Alles

Om de zoveel tijd raak ik in de ban van een schri­jver. Dat is alti­jd al zo geweest sinds ik bewust ging lezen. Ik raak­te gefasci­neerd door òf de schri­jf­sti­jl òf de beschreven avon­turen en ging dan zoeken naar meer. Alles wilde ik dan lezen. Lief­st ook nog eens zo snel mogelijk want er lagen vele titels te wacht­en. Het leek soms wel op een wed­stri­jd waar­van nie­mand wist dat die zich afspeelde, behalve ikzelf. Hele stukken sloeg ik over om maar in staat te zijn opnieuw een titel te kun­nen afvinken en aan het vol­gende boek te mogen begin­nen. Er speelde een soort schaamte mee dat ik pas zo laat een goede schri­jver ont­dek­te die al zoveel geschreven had waar ik onbek­end mee was. En waar anderen al van op de hoogte waren. Zo snel als mogelijk probeerde ik deze achter­stand dan goed te mak­en.

Het gevolg was dat ik in de meeste gevallen door zoveel zo snel van dezelfde schri­jver tot me te nemen dat ik er bij­na mis­selijk van werd. Net zoals een klein kind zich hele­maal ziek kan eten aan overvloedig snoep­goed wan­neer het de kans kri­jgt. Een bijkomend effect was dat al het gelezene in de ver­schil­lende boeken door elka­ar heen ging lopen. Het werd in mijn herin­ner­ing een grote brij van over­lap­pende per­son­ages die ik met geen mogelijkheid meer kon kop­pe­len aan het boek of avon­tu­ur waarin ze thuishoor­den. Na enkele jaren gaf ik het op en vond berust­ing in het feit dat ik miss­chien wel nooit alles van een­zelfde schri­jver zou kun­nen lezen, zelfs al was die schri­jver gestopt met schri­jven of al lang gele­den komen te over­li­j­den.

Het was ook niet meer belan­grijk voor me om alles te willen lezen, hoe goed die schri­jver ook was en hoezeer ik ‘m ook bewon­derde. Ik haalde meer vol­doen­ing uit het feit dat wat ik las door mij met de juiste aan­dacht gelezen werd. In plaats van sneller te lezen ging ik steeds langza­mer lezen. En dat is van­daag de dag niet anders. Vol­gens mij heeft het niet zozeer met con­cen­tratiev­er­mo­gen te mak­en, maar meer met het feit dat ik het gelezene wil lat­en indalen, lat­en bezinken. Daarom lees ik vaak hoo­gu­it een hoofd­stuk of enkele tien­tallen pagina’s achter elka­ar, en leg dan het boek weer weg. Ik ga dan iets anders doen. In de meeste gevallen iets waar­bij ik de kans kri­jg om nog wat na te kun­nen denken over dat­gene wat ik zojuist gelezen heb. Met dit slakken­tem­po heb ik me er defin­i­tief bij neergelegd dat het aan­tal boeken welke ik ooit nog in mijn lev­en uit­gelezen zal kri­j­gen beperkt zal bli­jven. Maar dat stoort me geen­zins. Want ik geni­et en leer dubbel en dwars van alles wat ik op deze manier lees. En dat is waar het me uitein­delijk om gaat.

Is er dan geen enkele schri­jver waar­van ik des­on­danks kan zeggen dat ik alles gelezen heb? Bij nad­er inzien blijkt die er wel degelijk te zijn. Ik kan zelfs zeggen dat ik zijn com­plete oeu­vre al reeds meerdere malen heb gelezen. Al vanaf 1983, toen ik zijn eerste boek (uit­gekomen in 1974) voor de eerste keer las, ben het ik het regel­matig bli­jven her­lezen. En toen in 1991 zijn tweede boek uitk­wam, heb ik me ook daar als een waarachtige fan meteen op gestort om het bin­nen de kort­ste keren gelezen te hebben. Ook dit tweede boek her­lees ik nog vaak. Bij deze twee boeken is het tot nu toe gebleven.  Maar het kan zijn dat er nog een derde vol­gt. De schri­jver leeft nog, dus alles is mogelijk.

Het betre­ft hier Robert M. Pir­sig. En de twee boeken zijn:

  • Zen and the art of motor­cy­cle main­te­nance
  • Lila, an inquiry into morals

Ik heb ze stukgelezen (de exem­plaren die ik momenteel in bez­it heb zijn niet de oor­spronke­lijke die ik ooit heb aangeschaft en miss­chien moet ik eens over­we­gen van bei­de een hard­cov­er edi­tie zien te bemachti­gen) en ont­dek er bij elke her­lez­ing steeds weer nieuwe din­gen in. Nu ik ze in mijn han­den heb om er een foto van te mak­en voor dit blog, kan ik me niet inhouden om er alweer in te gaan bladeren en op willekeurige plaat­sen te gaan lezen. Het is de sti­jl, het is wat hij te zeggen heeft, het is de herken­ning van som­mige pas­sages waar ik me op stukge­beten heb om ze te begri­jpen, het is de herin­ner­ing aan waar ik deze twee boeken over­al naar toe heb gesleept om ze te kun­nen lezen, het is teveel om op te noe­men.

Wat ook vreemd is, is dat ik me nooit echt verdiept heb in de per­soon Robert M. Pir­sig zelf. Meerdere keren heb ik ‘m al eens opge­zocht op Wikipedia om een linkje in eerdere blogs aan hem te wij­den, maar dan las ik het verder nooit. Ook nu weer betrap ik me er op dat ik het lem­ma slechts vluchtig scan voor­dat ik het weer sluit.

Het zijn de boeken waar ik alles van wil lezen.

~ ~ ~

Mijn bij­drage voor 50books – vraag 4:
Van welke auteur lees je alles, maar dan ook alles wat uit­ge­bracht wordt?

~ ~ ~

5 Comments

Zo heb ik een col­le­gaat­je dat in de zomer­vakantie 16 boeken leest. Knap, want de zomer­vakantie is slechts zeven weken en ze heeft drie kinderen. Ik vraag me af hoeveel ze er van onthoudt en of ze echt de essen­tie wel doorkri­jgt. Snellezen kan een voordeel zijn als je iets even moet door­lezen, maar voor een boek doe ik toch graag iets meer mijn best.

Zeven weken…
Ach, laat ik niet gaan zeuren over de lengte van de zomer­vakantie, maar rea­geren op het snellezen. Zelfs wan­neer ik iets voor mijn werk snel denk te kun­nen lezen, merk ik nader­hand dat som­mige (soms belan­grijke) stukken niet zijn bli­jven hangen, of zelfs over het hoofd zijn gezien. Ik probeer het dus hele­maal te ver­mi­j­den. Ik heb de tijd nodig om iets goed op te nemen. Anders is het ver­loren tijd en energie.

Als ik het goed herin­ner heb jij me hoogst­per­soon­lijk ooit eens (zo’n 23 lev­ens gele­den) ‘Zen’ aanger­aden. Geweldige leeser­var­ing, net als ‘Lila’ natu­urlijk. Twee van de beste boeken die ik ooit gelezen heb. Dus daar­voor alsnog dank! 😉
Ik heb trouwens wel even het lem­ma van Pir­sig op Wikipedia gelezen. Waar­door ik nu weet dat ‘Zen’ 121 keer (HONDERDEENENTWINTIG KEER!) afgewezen is, voor­dat het uitein­delijk werd uit­gegeven. Ongelooflijk!

Geef een reactie