Reacties 5

Alles

Om de zoveel tijd raak ik in de ban van een schrij­ver. Dat is altijd al zo geweest sinds ik bewust ging lezen. Ik raak­te gefas­ci­neerd door òf de schrijf­stijl òf de beschre­ven avon­tu­ren en ging dan zoe­ken naar meer. Alles wil­de ik dan lezen. Liefst ook nog eens zo snel moge­lijk want er lagen vele titels te wach­ten. Het leek soms wel op een wed­strijd waar­van nie­mand wist dat die zich afspeel­de, behal­ve ikzelf. Hele stuk­ken sloeg ik over om maar in staat te zijn opnieuw een titel te kun­nen afvin­ken en aan het vol­gen­de boek te mogen begin­nen. Er speel­de een soort schaam­te mee dat ik pas zo laat een goe­de schrij­ver ont­dek­te die al zoveel geschre­ven had waar ik onbe­kend mee was. En waar ande­ren al van op de hoog­te waren. Zo snel als moge­lijk pro­beer­de ik deze ach­ter­stand dan goed te maken.

Het gevolg was dat ik in de mees­te geval­len door zoveel zo snel van dezelf­de schrij­ver tot me te nemen dat ik er bij­na mis­se­lijk van werd. Net zoals een klein kind zich hele­maal ziek kan eten aan over­vloe­dig snoep­goed wan­neer het de kans krijgt. Een bij­ko­mend effect was dat al het gele­ze­ne in de ver­schil­len­de boe­ken door elkaar heen ging lopen. Het werd in mijn her­in­ne­ring een gro­te brij van over­lap­pen­de per­so­na­ges die ik met geen moge­lijk­heid meer kon kop­pe­len aan het boek of avon­tuur waar­in ze thuis­hoor­den. Na enke­le jaren gaf ik het op en vond berus­ting in het feit dat ik mis­schien wel nooit alles van een­zelf­de schrij­ver zou kun­nen lezen, zelfs al was die schrij­ver gestopt met schrij­ven of al lang gele­den komen te over­lij­den.

Het was ook niet meer belang­rijk voor me om alles te wil­len lezen, hoe goed die schrij­ver ook was en hoe­zeer ik ‘m ook bewon­der­de. Ik haal­de meer vol­doe­ning uit het feit dat wat ik las door mij met de juis­te aan­dacht gele­zen werd. In plaats van snel­ler te lezen ging ik steeds lang­za­mer lezen. En dat is van­daag de dag niet anders. Vol­gens mij heeft het niet zozeer met con­cen­tra­tie­ver­mo­gen te maken, maar meer met het feit dat ik het gele­ze­ne wil laten inda­len, laten bezin­ken. Daar­om lees ik vaak hoog­uit een hoofd­stuk of enke­le tien­tal­len pagina’s ach­ter elkaar, en leg dan het boek weer weg. Ik ga dan iets anders doen. In de mees­te geval­len iets waar­bij ik de kans krijg om nog wat na te kun­nen den­ken over dat­ge­ne wat ik zojuist gele­zen heb. Met dit slak­ken­tem­po heb ik me er defi­ni­tief bij neer­ge­legd dat het aan­tal boe­ken wel­ke ik ooit nog in mijn leven uit­ge­le­zen zal krij­gen beperkt zal blij­ven. Maar dat stoort me geen­zins. Want ik geniet en leer dub­bel en dwars van alles wat ik op deze manier lees. En dat is waar het me uit­ein­de­lijk om gaat.

Is er dan geen enke­le schrij­ver waar­van ik des­on­danks kan zeg­gen dat ik alles gele­zen heb? Bij nader inzien blijkt die er wel dege­lijk te zijn. Ik kan zelfs zeg­gen dat ik zijn com­ple­te oeu­vre al reeds meer­de­re malen heb gele­zen. Al van­af 1983, toen ik zijn eer­ste boek (uit­ge­ko­men in 1974) voor de eer­ste keer las, ben het ik het regel­ma­tig blij­ven her­le­zen. En toen in 1991 zijn twee­de boek uit­kwam, heb ik me ook daar als een waar­ach­ti­ge fan met­een op gestort om het bin­nen de kort­ste keren gele­zen te heb­ben. Ook dit twee­de boek her­lees ik nog vaak. Bij deze twee boe­ken is het tot nu toe geble­ven.  Maar het kan zijn dat er nog een der­de volgt. De schrij­ver leeft nog, dus alles is moge­lijk.

Het betreft hier Robert M. Pir­sig. En de twee boe­ken zijn:

  • Zen and the art of motor­cy­cle main­tenan­ce
  • Lila, an inquiry into morals

Ik heb ze stuk­ge­le­zen (de exem­pla­ren die ik momen­teel in bezit heb zijn niet de oor­spron­ke­lij­ke die ik ooit heb aan­ge­schaft en mis­schien moet ik eens over­we­gen van bei­de een hard­co­ver edi­tie zien te bemach­ti­gen) en ont­dek er bij elke her­le­zing steeds weer nieu­we din­gen in. Nu ik ze in mijn han­den heb om er een foto van te maken voor dit blog, kan ik me niet inhou­den om er alweer in te gaan bla­de­ren en op wil­le­keu­ri­ge plaat­sen te gaan lezen. Het is de stijl, het is wat hij te zeg­gen heeft, het is de her­ken­ning van som­mi­ge pas­sa­ges waar ik me op stuk­ge­be­ten heb om ze te begrij­pen, het is de her­in­ne­ring aan waar ik deze twee boe­ken over­al naar toe heb gesleept om ze te kun­nen lezen, het is teveel om op te noe­men.

Wat ook vreemd is, is dat ik me nooit echt ver­diept heb in de per­soon Robert M. Pir­sig zelf. Meer­de­re keren heb ik ‘m al eens opge­zocht op Wiki­pe­dia om een lin­kje in eer­de­re blogs aan hem te wij­den, maar dan las ik het ver­der nooit. Ook nu weer betrap ik me er op dat ik het lem­ma slechts vluch­tig scan voor­dat ik het weer sluit.

Het zijn de boe­ken waar ik alles van wil lezen.

~ ~ ~

Mijn bij­dra­ge voor 50books – vraag 4:
Van wel­ke auteur lees je alles, maar dan ook alles wat uit­ge­bracht wordt?

~ ~ ~

0

5 reacties

  1. Robert

    Als ik het goed her­in­ner heb jij me hoogst­per­soon­lijk ooit eens (zo’n 23 levens gele­den) ‘Zen’ aan­ge­ra­den. Gewel­di­ge lees­er­va­ring, net als ‘Lila’ natuur­lijk. Twee van de bes­te boe­ken die ik ooit gele­zen heb. Dus daar­voor als­nog dank! 😉
    Ik heb trou­wens wel even het lem­ma van Pir­sig op Wiki­pe­dia gele­zen. Waar­door ik nu weet dat ‘Zen’ 121 keer (HONDERDEENENTWINTIG KEER!) afge­we­zen is, voor­dat het uit­ein­de­lijk werd uit­ge­ge­ven. Onge­loof­lijk!

  2. Zo heb ik een col­le­gaatje dat in de zomer­va­kan­tie 16 boe­ken leest. Knap, want de zomer­va­kan­tie is slechts zeven weken en ze heeft drie kin­de­ren. Ik vraag me af hoe­veel ze er van ont­houdt en of ze echt de essen­tie wel door­krijgt. Snel­le­zen kan een voor­deel zijn als je iets even moet door­le­zen, maar voor een boek doe ik toch graag iets meer mijn best.

    • Zeven weken…
      Ach, laat ik niet gaan zeu­ren over de leng­te van de zomer­va­kan­tie, maar rea­ge­ren op het snel­le­zen. Zelfs wan­neer ik iets voor mijn werk snel denk te kun­nen lezen, merk ik nader­hand dat som­mi­ge (soms belang­rij­ke) stuk­ken niet zijn blij­ven han­gen, of zelfs over het hoofd zijn gezien. Ik pro­beer het dus hele­maal te ver­mij­den. Ik heb de tijd nodig om iets goed op te nemen. Anders is het ver­lo­ren tijd en ener­gie.

Schrijf een reactie