Snel

Met mijn beduidend jon­gere col­le­ga (een fanatiek hard­lop­er die lief­st zo vroeg mogelijk op de ocht­end met een lege maag zijn rond­jes rent) ver­schilde ik vorige week van mening of je op mijn leefti­jd (bouw­jaar 1963 en onlangs weer ges­tart met voorzichtig wat semi-hard te lopen) nog wel in staat zou zijn om echt aan ver­be­terin­gen van je hard­loop­snel­heid te werken. Natu­urlijk is dat in het begin mogelijk omdat je logis­cher­wi­js na een jaren­lange pauze nu een­maal niet meer al te snel bent, of in mijn geval, de basis­con­di­tie ver weggeza­kt is. Ga je een­maal van start met een weke­lijks rond­je, dan zul je merken dat wan­neer je door de eerste spier­pi­jn en klein blessureleed heen bent, de snel­heid en afgelegde kilo­me­ters zon­der al teveel inspan­ning vanzelf toen­e­men. Maar waar eindigt het? Zou je nog in staat zijn het niveau van jaren terug kun­nen bereiken? Of is dat ‘ooit, maar nooit weer’?

Zelf dacht en denk ik dat het ren­nen beperkt zal bli­jven tot een aan­vaard­baar maar weinig ambitieus nivea. Ik kan me een hoop inspan­ning getroost­en, maar gezien de staat van mijn lijf en leden zal dat alle­maal niet veel zoden aan de dijk zetten. Hoewel ik van­daag weer een klein suc­ces­je geboekt heb (6 km in iets meer dan 32 min), weet ik ook dat bin­nenko­rt de grens bereikt zal wor­den. Miss­chien dat er nog een gemid­delde van 12 km p/u in me zit, maar dan hebben we het wel gehad. Vanaf dan is het lopen gericht op instand­houd­ing van het bereik­te, en kan het verder alleen maar min­der wor­den. Ik heb daar geen moeite mee. Inmid­dels heb ik de smaak van het (lief­st 2x p/w) hard­lopen te pakken en geni­et van het buiten zijn, de wel­haast ther­a­peutis­che werk­ing die uit­gaat van het in een bepaalde cadans ren­nen, en de blikken van ver­stand­houd­ing die gewis­seld wor­den door tege­moetkomende sporters ter­wi­jl wind, regen en kou ons niet schi­j­nen te deren.

Mijn col­le­ga dus, die beweert anders. Hij denkt dat het wel degelijk mogelijk is op lat­ere leefti­jd (ik rede­neer nu even vanu­it zijn per­spec­tief) pro­gressie te bli­jven mak­en. Dat zou beteke­nen dat wan­neer hij het tem­po waaraan hij nu gewend is bli­jft ver­beteren (en ik ga er gemak­shalve vanu­it dat hij snel van zijn huidi­ge blessure is genezen), hij op 50-jarige leefti­jd de marathon in een half uurt­je afraf­felt. Iets wat ik helaas voor hem niet zie gebeuren. Wel denk ik dat het goed is dat hij zich nu niet neer­legt bij wat hem lat­er te wacht­en staat op sportief gebied. Want dat zou miss­chien alleen maar rem­mend werken op de presta­ties die hij nu nog wil realis­eren.

snel

~ ~ ~

Ik kan natu­urlijk ook vol­staan met een enkele tweet en een link naar mijn run­tas­tic account waar jul­lie mijn sportieve vorderin­gen kun­nen vol­gen. Maar dit is leuk­er (vind ik) en op deze manier kan ik lat­er nog eens teruglezen onder welke omstandighe­den ik zoal buiten ga ren­nen en wat voor presta­tie ik neer zet. Dus eigen­lijk is het meer voor mijzelf dan voor jul­lie…

~ ~ ~

  • Qua snel­heid zul je waarschi­jn­lijk inder­daad relatief snel (sic) aan je lim­i­eten zit­ten. Maar dat betekent natu­urlijk niet dat er verder geen uitdagin­gen meer mogelijk zijn. Want je kan, als je dat zou willen, de loopaf­s­tanden wat grot­er mak­en, wat meer gaan lopen op geac­ci­den­teerd ter­rein en zelfs er over na gaan denken of geor­gan­iseerde loopeven­e­menten wat voor jou zijn.

    Hoe dan ook, hard­lopen kan een onu­it­put­telijke bron van energie en plezi­er zijn. Mooi dat je dat hebt weten te ont­dekken!

    • Uitdagin­gen zijn er voor­lop­ig nog genoeg. Waar­bij de belan­grijk­ste zal zijn om het 2-weke­lijks een rond­je ren­nen vol te bli­jven houden tot­dat het onderdeel van mijn sys­teem is gewor­den. Daar­na zien we wel verder.
      Ren jij trouwens (nog)?

      • Dat lijkt me een pri­ma uit­gangspunt. En zoals je zelf inmid­dels ook weet: Als je door de opstart­prob­le­men heen bent is hard­lopen gewoon hart­stikke lekker.

        En nee, zelf ben ik alweer een tijd­je terug bij af, en kan voor­lop­ig de energie en het doorzettingsver­mo­gen niet vin­den om weer te begin­nen.

  • Qua hart­slag en snel­heid zal je miss­chien gelijk hebben.
    Maat­je is na de zomer­vakantie bij een atletiekv­erenig­ing weer ges­tart!
    Ver­baz­ing­wekkend!! Geen spier­pi­jn, geen blessures en traint nu voor de 10 km loop!

    • Dat doet je maat­je goed! Ergens in de lente wil ik eens gaan nadenken over een 10 km loop in een geor­gan­iseerd ver­band. Eerst maar eens een lan­gere tijd blessurevrij mijn basis­con­di­tie op het goede peil zien te bren­gen (en te houden).

  • Ik snap dat presta­tiegerichte (en/of com­peti­tiedrang) nooit zo. Wat maakt het nou hele­maal uit hoe snel en/of hoeveel kilo­me­ters je pre­cies haalt? Je loopt, je rent, je leeft, je doet!
    (tja, ik ben een hopeloze sporter, zoveel mag duidelijk zijn)

  • Dit blog­je vraagt natu­urlijk om een reac­tie van die beduidend jon­gere col­le­ga in kwest­ie :-). Van wat ik me weet te herin­neren over onze con­ver­sa­tie was het een poging mijn­erz­i­jds om enige uit­leg te geven over het behoud van een een bepaald con­di­tieniveau op lat­ere leefti­jd. Met lat­ere leefti­jd bedoel ik dan ver over de 50. Uit onder­zoek blijkt dat indi­en er actief bewogen bli­jft wor­den maar met meer nadruk op her­s­tel na de train­ing en behoud van spierkracht er op een leefti­jd van ver boven de 50 nog steeds indruk­wekkende presta­ties geleverd kun­nen wor­den. Aangezien Peter zich in een con­di­tie opbouwende fase bevin­dt kan hij dit met de juiste train­ingsvor­men en de ben­odigde dis­ci­pline nog verder uit­bouwen en vasthouden. Dus nog uitdagin­gen genoeg op het sportieve vlak, iets waar ik zelf inder­daad erg de focus op leg. Wat betre­ft die marathon­ti­jd, als dit ooit onder de 3 uur gaat komen heb ik mijn doel behaald. Althans, dat denk ik nu 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets