Snel

Met mijn bedui­dend jon­ge­re col­le­ga (een fana­tiek hard­lo­per die liefst zo vroeg moge­lijk op de och­tend met een lege maag zijn rond­jes rent) ver­schil­de ik vori­ge week van mening of je op mijn leef­tijd (bouw­jaar 1963 en onlangs weer gestart met voor­zich­tig wat semi-hard te lopen) nog wel in staat zou zijn om echt aan ver­be­te­rin­gen van je hard­loop­snel­heid te wer­ken. Natuur­lijk is dat in het begin moge­lijk omdat je logi­scher­wijs na een jaren­lan­ge pau­ze nu een­maal niet meer al te snel bent, of in mijn geval, de basis­con­di­tie ver weg­ge­zakt is. Ga je een­maal van start met een weke­lijks rond­je, dan zul je mer­ken dat wan­neer je door de eer­ste spier­pijn en klein bles­su­re­leed heen bent, de snel­heid en afge­leg­de kilo­me­ters zon­der al teveel inspan­ning van­zelf toe­ne­men. Maar waar ein­digt het? Zou je nog in staat zijn het niveau van jaren terug kun­nen berei­ken? Of is dat ‘ooit, maar nooit weer’?

Zelf dacht en denk ik dat het ren­nen beperkt zal blij­ven tot een aan­vaard­baar maar wei­nig ambi­ti­eus nivea. Ik kan me een hoop inspan­ning getroos­ten, maar gezien de staat van mijn lijf en leden zal dat alle­maal niet veel zoden aan de dijk zet­ten. Hoe­wel ik van­daag weer een klein suc­ces­je geboekt heb (6 km in iets meer dan 32 min), weet ik ook dat bin­nen­kort de grens bereikt zal wor­den. Mis­schien dat er nog een gemid­del­de van 12 km p/u in me zit, maar dan heb­ben we het wel gehad. Van­af dan is het lopen gericht op instand­hou­ding van het bereik­te, en kan het ver­der alleen maar min­der wor­den. Ik heb daar geen moei­te mee. Inmid­dels heb ik de smaak van het (liefst 2x p/w) hard­lo­pen te pak­ken en geniet van het bui­ten zijn, de wel­haast the­ra­peu­ti­sche wer­king die uit­gaat van het in een bepaal­de cadans ren­nen, en de blik­ken van ver­stand­hou­ding die gewis­seld wor­den door tege­moet­ko­men­de spor­ters ter­wijl wind, regen en kou ons niet schij­nen te deren.

Mijn col­le­ga dus, die beweert anders. Hij denkt dat het wel dege­lijk moge­lijk is op late­re leef­tijd (ik rede­neer nu even van­uit zijn per­spec­tief) pro­gres­sie te blij­ven maken. Dat zou bete­ke­nen dat wan­neer hij het tem­po waar­aan hij nu gewend is blijft ver­be­te­ren (en ik ga er gemaks­hal­ve van­uit dat hij snel van zijn hui­di­ge bles­su­re is gene­zen), hij op 50-jari­ge leef­tijd de mara­thon in een half uur­tje afraf­felt. Iets wat ik helaas voor hem niet zie gebeu­ren. Wel denk ik dat het goed is dat hij zich nu niet neer­legt bij wat hem later te wach­ten staat op spor­tief gebied. Want dat zou mis­schien alleen maar rem­mend wer­ken op de pres­ta­ties die hij nu nog wil rea­li­se­ren.

snel

~ ~ ~

Ik kan natuur­lijk ook vol­staan met een enke­le tweet en een link naar mijn run­tas­tic account waar jul­lie mijn spor­tie­ve vor­de­rin­gen kun­nen vol­gen. Maar dit is leu­ker (vind ik) en op deze manier kan ik later nog eens terug­le­zen onder wel­ke omstan­dig­he­den ik zoal bui­ten ga ren­nen en wat voor pres­ta­tie ik neer zet. Dus eigen­lijk is het meer voor mij­zelf dan voor jul­lie…

~ ~ ~

notjust50books
Lang­zaam

10 reacties op “Snel”

  1. Qua snel­heid zul je waar­schijn­lijk inder­daad rela­tief snel (sic) aan je limie­ten zit­ten. Maar dat bete­kent natuur­lijk niet dat er ver­der geen uit­da­gin­gen meer moge­lijk zijn. Want je kan, als je dat zou wil­len, de loop­af­stan­den wat gro­ter maken, wat meer gaan lopen op geac­ci­den­teerd ter­rein en zelfs er over na gaan den­ken of geor­ga­ni­seer­de loop­eve­ne­men­ten wat voor jou zijn.

    Hoe dan ook, hard­lo­pen kan een onuit­put­te­lij­ke bron van ener­gie en ple­zier zijn. Mooi dat je dat hebt weten te ont­dek­ken!

    1. Uit­da­gin­gen zijn er voor­lo­pig nog genoeg. Waar­bij de belang­rijk­ste zal zijn om het 2-weke­lijks een rond­je ren­nen vol te blij­ven hou­den tot­dat het onder­deel van mijn sys­teem is gewor­den. Daar­na zien we wel ver­der.
      Ren jij trou­wens (nog)?

      1. Dat lijkt me een pri­ma uit­gangs­punt. En zoals je zelf inmid­dels ook weet: Als je door de opstart­pro­ble­men heen bent is hard­lo­pen gewoon hart­stik­ke lek­ker.

        En nee, zelf ben ik alweer een tijd­je terug bij af, en kan voor­lo­pig de ener­gie en het door­zet­tings­ver­mo­gen niet vin­den om weer te begin­nen.

  2. Qua hart­slag en snel­heid zal je mis­schien gelijk heb­ben.
    Maatje is na de zomer­va­kan­tie bij een atle­tiek­ver­e­ni­ging weer gestart!
    Ver­ba­zing­wek­kend!! Geen spier­pijn, geen bles­su­res en traint nu voor de 10 km loop!

    1. Dat doet je maatje goed! Ergens in de len­te wil ik eens gaan naden­ken over een 10 km loop in een geor­ga­ni­seerd ver­band. Eerst maar eens een lan­ge­re tijd bles­su­re­vrij mijn basis­con­di­tie op het goe­de peil zien te bren­gen (en te hou­den).

  3. Ik snap dat pres­ta­tie­ge­rich­te (en/of com­pe­ti­tie­drang) nooit zo. Wat maakt het nou hele­maal uit hoe snel en/of hoe­veel kilo­me­ters je pre­cies haalt? Je loopt, je rent, je leeft, je doet!
    (tja, ik ben een hope­lo­ze spor­ter, zoveel mag dui­de­lijk zijn)

  4. Dit blogje vraagt natuur­lijk om een reac­tie van die bedui­dend jon­ge­re col­le­ga in kwes­tie :-). Van wat ik me weet te her­in­ne­ren over onze con­ver­sa­tie was het een poging mij­ner­zijds om eni­ge uit­leg te geven over het behoud van een een bepaald con­di­tie­ni­veau op late­re leef­tijd. Met late­re leef­tijd bedoel ik dan ver over de 50. Uit onder­zoek blijkt dat indien er actief bewo­gen blijft wor­den maar met meer nadruk op her­stel na de trai­ning en behoud van spier­kracht er op een leef­tijd van ver boven de 50 nog steeds indruk­wek­ken­de pres­ta­ties gele­verd kun­nen wor­den. Aan­ge­zien Peter zich in een con­di­tie opbou­wen­de fase bevindt kan hij dit met de juis­te trai­nings­vor­men en de beno­dig­de dis­ci­pli­ne nog ver­der uit­bou­wen en vast­hou­den. Dus nog uit­da­gin­gen genoeg op het spor­tie­ve vlak, iets waar ik zelf inder­daad erg de focus op leg. Wat betreft die mara­thon­tijd, als dit ooit onder de 3 uur gaat komen heb ik mijn doel behaald. Althans, dat denk ik nu 😉

Reacties zijn gesloten.