziek gaat zacht aan. Koffie en water bin­nen hand­bereik. De stoel com­fort­a­bel genoeg om enkele uren achtereen te kun­nen lezen of stud­eren, maar net niet genoeg om in weg te doeze­len. Lezen is tenslotte voor mij een serieuze bezigheid dus het moet wel een klein beet­je een spar­taanse aan­gele­gen­heid bli­jven. Onder deze omstandighe­den breng ik mijn tijd het lief­st door.

 

~ ~ ~

Mijn bij­drage voor 50books – vraag 3:
Wat is jouw favori­ete plek om een boek te lezen?

~ ~ ~

  • Leuk om zo bij een ander een beet­je bin­nen te kun­nen kijken.
    Wat sto­er dat je boeken bli­jft kopen.
    Ik heb met mezelf een afspraak gemaakt, dat ik 5 ongelezen boeken mag hebben!
    😉 vaak zijn het er meer!

    • Vind ik ook leuk, zek­er wan­neer het ander­s­mans / -vrouws boekverza­mel­ing of leesplek betre­ft.
      En ja, voor­lop­ig bli­jf ik boeken kopen. Het leest wat mij betre­ft nog steeds fijn­er dan een e-book. Dus.

  • Opeens wist ik het weer, toen ik dit las. Hoe het voelde om in de bieb te zijn, vroeger (toen ik daar nog kwam). Hoewel ik het in de VS in mijn kleine buurt­bib­lio­theek­je ook had hoor, alleen had­den ze daar min­der inter­es­sante sec­ties en gewoon min­der boeken.

    Dat gevoel van al die boeken die je zo maar mag gaan lezen en meen­e­men. Alles wat daar voor je ligt. Die vele din­gen die je nog kunt ont­dekken! Weten­schap­pelijke boeken! Kook­boeken! Fijne mys­ter­ies! Hob­by­boeken! Boeken over natu­ur, psy­cholo­gie, poezie! Alles voor het oprapen!

    De bib­lio­theek in Haar­lem was een hele toch op de fiets maar zo heer­lijk. Ik kon daar uren door­bren­gen. En dan met een enorm heb­berig gevoel van geluk naar huis fiet­sen met een rugzak vol boeken. En zo snel mogelijk begin­nen met lezen natu­urlijk.

    Ik heb dat ook met Ama­zon nu. Alsof ik een schatk­ist open, die site. Hoewel de bib­lio­theek overzichtelijk­er was.

    Grap­pig — ik ken eigen­lijk nie­mand IRL die het­zelfde heeft (of dat denk ik althans) en nu ont­dek ik opeens dat heel veel mensen die ik online ken ook van die boeken­wor­men zijn!!! Dank voor het ini­ti­atief en voor je inspir­erende ver­haal dat me opeens mee terug nam naar vroeger…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets